Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Βυζαντινές αγιογραφίες


Άγιος Σπυρίδων
Σκόνες αγιογραφίας σε ξύλο
25 x 25 cm, 2012 


Άγιος Μάξιμος ο Γραικός
Σκόνες αγιογραφίας σε ξύλο
25 x 25 cm, 2012 

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Βυζαντινές Αγιογραφίες...

Δια χειρός Λαπούση Δημητρίου...

Σκόνες αγιογραφίας με αυγό και ξίδι σε φύλλο φοινικιάς...
Με τη σειρά παρουσιάζονται...
Α. Σοφία
Α. Ιωάννης ο Πρόδρομος
Α. Γεώργιος
Αρχάγγελος Γαβριήλ
Α. Γεώργιος
Α. Παρασκευή
Α. Αικατερίνη
Παναγία
Α. Γεώργιος
Ιησούς Χριστός
Α. Νικόλαος
Α. Νικόλαος

Σκόνες αγιογραφίας με αυγό και ξίδι σε ξύλο...
Με τη σειρά παρουσιάζονται...
Α. Νικόλαος
Παναγία με Χριστό
Ο Νυμφίος
Α. Αικατερίνη
Αρχάγγελος Μιχαήλ
Παναγία (μολύβι σε χαρτί)


Α. Αντώνιος, Λεπτομέρεια έργου και ολόκληρο...
Άγιος Ούρος, Λεπτομέρεια έργου και ολόκληρο, σκόνες αγιογραφίας με αυγό και ξίδι, ξύλο, φύλλα χρυσού... (βρίσκεται στην ομώνυμη χριστιανική ορθόδοξη εκκλησία στο Ουρόσεβατς στο Κόσσοβο...

 Σκόνες αγιογραφίας σε κομμάτια ξύλου με αυγό και ξίδι...
Με τη σειρά παρουσιάζονται...
Ά. Ιωάννης ο Πρόδρομος
Αρχάγγελος Γαβριήλ
Α. Ελευθέριος
Α. Δημήτριος - Α Μαρίνα
Αρχάγγελος Μιχαήλ
Α. Βασίλειος - Α. Αθανάσιος
Παναγία με Χριστό.

Εξευρωπαϊσμένες αγιογραφίες
Με τη σειρά παρουσιάζονται...
Άγγελος
Α. Θέκλα
Κυριακή της Σαμαρείτιδος
Παναγία με Χριστό
Παναγία

Παραστάσεις με αγιογραφίες
Με τη σειρά παρουσιάζονται...
Άγιος Δημήτριος
Άγιος Γεώργιος


Διάφορες αγιογραφίες
Σκόνη αγιογραφίας με ξίδι και αυγό σε ξύλο...
Με τη σειρά παρουσιάζονται...
Παναγία Τσαμπίκα
Ά. Σέργιος
Ιησούς Χριστός
Ο Νυμφίος
Ιησούς Χριστός
Α. Στυλιανός
Α. Ιωάννης ο Πρόδρομος
Αρχάγγελος Γαβριήλ
Παναγία (σκόνες σε χαρτί)
Α. Μαρίνα...

Αγιογραφίες
Λαπούσης Δημήτρης
Επικοινωνία dlapousis@gmail.com

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΧΟΡΩΔΙΩΝ ΔΩΛ




Η Μικτή Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, μετά από μια σειρά επιτυχημένων συναυλιών για το 2011, αφιερώνει την στην τελευταία συναυλία της χρονιάς στο έργο του μεγάλου μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Η συναυλία, που οργανώνεται απ’ το Δημοτικό Ωδείο Λάρισας με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων απ’ τη γέννηση του ποιητή, θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 20 Δεκεμβρίου και ώρα 20:30 στην Αίθουσα Συναυλιών του ΔΩΛ. Συμμετέχουν η Παιδική Χορωδία του ΔΩΛ και το Μουσικό Σύνολο “Ενωδεία”. Σολίστ η Τζένη Χατζηδήμου (mezzo soprano). Απαγγέλει η Θεοδώρα Μουκούλη και Διευθύνει ο Δημήτρης Καρβούνης, ο οποίος επιμελήθηκε, επεξεργάστηκε και ενορχήστρωσε τα τραγούδια του προγράμματος. Τη συναυλία θα τιμήσει με την παρουσία του ο συνθέτης Ηλίας Ανδριόπουλος. 
Στη συναυλία θα παρουσιαστούν ποιήματα του Νομπελίστα ποιητή μας, μελοποιημένα από τρεις σημαντικούς νεοέλληνες συνθέτες, το Μάνο Χατζιδάκι, το Μίκη Θεοδωράκη και τον Ηλία Ανδριόπουλο. Ειδικότερα, η συναυλία θα αρχίσει με το τραγούδι «Με την πρώτη σταγόνα της βροχής», το μοναδικό ποίημα του Ελύτη που μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις και το συμπεριέλαβε στο έργο του «Ο Μεγάλος Ερωτικός». Ακολουθούν οι «Προσανατολισμοί», η πρώτη ποιητική συλλογή του Ελύτη, μελοποιημένη υποδειγματικά απ’ τον Ηλία Ανδριόπουλο. Οι «Προσανατολισμοί», με τα ανάλαφρα τραγούδια τους (Ο έρωτας το Αρχιπέλαγος, Πουλιά στα χίλια χρώματα, Φλοίσβος φιλί κ.α.) θα μας ταξιδέψουν στο καταγάλανο Αιγαίο του ποιητή. Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας θα παρουσιαστούν έργα του Μίκη Θεοδωράκη. Οι «Μικρές Κυκλάδες», εφτά ποιήματα που έγραψε ο Ελύτης ειδικά για να μελοποιηθούν απ’ το Μίκη Θεοδωράκη, και στη συνέχεια τα συμπεριέλαβε στο έργο του «Τα Ρω του Έρωτα». Η συνεργασία αυτή του Ποιητή με το Συνθέτη μας χάρισε υπέροχα τραγούδια (Μαρίνα, Του μικρού βοριά, Το τριζόνι, Η Μάγια κ. α). Η συναυλία θα κλείσει με τα πέντε λαϊκά τραγούδια απ’ το έργο «Το Άξιον εστί», έργο σταθμό τόσο για την ελληνική ποίηση, όσο και για την ελληνική μουσική. 
Τα χορωδιακά σύνολα του ΔΩΛ, και το Μουσικό Σύνολο «Ενωδεία», με έντονη και αδιάλειπτη παρουσία στο πολιτιστικό «γίγνεσθαι» της πόλης, καταθέτουν μ’ αυτή τους τη συναυλία το αποτέλεσμα της εργασίας τους, φιλοδοξώντας να μεταφέρουν την ομορφιά της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη μέσα απ’ τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, του Μίκη Θεοδωράκη και του Ηλία Ανδριόπουλου, στους φίλους τους και σ’ όλο το φιλόμουσο κοινό της πόλης μας. 
Η γενική είσοδος για τη συναυλία καθορίστηκε συμβολικά στα 10 €. 
Προπώληση εισιτηρίων (αριθμημένα) στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Δευτέρα (15, 16, 17, 19/12ου), 10:30 – 13:00 και 17:00 – 19:30. Τρίτη 20/12ου, 10:30 – 13:00.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

"ΔΗΛΩΣΗ"





Πρόκειται για μια εικόνα που κυκλοφόρησε κατά βάση στα διάφορα κοινωνικα δίκτυα και με χιουμοριστικό τρόπο δείχνει το συνηθέστερο πρόβλημα ανθρώπων του "σιναφιού" μου, όπως και δικό μου... 
Αλλά πως να μιλήσεις σε ένα κράτος, που το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να  παρακολουθεί φιλήδονα τα στήθη της Τζούλιας, να ξεσαλώνει με τα σουξέ τυχάρπαστων κατασκευασμάτων των δισκογραφικών και να παραλυρεί στο άκουσμα ενός νέου τηλεοπτικού ριάλιτι. Και από την άλλη, το ίδιο το κράτος ακυρώνει σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, βλπ τμήμα "Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης" Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, κόβει επιχορηγήσεις από τον πολιτισμό, αρνείται την ίδια του την ιστορία και τις αξίες που το ανέδειξε... 
Αμπελοφιλοσοφώντας, θα μου πείτε βέβαια πως η Τέχνη είναι για την Τέχνη και όχι για κανένα άλλο κέρδος ή προσωπικές φιλοδοξίες. Όμως, μέσα σε ένα ευρύτερο κλίμα αναθεώρησης των πάντων, μήπως θα πρέπει να εξετάσουμε διαφορετικά τα πράγματα; Μήπως η τέχνη είναι για το λαό, ή ο λαός για την τέχνη, ή ακόμα ακόμα ο λαός είναι για το λαό; Στο τελευταίο καταντήσαμε να ζούμε, να έχουμε ξεχάσει κάθε είδους και έννοια της τέχνης, να την έχουμε διαγράψει από τη ζωή μας... Δε φταίνε οι πολίτες σε αυτό... Μέρα με τη μέρα το καλοστημένο παιχνίδι των ΜΜΕ μάς έπλασε σε άβουλα όντα, που μασούν, αναμασούν και ποτέ δε χωνεύουν οτιδήποτε μας φέρνουν στο πιάτο, και φυσικά οτιδήποτε τους συμφέρει τη δεδομένη στιγμή... 
Ας πάρουμε όμως με τη σειρά κάποια γεγονότα από το προσωπικό μου αρχείο που έχω διαφυλάξει στη συνείδησή μου, το μοναδικό ίσως μέρος που δε μπορεί να έχει κανείς πρόσβαση, πολλές φορές ούτε εγώ ο ίδιος...

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

"...ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ", για το Νίκο Γκάτσο...


100 χρόνια πριν γεννιέται ο Νίκος Γκάτσος. 100 χρόνια μετά, και μέσα σε μια περίοδο κρίσης οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής, ηθικής, ψυχολογικής, οι στίχοι του είναι πιο επίκαιροι από ποτέ... Άραγε, τι φιλοσοφία ζωής πρέπει να έχει αναπτύξει κανείς και τι βιώματα να περάσει για να αγγίξει έστω και λίγο τη μαγική διαχρονικότητα των στίχων αυτών; 
Κι εκεί που αρχίζεις να ξυπνάς από το λήθαργο που σου επιβάλλει η καθημερινότητα..., έρχεται η μουσική του αείμνηστου Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Ξαρχάκου, του Μούτση, του Κηλαηδόνη να δέσει αρμονικά με το στίχο του Νίκου Γκάτσου και να σου θυμίσει μνήμες παλιές... τότε που ήσουν ακόμα «ελεύθερος»...

Τότε που τα άσπρα γιασεμιά μοσχοβολούσαν στις αυλές των σπιτιών και η Mυρτιά με τη μικρή Ραλλού χαμογελούσαν στα πλατιά τα παραθύρια... Τότε που η Αθανασία φλέρταρε με τις γενιές των ανθρώπων κάτω από το βλάχικο φεγγάρι και η ζωή ήταν με τ' όνειρο δεμένη... Όταν τα άστρα πανηγύριζαν τις νύχτες και το κυριακάτικο κορίτσι, σαν αερικό, φύτευε καρδιές στο πρόσωπο του Μάη... Τότε που ο Νικηφόρος κι ο Διγενής χόρευαν με ένα τραγούδι του δρόμου... Πάει καιρός από τότε... Τώρα απέμεινε η Περσεφόνη να κοιμάται στην αγκαλιά της γης και τ' όνειρο έγινε καπνός... Θαρρείς σημαδεμένη και προδομένη έμεινε η γενιά μας και μ' ένα παράπονο αναρωτιέσαι πού θα πας; Τι θα φας; Κι όμως, η ιστορία έχει αποδείξει πως θά 'ρθει άσπρη μέρα για όλους μας, αρκεί να βρούμε μονάχοι την άκρη της κλωστής... μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι ήρθε ο καιρός να κλείσουμε τ' αυτιά στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και επιτέλους να ζήσουμε ελεύθεροι από όλους και από όλα...


Μέσα σε αυτές και άλλες πολλές συγκυρίες που θα ακολουθήσουν, μια ξεχωριστή βραδιά στη Λάρισα, λοιπόν, ετοιμάζεται από τη Μικτή και την Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου με το μουσικό σύνολο «Ενωδεία», για την Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011 και ώρα 20.00 υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Καρβούνη και την ερμηνεία της Ρόλης Γιαμοπούλου και του Θηρίμαχου Πάκα. Περισσότερα από 100 άτομα ενώνουν για ακόμη μια φορά τις δυνάμεις τους στην Αίθουσα Συναυλιών του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας για να μας φέρουν μνήμες του ένδοξου παρελθόντος, για να μας ξυπνήσουν από το λήθαργο, που κάποιοι θέλουν να βρισκόμαστε, να τιμήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας τον αξέχαστο Νίκο Γκάτσο...

Δ. Λ.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

"...ΤΟ ΤΕΡΑΣ..."

Σε ένα κόσμο, όπως μάθαμε να ζούμε, μέσα σε ένα ψέμα και μια χαριτωμένη ουτοπία, με μια ευλαβική και ταυτόχρονα αγωνιώδη υπομονή, σε ένα καζάνι όπου όλα βράζουν και όλα ακόμα ωμά χτυπούν στα μεταλλικά τοιχώματα και νομίζουν πως υπάρχουνε, μέσα σε ένα τέτοιο κόσμο επέλεξαν κάποιοι για να ζήσω... Δεν ήταν δική μου επιλογή, το ορκίζομαι... είμαι αθώος, μέχρι αποδείξεως του εναντίον... 

Γεννήθηκα στη Λάρισα, στην κεντρική Ελλάδα και μεγάλωσα σε κάποιες από τις γειτονιές του κέντρου της πόλης, κέντρο απόκεντρο, όπου τα χαμηλά σπίτια με τις βαριές στέγες μοσχοβολούσαν ακόμα από το γιασεμί και το αγριόχορτο στις χαραμάδες των καλά σοβατισμένων τοίχων. Και πίσω από αυτούς τους τοίχους και τους φράχτες, τα άνθη της κερασιάς προοικονομούσαν την άνοιξη και τα χελιδόνια έφερναν μαζί τους το μαγικό φίλτρο του καλοκαιριού. Εκεί, όπου τις χαρούμενες φωνές των παιδιών διέκοπτε ο ήχος του πλανόδιου πωλητή με τα χρυσά υφάσματα και τα κρόσια που γυάλιζαν πάνω στην υπερφορτωμένη καρότσα. Σε μια γειτονιά, με το παντοπωλείο του κυρ-Κώστα που αποτελούσε και το όριο της δράσης μας, καθώς αν στρίβαμε στην παρακάτω γωνία, μας περίμενε ένα μεγάλο τέρας που είχε τη συνήθεια να κατατρώει τις σάρκες των μικρών παιδιών... 

Ακόμα δεν έιχα προλάβει να δω έστω και μια φορά αυτό το τέρας και μετακομίσαμε στην καινούρια γειτονιά, σε ένα δρόμο λίγο πριν το τέλος της πόλης. Και κάπου εκεί τα πρώτα γράμματα, το πρώτο ποδήλατο, οι πρώτες παρέες, οι πρώτοι έρωτες... όλα τόσο πρωτόγνωρα και τόσο αφελή, όσο μας το επέτρεπε η ηλικία...

Τα καλοκαίρια είχα την ευκαιρία να τα περνώ σε τρία διαφορετικά μέρη... στο παραθαλάσσιο σπίτι, με το μεγάλο κήπο και τις αυτοσχέδιες ντουζιέρες, πάντα γεμάτο από μέλη της οικογένειας και φίλους, κατάλοιπο μιας εποχής όπου οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν πιο δυνατές... Μετά στο σπίτι των παππούδων σε ένα χωριό στα ορεινά της Καρδίτσας, με τα οικόσιτα ζώα και τα απέραντα λιβάδια από καλαμποκιές και τριφύλλι, με το ρέμα που στο διάβα του συναντούσε μύλους παλιούς, με ιστορίες που πήγαζαν από μνήμες και φαντασίες συγχωριανών... Και έπειτα ο Αύγουστος έκλεινε με το πανηγύρι στο χωριό στον Όλυμπο, με το αντάμωμα αγαπημένων προσώπων, που ακολούθησαν μια καλύτερη τύχη σε τόπους μακρινούς, αλλόθρησκους και ξενόγλωσσους...

Το φθινόπωρο πίσω και πάλι στην πόλη, με τη μυρωδιά του ολοκαίνουριου βιβλίου, με τα νεκρά φύλλα των δέντρων, με το νωπό χώμα και μια ύφεση της φύσης, θαρρείς και ντροπιάστηκε από την αλαζονία των εποχών που προηγήθηκαν... Καμιά φορά πήγαινα στην "παλιά" γειτονιά και ενώ ήξερα πλέον πως δεν υπάρχει κάποιο τέρας στη γωνία, εξακολουθούσα να τηρώ τους άγραφους νόμους των παιδιών που συνέχιζαν να μένουν εκεί, και να προσποιούμαι κι εγώ την ύπαρξή του... Γελούσα, μάλιστα, όταν έπλαθα με το νου μου ιστορίες κρυφές, πως άκουσα τάχα για την εγγονή της κυρα - Λένης που τη βρήκε το θηρίο και την κατασπάραξε... Δεν έπρεπε να συμβεί αυτό... κανείς της ηλικίας μας δεν έπρεπε να στρίψει σε εκείνη τη γωνιά... Κάπου κάπου έμπαινα στον πειρασμό, όμως ποτέ, ποτέ δεν τόλμησα... 


... Το πέρασμα του χρόνου με βρίσκει εδώ, καθισμένος σε μια πολυθρόνα, με ένα άσβηστο τσιγάρο στο χέρι, αναπολώντας την παιδική μου ηλικία... Σκέφτομαι εκείνη τη γωνία, σκέφτομαι μήπως πρέπει να την ξεπεράσω και να σπάσω αυτά τα όρια... τους άτυπους παιδικούς κανόνες... Κι αν τελικά αυτό το τέρας υπάρχει, πόσο δυνατός είμαι για να το αντιμετωπίσω; Ως πότε θα μπορώ να αντιστέκομαι στην υπερδύναμή του; Πόσο γρήγορα να τρέξω για να το αποφύγω; 


Μέσα στον κοινό νου, το άγνωστο παραμένει ως κάτι τρομακτικό... στο μικρόκοσμό μας το απ' αλλού φερμένο φαντάζει σαν τερατώδες. Είμαστε εφησυχασμένοι όσο μένουμε στην παλιά μας γειτονιά, όσο δεν τολμούμε να στρίψουμε σε εκείνη τη γωνία. Το πιο πιθανό είναι να μη μας έχουν δώσει τα περιθώρια, τα εφόδια, το θάρρος και την υποστήριξη να το κάνουμε... Πώς μπορείς, άλλωστε, να δώσεις κάτι όταν εσύ ο ίδιος δεν το έχεις; Κι αν πάρεις κάποτε την απόφαση, αναπνεύσεις βαθιά και προχωρήσεις προς τη γωνία, τότε θα συνειδητοποίησεις πως το τέρας που περιμένει εκεί ίσως είναι η ίδια η κοινωνία, συνωστισμένοι μικρόκοσμοι σαν και το δικό σου, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο που προσπαθούν να κυριαρχήσουν κατατρώγοντας οτιδήποτε βρεθεί στο διάβα τους. 


Είμαι αθώος, δε φταίω εγώ για αυτή την κατάσταση... Έβλεπα τις αλλαγές, την ισοπέδωση, τον κατακερματισμό, την έχθρα, το μίσος, τη διχόνοια, την αποξένωση, τη μιζέρια, αλλά πάντα ήθελα να πιστεύω πως δεν θα συνεχιζόταν. Είμαι αθώος; Αφού τά βλεπα, γιατί έμενα στα "θέλω" μου και δεν τα άλλαζα; Γιατί άφησα όλη αυτή την ομορφιά που έζησα ως παιδί να καταστραφεί; Γιατί επέτρεψα τόση μιζέρια γύρω μου; Γιατί δεν ξαναπότισα το γιασεμί στο παραθύρι και το άφησα να μαραθεί; Γιατί άφησα να καούν τα καταπράσινα λιβάδια, να στερέψει το ρέμα και να πεθάνουν οι νεράιδες; Γιατί αποξενώθηκα; Για πόσο ακόμη μπορώ να θεωρούμαι αθώος; Τι ποινή μου αρμόζει; θάνατος ή ανάσταση; Και μετά την επιβολή της ποινής, ποιο "τέρας" θα υπάρχει για να με ορίζει; Μην ξεχνάς πως έτσι έχω μάθει να ζω, έτσι με έμαθαν να ζω, με ένα δαίμονα που θα με περιμένει στη γωνία...





Δ. Λ.

"ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ..."


Άδικα, πολλοί έχουν κατά καιρούς αναφερθεί με επικριτικά σχόλια εναντίον της βυζαντινής τέχνης και μιλούν ακόμη και για το "θάνατό" της. 
Ήδη από τον τέταρτο μετά Χριστόν αιώνα, και με την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης, οι καλλιτέχνες σαφώς επηρεασμένοι από την αρχαία ελληνική παράδοση, αλλά και από την ανατολική επίδραση και θρησκευτικότητα, άρχισαν να δημιουργούν μέχρι και σήμερα μοναδικά έργα τέχνης.
Παρόλο που η βυζαντινή τεχνοτροπία χαρακτηρίζεται από τα στοιχεία μιας αμιγώς θρησκευτικής τέχνης, σκοπός της οποίας δεν είναι τόσο η αναζήτηση του κάλλους και της αρμονίας όσο η εσωτερικότητα, ο συμβολισμός και η υποβολή της θρησκευτικής συγκίνησης, εντούτοις οι δημιουργίες της θεωρούνται αξεπέραστες!
Στις μέρες μας, η άποψη πως η βυζαντινή τέχνη διέπεται μόνο από κανόνες και θεωρίες ίσως είναι εσφαλμένη... 
Για ποιους κανόνες μιλάμε, όταν οι πρώτοι αγιογράφοι ήταν ουσιαστικά ζωγράφοι; Όπως στη ζωγραφική, στο ψηφιδωτό, στη φωτογραφία, στη χαρακτική έτσι και στην αγιογραφία. ο ενδιαφερόμενος σπουδαστής αρχικά μαθαίνει κάποια βασικά στοιχεία της τεχνικής κι έπειτα δίνει το προσωπικό του στίγμα...
Βέβαια, στη βυζαντινή τέχνη τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως διαφορετικά. Καθώς το "θείο" κέρδιζε ολοένα και περισσότερο έδαφος στη συνείδηση του κόσμου, όλο και περισσότεροι πιστοί θέλησαν να ασχοληθούν με αυτό, να μάθουν την τεχνική του, να αποδώσουν τη δική τους εικόνα του Χριστού ως μια ένδειξη αγάπης και λατρείας. Για το σκοπό αυτό, τα πράγματα απλουστεύτηκαν. Η κοινή λογική και η παρατήρηση έδειξαν το δρόμο για μια κατακερματισμένη θέσπιση κανόνων σε όλα τα στοιχεία ενός έργου αγιογραφίας, στα υφάσματα, στις αναλογίες, στα χρώματα, στην έκφραση, στο στυλ... 
Αποτέλεσμα όλης αυτής της δραστηριότητας είναι, πλέον, μια μαζική εκβιομηχανοποιημένη θαρρείς παραγωγή βυζαντινών εικόνων, που κατά τ' άλλα "στολίζουν" τους τοίχους των εκκλησιών. Στον αντίποδα, οι υποστηρικτές του επίπεδου και του πανομοιότυπου αναφέρουν πως πολύ σωστά ο αγιογράφος δεν κάνει τέχνη. Οι αγιογραφίες πρέπει να είναι ίδιες, με τη μεγαλοπρέπεια και την αυστηρότητα, που διέπουν το δόγμα μας.
Κι όμως, αν κάνεις μια βόλτα στα βυζαντινά μνημεία που μας έχουν σωθεί, εύκολα θα διαπιστώσεις πως η τέχνη του ενός με τον άλλο αγιογράφο ναι μεν έχει την ίδια θεματολογία, όμως η απόδοση των μορφών είναι καθαρά προσωπική υπόθεση. Κι ευτυχώς, μέχρι και σήμερα υπάρχουν διδάσκαλοι, που  προάγουν την "αμιγή" βυζαντινή τέχνη, τη θρησκευτική ζωγραφική, που έχει διάρκεια στο χρόνο και εξελίσσεται μέχρι και στις μέρες μας. Κι ευτυχώς, στο δρόμο ενός τέτοιου δασκάλου βρέθηκα πριν κάποια χρόνια. 

*το κείμενο δημοσιεύθηκε αρχικά στο blog των αποφοίτων του τμήματος Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης Πανεπιστημίου Ιωαννίνων apofoitosptet.blogspot.com 

Δ.Λ.

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

"Η ΘΗΤΕΙΑ ΣΕ ΝΟΥΜΕΡΑ..."

9 μήνες
273 ημέρες
6552 ώρες
393120 λεπτά,
ας μη σκεφτώ και δευτερόλεπτα...

Αυτή είναι η στρατιωτική μου θητεία και ακολουθούν κι άλλοι αριθμοί...

470 ώρες υπηρεσίας από τις οποίες...
154 ώρες ως θαλαμοφύλακας, φύλαξη δηλαδή του θαλάμου, όσων κοιμούνται εντός και των αποθηκευμένων όπλων
168 ώρες σκοπιά σε αποθηκευτικούς και μη χώρους
24 ώρες περίπολο, βόλτα εντός του στρατοπέδου
120 ώρες φύλαξη της κεντρικής πύλης του στρατοπέδου
2 ώρες κάμερες ασφαλείας...


4 στρατόπεδα
2 αποσπάσεις
5 όπλα εκπαίδευσης
9 φορές στο πεδίο βολής για άσκηση
1 φορά στο πεδίο βολής για την κατάσβεση πυρκαγιάς...

Τα ποσοστά ίσως σας φανούν μικρά, αλλά αναλογιστείτε
69 μέρες άδειας
από τις οποίες οι 55 τιμητικές...

4500 περίπου πωληθέντα γλυκά, κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μου ως πωλητής ζαχαροπλαστείου σε ΚΑΑΥ...
53 πωληθέντες καφέδες και
18 τοστ ως καψάς διοικητηρίου

86,2 Ευρώ ο συνολικός μισθός...
Περίπου 3600 Ευρώ τα έξοδα
από τα οποία τα 1638 δόθηκαν για την εξυγίανση των καπνοβιομηχανιών...
10920 τσιγάρα ήταν αυτά...

22 στρατιωτικά φανελάκια
20 εσώρουχα
26 ζευγάρια μάλλινες κάλτσες, όχι πλεγμένες στο χέρι...  :(
15 μπλούζες φούτερ
3 ζευγάρια εσωθερμικά εσώρουχα
3 στολές παραλλαγής
2 ζευγάρια αρβύλες...

19 κάρτες κινητής τηλεφωνίας για να μη χάνουμε την επαφή με τον "έξω" κόσμο
Άπειρα ΜΒ στο internet καφέ για τον ίδιο σκοπό...

2 ομαδικές εκθέσεις στις οποίες συμμετείχα κατά τη διάρκεια της θητείας...

62 καινούρια "add" στο facebook, από φίλους που γνώρισα σε όλη τη θητεία, ok, δεν ήμουν και πολύ κοινωνικός... χεχε!!

Αμέτρητες στιγμές γέλιου, συζήτησης, παράπονου, σχολίων, κούρασης, νεύρων, για καφέ στο ΚΨΜ, "φιδιάσματος", αγγαρείας, αναφοράς, φρουράς, κλπ.

Αμέτρητες εμπειρίες ζωής...



Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

"ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ"

Σκόνη αγιογραφίας αναμειγμένη με ξίδι και αυγό πάνω σε φύλλο φοίνικα
Διαστάσεις 10 x 35 cm περίπου






Δια χειρός Λαπούσης Δημήτρης 

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

"...ΩΔΗ ΣΤΑ ΑΣΤΡΑ..."

...Θά μαι πάντα δίπλα σου,
άγγελος ή δαίμονας,
ποιητής του ονείρου και του αύριο...
λόγια της αυγής και του μυστηρίου της νύχτας
ανάμνηση ενός οκτώβρη 
που χάθηκε στο χρόνο
και του λευκού χιτώνα
που αγκαλιάσε το σώμα
άγαλμα ελληνικό,
από τη σμίλη του αιγαίου...

Άγονη γραμμή
η γραμμή της αρμονίας,
στο πέτρινο τραπέζι της αυλής 
και του δυόσμου στο μπαλκόνι,
που φύτρωσε και απλώθηκε
πάνω στις ρίζες, στα κλαδιά
ενός κισσού ολοπράσινου,
σαν το λιβάδι του απρίλη
με το λευκό χαμομήλι
και τις κόκκινες παπαρούνες...


Νησί εσύ
κι εγώ το κύμα το πολυταξιδευμένο,
που χύθηκα στην αμμουδιά
την πιο αστραφτερή, την πιο απόμακρη
εκεί μόνο εσύ κι εγώ
και η αλμύρα της μάνας θάλασσας
να μας ενώνει,
στον κόλπο του σκουριασμένου καΪκού,
σάπιου από το χρόνο,
πολύτιμου και αγέρωχου...


O δρόμος της αγάπης
άνοιξε για πάντα,
στη λήθη του σποραδικού
και του ματαιόδοξου,
στο άπειρο και τ' άγνωστο
ταξίδι δίχως γυρισμό
εσύ με πας κι εγώ ακολουθώ,
θα μαι για πάντα δίπλα σου
άγγελος ή δαίμονας,
ποιητής του ονείρου και του αύριο...


Στην ομορφιά του ανέγγιχτου, του ιδανικού, του ωραίου,
ανάμεσα στα όνειρα, εκεί σε βλέπω πάντα,
κόσμημα βασιλικό,
σκήπτρο εξουσίας
στο κορμί και στην καρδιά,
τριαντάφυλλο αγνώριστο
και άπιαστο από όλους
που στην αγάπη άνοιξε και χάθηκε εμπρός μου
και έμεινα ολομόναχος να τραγουδώ τον ύμνο
το χερουβικό, ωδή στα άστρα που ανήκεις...



Λ. Δ.

It's just me...

Επισκέπτες