Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΙΚΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΔΩΛ.

Τη Χριστουγεννιάτικη Συναυλία για το 2010 της Μικτής και της Παιδικής Χορωδίας του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας σε συνεργασία με το μουσικό σύνολο "Ενωδεία" θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει το λαρισαϊκό κοινό, την Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2010 και ώρα 21.00 στην Αίθουσα Συναυλιών του ΔΩΛ.
 
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος πλήθος χορωδών επί σκηνής με αγάπη και μεράκι θα μας ταξιδέψουν στις γειτονιές του κόσμου, με κάλαντα και χριστουγεννιάτικα τραγούδια από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Μελωδίες γνωστές, κατανυκτικές, χαρούμενες που προαναγγέλουν τη γέννηση του Θείου Βρέφους, κάλαντα από κάθε γωνιά της γης, τραγούδια που μας γυρίζουν στα παιδικά μας χρόνια... Μια ξεχωριστή συναυλία στα πλαίσια των εορτασμών για τα Χριστούγεννα... 
Διευθύνει ο Δημήτρης Καρβούνης. Τιμή εισιτηρίου 5 €.

Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΙΚΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΔΩΛ

">


Μια μοναδική συναυλία, την πρώτη της για την νέα καλλιτεχνική περίοδο 2010 - 11, θα δώσει η Μικτή Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, με τη συμμετοχή της Παιδικής Χορωδίας του ΔΩΛ και του Μουσικού Συνόλου «ΕΝΩΔΕΙΑ», στην οποία θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά στη Λάρισα, οι περίφημοι «ΟΡΝΙΘΕΣ», ένα απ' σημαντικότερα έργα του Μάνου Χατζιδάκι, σκηνική μουσική, βασισμένη στην ομώνυμη κωμωδία του Αριστοφάνη, σε νεοελληνική απόδοση του Βασίλη Ρώτα. Πρόκειται για ένα έργο που έμελλε να σημαδέψει την ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου και να γίνει αφορμή για μία από τις κορυφαίες στιγμές του Μάνου Χατζιδάκι. Η συναυλία θα δοθεί το Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010 και ώρα 8:30 μ. μ., στην Αίθουσα Συναυλιών του ΔΩΛ. Η συναυλία πραγματοποιείται στη γενέθλια ημέρα του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1925 και μ' αυτή τη συναυλία το ΔΩΛ τιμά την επέτειο των 85 χρόνων απ' τη γέννησή του. Παράλληλα η συναυλία εντάσσεται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων με τις οποίες το ΔΩΛ γιορτάζει τα 80 χρόνια απ' την ίδρυσή του.

Τα τραγούδια και τα χορικά που έγραψε ο κορυφαίος Έλληνας συνθέτης για τους θρυλικούς "Όρνιθες" θα πλημμυρίσουν την Αίθουσα Συναυλιών του ΔΩΛ σε μια μοναδική συναυλία. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει την "Αηδόνα", το "Προσκλητήριο του Έποπα", την "Πάροδο", τους "Κύκνους", το "Ω καλή μου ξανθιά", το πιο λυρικό ίσως κομμάτι του έργου, για να αναφέρουμε μόνο ένα μικρό δείγμα από τα μέρη του έργου στην παρουσίαση του οποίου παίρνουν μέρος ως σολίστ η Μαρία Ρουκά, ο Στέργιος Τσέτσιλας και ο Θηρίμαχος Πάκας. Ιδιαίτερα θα πρέπει να επισημανθεί η συμμετοχή του Κώστα Τσιάνου, ο οποίος, όντας ακόμα μαθητής της Δραματικής σχολής, συμμετείχε στην παράσταση των "Ορνίθων" με το Θέατρο Τέχνης το 1962, ως κορυφαίος του χορού και βοηθός της χορογράφου Ζουζούς Νικολούδη, στο "Θέατρο των Εθνών" στο Παρίσι, όπου η παράσταση βραβεύτηκε με το Α! Βραβείο. Διευθύνει ο Δημήτρης Καρβούνης. Τη συναυλία θα προλογίσει, παρουσιάζοντας το έργο του Μάνου Χατζιδάκι, ο επί σειρά ετών μουσικοκριτικός της "Ελευθεροτυπίας", κ. Γιώργος Μονεμβασίτης.

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

"ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ, ΚΑΡΥΑ ΟΛΥΜΠΟΥ, 2010"


Οργάνωση: Μορφωτικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος Καρυωτών Λάρισας και περιχώρων "Ο ΖΕΥΣ",  
σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Λάρισας.
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Μαρία Τσιρώνη - Λαπούση.
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Δημήτρης Λαπούσης.

Είχα τη χαρά και την τιμή, να συμμετέχω πολύ πιο ενεργά στην καλλιτεχνική επιμέλεια  των φετινών αυγουστιάτικων πολιτιστικών εκδηλώσεων της Διευρυμένης Κοινότητας της Καρυάς Ολύμπου, με την παραγωγή οπτικοακουστικού υλικού, που προβλήθηκε σε γιγαντοοθόνη, με παράλληλα σκηνικά δρώμενα, παραδοσιακά τραγούδια και χορούς. Μία εκδήλωση, για την προετοιμασία της οποίας απαιτήθηκε σχεδόν ένας ολόκληρος χρόνος από την πλευρά των διοργανωτών και σχεδόν πέντε μήνες βιντεοσκόπησης, ηχοληψίας, μοντάζ και ατελείωτων ωρών μπροστά στον υπολογιστή από την πλευρά μου. Το κέρδος ανεκτίμητο... Μία παράδοση που βρισκόταν εγκλωβισμένη σε βιβλία, χειρόγραφα και στις μνήμες των λιγοστών υπερηλικιωμένων της περιοχής πήρε σάρκα και οστά. Γεννήθηκε, μεγάλωσε, δημιούργησε, πέθανε και αναστήθηκε και πάλι επάνω στη σκηνή, από τους κατοίκους του χωριού και από νέα παιδιά, που με μεράκι και με αγάπη για τον Τόπο, αφιέρωσαν από το χρόνο τους και συνέπραξαν για ένα πολύ καλό αποτέλεσμα!

Γνωρίζω πως τα λάθη είναι αρκετά, τουλάχιστον όσων αφορά στη σκηνοθεσία και το μοντάζ των βιντεοπροβολών. Ίσως σε κάποια επόμενη ανάρτηση να τα επισημάνω, περισσότερο ως μια κίνηση αυτοσαρκασμού, παρά χλευασμού. Όμως, τα πάντα έγιναν με ειλικρίνεια,  με αγάπη, μεράκι και κόπο, σε ερασιτεχνική κυρίως βάση, με απλά μέσα και τρόπους επίλυσης των διαφόρων προβλημάτων που ανέκυπταν.

Ας τα πάρουμε, όμως από την αρχή. Η εκδήλωση ξεκίνησε με τα 2 παρακάτω βίντεο του Συλλόγου:


Καρυά Ολύμπου, Παραγωγή 2006.
 
30 χρόνια ΜΕΣ Καρυωτών Λάρισας και Περιχώρων "Ο ΖΕΥΣ", έργα και πράξεις του Συλλόγου.


Έπειτα, ακολούθησε το 1ο μέρος της εκδήλωσης, όπου παρουσιάστηκε το χωριό το 19ο αιώνα. Με επίκεντρο τον Αγώνα των Ελλήνων και ιδιαίτερα των κλεφταρματολών του Ολύμπου για την απελευθέρωση της περιοχής από τους Τούρκους, σε συνδυασμό με ποιήματα και τραγούδια που αναφέρονται στην Καρυά, οι θεατές εισήχθησαν στο "δράμα" του τόπου και του χρόνου...




Στο 2ο μέρος της εκδήλωσης, παρουσιάστηκαν αποσπάσματα ποιημάτων και τραγούδια που διασώθηκαν μέχρι τις μέρες μας, σε συνδυασμό με τις καθημερινές δραστηριότητες των κατοίκων της περιοχής τον 19ο αιώνα. Πολλά από τα τραγούδια αποτελούν "παραλλαγές" δημοτικών, πλέον, τραγουδιών καθώς οι μαζικές μετακινήσεις των χωριανών της εποχής, τους έφεραν σε επαφή με αυτά. Έτσι, τα έμαθαν, τα τραγούδησαν, τα μετουσίωσαν στις δικές τους ανάγκες και τα διέδωσαν από γενιά σε γενιά...




Στο 3ο μέρος της εκδήλωσης, παρουσιάστηκαν οι εργασίες του 19ου αιώνα. Το πλύσιμο και το άπλωμα των ρούχων, με τα αντικείμενα της εποχής, στο ρέμα του Κοσμά του Αιτωλού (βορειοανατολική πλευρά του χωριού). Στο γυρισμό της πρωταγωνίστριας, της Ελένης, προς το σπίτι, βλέπουμε να αναδιπλώνεται η "παραδοσιακή όψη" της Καρυάς Ολύμπου, όπου δυστυχώς τα χρόνια έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια...




Η εκδήλωση έκλεισε με το τελευταίο βίντεο, όπου παρουσιάστηκαν τα γυρίσματα για την πλαισίωση της εκδήλωσης του Αυγούστου. Κομμένες σκηνές, αποσπάσματα που δεν προβλήθηκαν, ήχοι για τις ανάγκες της σκηνοθεσίας, οπτικό υλικό σημαντικό για να προβάλλουμε το "κλίμα" των γυρισμάτων και τίτλοι τέλους, με τα ονόματα των συντελεστών και των δημιουργών.

 

Ακολουθούν κάποια στιγμιότυπα από τα σκηνικά δρώμενα, που αξίζει να σημειωθούν:

Τα παιδικά τραγούδια στην Καρυά

video


Ο στολισμός της νύφης

video



Η περπερούνα

video



Ο χορός

video


Από τις πιο συγκινητικές στιγμές της βραδιάς, ήταν ο "θάνατος" της πρωταγωνίστριας, όπου τα συναισθήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, καθώς "... όλα θα πάνε καλά, κι ας είναι βαριά τα τραύματα στο σώμα και στην ψυχή... Όλα θα πάνε καλά... θα τελειώσει ο χειμώνας και θά 'ρθει η άνοιξη, θα ξαναζήσουν πάλι οι άνθρωποι... Όλα θα πάνε καλά..."

video 


Λ.Δ.






Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

"ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ"

Θα είναι σαν καλοκαίρι
το πρώτο σου άγγιγμα
και ύστερα, θα χαθεί κι αυτό
όπως όλα τα καλοκαίρια...
Σαν μια λάμψη στην άκρη της κλωστής
σαν ένα φύσημα του ανέμου...
Κι έπειτα μονάχος μένω
να σε νιώθω κάθε στιγμή
κάθε λεπτό που περνά...
Δεν αντέχω τη μοναξιά
την είχα για συντροφιά μου
όλα αυτά τα χρόνια...
Και όπως άκουσα ψιθυρίσματα
στου δάσους τα απόμερα
και στου βυθού τις άπατες πλαγιές
δε με αντέχει κι αυτή...
Με βαρέθηκε...

 Κάθομαι στην έρημη σκηνή ενός μαύρου θεάτρου...
σκοτεινού...
όπως σκοτεινή είναι και η ζωή μου...
και τότε
το καλοκαίρι έρχεται ξανά...
να μου φανερώσει το φως της ημέρας...

Περπατώ και πάλι στα δάση
όπως άλλοτε...
και μικρά διαμαντένια λουλούδια μου ψιθυρίζουν...

Αν χαθείς ποτέ στο άπειρο,
εγώ θα είμαι εκεί να σου δειξω το δρόμο...
Κι αν χαθώ εγώ στο ελάχιστο,
θέλω να είσαι εκεί να μου φανερώσεις
την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ...

Φούρνοι Κορσέων, Ιούλιος 2010

Λ.Δ.

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

"ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ..."

...ποιός πραγματικά είμαι;;;

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

"ΦΩΣ..."

... Λόγια ανείπωτα...
ερωτικά...
Σε βλέπω να μιλάς
όμως δε σε ακούω...
Ακούω μόνο την καρδιά μου
και στροβιλίζομαι στο ρυθμό της...
Όπως τότε
που σε πρωτοείδα
και αγγάλιασα τον ουρανό...
Χτυπάει όλο και πιο δυνατά
όλο και πιο αργά... αργά...
Κλαίει η καρδιά...
και μαζί της
κλαίω κι εγώ...
που δεν μπόρεσα να σε ακούσω...
Κλαίει η καρδιά...
και ξαναγεννιέται στο φως...
Στον ουρανό που αγγάλιασα τότε...
Δες, πετάω
είμαι εδώ και πετάω
μακριά από όλους και από όλα...
Δε σου ζητώ να ακούσεις την καρδιά σου...
απλά κοίτα με...
Μην κάνεις το ίδιο λάθος
που έκανα κι εγώ...
Μην ακούς το ρυθμό της...
απλά ζήσε το "τώρα"...
Αυτό μονάχα σου ζητώ...
Δες και ζήσε...
Ζήσε και δες...
και άσε εμένα να χορεύω στο φως...
στον ουρανό που μου χάρισες...

Λ.Δ.

"ΔΡΟΜΟΙ - ΕΦΗ"



Lyrics: Panos Lapousis
Music: Panos Lapousis
Vocals: Efi
Photos: Dimitris Lapousis

Λ.Δ.

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

"ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ"

Με αφομή, λοιπόν, το σχόλιο του φίλου "Άναυδου" (o-anavdos.blogspot.com), αποφάσισα να ανεβάσω και πάλι τη δημοσίευσή μου για την εικόνα "Κυριακή της Σαμαρείτιδος" και να αναφέρω δυο λόγια για το έργο.

Η απεικόνιση του συγκεκριμένου συμβάντος είναι εξίσου γνωστή και στη βυζαντινή αγιογράφιση, όπως  διαπιστώνεται και στην εικόνα που ακολουθεί.
Όπως είναι φυσικό, δε θα αναφερθώ διεξοδικότερα, γιατί πλέον θα μπούμε σε άλλα "πεδία". Όμως, θα ήθελα να επισημάνω πως η Βυζανινή τέχνη, σε σχέση με τη φερόμενη "Βυζαντινή Τέχνη" της εποχής μας έχει ένα τεράστιο χάσμα. Εκτός από τα διαφορετικά υλικά, που χρησιμοποιούνται, ο παράγοντας "κέρδος" έχει απλοποιήσει τερατωδώς την αισθητική και καλλιτεχνική αξία μας αγιογραφίας.
Σχετικά, λοιπόν,  με το έργο μου, είναι διαστάσεων 50x70 cm και έχω δουλέψει με ακρυλλικά πάνω σε καμβά. Για μένα, θεωρείται ως ένα έργο θρησκευτικής θεματογραφίας, ευρωπαικού στυλ, με "γραμμική" τεχνική, που ανάγεται στα χρόνια των "πορτραίτων Φαγιούμ"  και της μετέπειτα "βυζαντινής απεικόνισης" του Θείου. Για το λόγο αυτό κιόλας, δε χρησιμοποιώ στην υπογραφή τη φράση "Δια Χειρός..." Τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του Ιησού και της Σαμαρείτιδος τονίζονται ακόμα περισσότερο με το φυσικό τοπίο του φόντου. Στο τελείωμα έχει χρησιμοποιηθεί "κάσια" ένα φυσικό υλικό παλαίωσης, που δίνει την αίσθηση του ξύλου και του φθαρμένου υλικού.
Μια μίξη τεχνικών ζωγραφικής, αγιογραφίας, φωτογραφίας και ό,τι άλλων είχα διδαχθεί στο Πανεπιστήμιο  πάνω στο ίδιο έργο, σίγουρα έχει το ρίσκο του. Όμως, αν κάποιος κάτεχει έστω και το ελάχιστο απο αυτές, καλό θα είναι να τολμά και να δημιουργεί πράγματα που ούτε ο ίδιος το περιμένει.
Λ.Δ.

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

"ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ"

Με αφορμή την ολοκλήρωση της πρώτης μου ατομικής έκθεσης ζωγραφικής με θέμα "Κωνσταντινούπολη από τη Δύση στην Ανατολή", θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Χριστίνα Δεβρελή και την "Τέχνη του Επικοινωνείν" που μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετέχω με την προσωπική μου ζωγραφική δουλειά στο "5ο G-Hotels Culture Events 2010", τη διοίκηση και το προσωπικό του Pallini Beach Hotel και του Athos Palace Hotel για τη θερμή φιλοξενία και την παραχώρηση της Αίθουσας Τέχνης, τον Άγι Μυλωνά, το Γιώργο Δραγάζη για τη μοναδική μουσική βραδιά που μας χάρισε στα εγκαίνια, τα φιλαράκια μου από Αθήνα, Γιάννενα, Αλεξανδρούπολη, Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική που με τίμησαν, τα φιλαράκια που γνώρισα κατά τη διάρκεια της έκθεσης, οι φίλοι που πίστεψαν σε μένα και έχουν πλέον κάποιο δικό μου έργο, και όλους όσους ενδιαφέρθηκαν και μετέφεραν τη "θετική" τους ενέργεια!!!! Να είστε όλοι καλά!!! 

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω ξεχωριστά την Κατερίνα Μαγουνάκη, για τη φιλία, τη συμπαράσταση, την αναγνώριση και την προώθηση της δουλειάς μου!!!

Και μην ξεχνάτε, G-Hotels Culture events, από Απρίλιο έως Οκτώβριο, με διαφορετικους καλλιτέχνες και πολιτιστικά δρώμενα. Αξίζει αν έιστε εκεί κοντά να παρευρεθείτε!

Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, το να ασχολείσαι με τον Πολιτισμό θέλω να πιστεύω πως δεν είναι προνόμιο, αλλά ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΖΩΗΣ!!!

Καλή επιτυχία στους καλλιτέχνες που θα ακολουθήσουν και εύχομαι σε μια περαιτέρω συνεργασία.

Λαπουσης Δημητρης

Έκθεση Ζωγραφικής
"Κωνσταντινούπολη, από τη Δύση στην Ανατολή"
Αίθουσα Τέχνης Pallini Beach Hotel, Καλλιθέα Χαλκιδικής
15 έως 28 Μαιου 2010.

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

"...FREEDOM"


......................................................................................................................................................................................................................................................
Λ.Δ.

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

"ΤΕΧΝΗ"

Πολύς λόγος έχει γίνει κατά καιρούς για το τί ειναι "Τέχνη". Από τις βραχογραφίες των σπηλαίων στην Αλταμίρα, μέχρι την αναπαραστατική τέχνη, τη σύγχρονη εποχή, την πλήρη αφαίρεση, τη δήθεν "τέχνη"...
Σε ένα ιστολόγιο, που αφορά αποκλειστικά στην άποψή μου περί Τέχνης, θα ήταν ανούσιο να μην αναφέρω τις σκέψεις μου για τη σύγχρονη πραγματικοτητα πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Δεν είμαι κάποια "αυθεντία" στο χώρο της τέχνης, δεν ξέρω ακομα και αν ανήκω σε αυτόν.
Πιο συγκεκριμένα, "Τέχνη ονομάζεται το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας με βάση την πνευματική κατανόηση, επεξεργασία και ανάπλαση, κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτισμικό, ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο διέπονται", αναφέρει στη Wikipedia... δηλαδή, μια ομάδα ανθρώπινων έργων, που χαρακτηρίζονται από κοινά στοιχεία καταστάσεων, αντίληψης, ταξινόμησης και αναδημιουργίας στην εκάστοτε πραγματικότητα αναφορικά με την αντίστοιχη κοινωνία, ιστορία, γεωγραφία και τον αντίστοιχο πολιτισμό... Τελικά, δεν είναι τόσο μπερδεμένο όσο φαίνεται, έχει μια λογική...
Η Τέχνη, για μένα, δε χρειάζεται καν λέξεις για να την ορίσεις... είναι αποτυπωμένα συναισθήματα, απλά... Κάθε αντικείμενο  "μιλάει" από μόνο του, και δεν έχει την ανάγκη ενός ή εκατομμυρίων ανθρώπων να μιλήσουν γι αυτό...  
Ο εκάστοτε καλλιτέχνης, με τα μέσα που διαθέτει, δημιουργεί και εξωτερικεύει τον εσωτερικό του κόσμο... Είναι μια συνεχής εξερεύνηση των μεταβαλλόμενων ορίων ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστατικό, στο εξωτερικό και το εσωτερικό, στη λογική και το ασυνείδητο, στο μέλλον, στο παρελθόν, στο παρόν, αν αυτό υπάρχει... 
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ο καλλιτένης δημιουργεί με ελευθερία από όλους και από όλα. Μια ελευθερία, που πολλές φορές καταπατείται, εξαργυρώνεται και μετουσιώνεται σε μια κατευθυνόμενη πορεία προς το βωμό του κέρδους. Είμαι και εγώ ένα παρακλάδι του συστήματος, το παραδέχομαι, όμως μέρα με την ημέρα προσπαθώ να ξεφύγω από αυτό το βρώμικο παιχνίδι, προσπαθώ να γίνω καλύτερος. Πλέον, ούτε γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι καλλιτέχνης, άλλοι σε φτιάχνουν. Οφείλεις να αποδείξεις στους συνανθρώπους σου οτι η "Τέχνη" σου αξίζει... Κι όμως, δεν έχω να αποδείξω τίποτε και σε κανέναν, παρά στον ίδιο μου τον εαυτό ότι υπάρχω, βρίσκομαι εδώ, δημιουργώ, σαν ένας μικρός θνητός - θεός, ελεύθερος από όλους και από όλα...

"Αντικατοπτρισμός", Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel, Χαλκιδική, 2010


Λ.Δ.

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

"ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ"

Τα G-Hotels και η Τέχνη του Επικοινωνείν σας προσκαλούν στα εγκαίνια της έκθεσης Ζωγραφικής, με τίτλο «Κωνσταντινούπολη: Από τη Δύση στην Ανατολή» του Δημήτρη Λαπούση, το Σάββατο 15 Μαϊου 2010 και ώρα 21.30, στην αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel στην Καλλιθέα Χαλκιδικής. Παράλληλα πραγματοποιείται μουσικό happening JAZZ, από τον κιθαρίστα και μουσικοσυνθέτη, Γιώργο Δραγάζη. Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στα πλαίσια της διοργάνωσης «G-Hotels Culture Events».

Διάρκεια έκθεσης έως 28 Μαϊου
Ώρες λειτουργίας 18.00-24.00
Είσοδος ελεύθερη
Πληροφορίες στο τηλ. 6945045125

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΑΠΟΥΣΗΣ
ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ
«ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ: ΑΠΟ ΤΗ ΔΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ»

Τόπος, όπου η φύση έχει να παρουσιάσει σκηνές από τις πιο όμορφες που έχει δημιουργήσει. Πόλη, όπου τα ίχνη της Βυζαντινής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συναντιούνται και η Δύση σμίγει με την Ανατολή. Τόπος όπου η ιστορία πλάστηκε με τα κοινά σημεία της παράδοσης των Ελλήνων και των Τούρκων. Ο ζωγράφος θυμάται, αναπολεί και νοσταλγεί, μεταξύ των ορίων του πραγματικού και του φανταστικού. Με συνεχείς ανατροπές εικαστικών συμβάσεων, προσδίδει μια κριτική διάσταση στο παραδοσιακό είδος των εικόνων. Λαμβάνοντας υπόψη τις εκφραστικές και τις συμβολικές ενώσεις του χρώματος, το ρόλο της γραμμής, του σημείου, της στυλιζαρισμένης φόρμας και την παράλληλη προσαρμογή τους στη ζωγραφική επιφάνεια, αναζητά τον πιο κατάλληλο τρόπο έκφρασης της «εσωτερικής αναγκαιότητας», με τάσεις εξπρεσιονιστικές μερικές φορές, κάνοντας υπέρβαση της τυπικής αντίληψης για την πραγματικότητα. Η συμβολική σημασία των έργων καθορίζεται από τον ίδιο τον καλλιτέχνη σαν μια πράξη υπερβατική και ονειρική, που ενδυναμώνει το αποτέλεσμα της εικαστικής δημιουργίας.





Ο Λαπούσης Δημήτρης γεννήθηκε στη Λάρισα το 1985 και, σε ηλικία 11 ετών, διακρίθηκε σε πανελλαδικό μαθητικό διαγωνισμό ζωγραφικής, γεγονός που τον οδήγησε να αγαπήσει και να ασχοληθεί πιο εντατικά με την Τέχνη.
Σπούδασε με υποτροφίες, από το Ιδρυμα Κρατικών Υποτροφιών για άριστη επίδοση στις σπουδές, στο τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης, Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είναι απόφοιτος του τμήματος αγιογραφίας του Ελεύθερου Εργαστηρίου Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Δημοτικής Πινακοθήκης Λάρισας Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα, με καθηγητές το Σ. Αναγνωστόπουλο και το Χ. Παπανικολάου.
Εργάστηκε σε διάφορους πολιτισμικούς φορείς στο Δήμο Λαρισαίων, καλύπτοντας παράλληλα τις εικαστικές ανάγκες Πολιτιστικών και Μορφωτικών Συλλόγων του νομού.
Παρακολούθησε σεμινάρια και ημερίδες στη Λάρισα, το Βόλο την Αθήνα, τα Ιωάννινα και αλλού. Συμμετείχε με δύο φωτογραφικά έργα στην 1η Διεθνή Mail Art Bienalle στην Ελλάδα, όπως επίσης και σε ομαδικές εκθέσεις με αντικείμενο τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τη γλυπτική. τη χαρακτική και την αγιογραφία στη Λάρισα, τη Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα,
την Αθήνα, το Βόλο και αλλού.
Παράλληλα ασχολείται με τη μουσική, καθώς είναι σπουδαστής στο τμήμα μονωδίας και ενεργό μέλος της Μικτής Χορωδίας και της Χορωδίας Όπερας του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας.

ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΡΩΜΕΝΟ JAZZ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΔΡΑΓΑΖΗ
Το πρόγραμμά περιλαμβάνει ρεπερτόριο από τους πιο γνωστούς κιθαρίστες και συνθέτες της παγκόσμιας jazz μουσικής σκηνής, καθώς επίσης και μουσικά έργα του ίδιου, εμπνευσμένα από τη θεματολογία και το ύφος των έργων που θα εκτεθούν. Κατά την άποψή του, η jazz μουσική αντικατοπτρίζει τη σύγχρονη πραγματικότητα, ενώ όταν γίνεται μέσο έκφρασης και δημιουργικότητας αποκτά μια ιδιαίτερη διάσταση, τονίζοντας το προσωπικό στυλ και το ύφος του μουσικοσυνθέτη.

Ο Γιώργιος Δραγάζης είναι φοιτητής επί πτυχίω της σχολής Σ.Τ.Ε.Φ. του Α.Τ.Ε.Ι. Λάρισας στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, όμως από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές με μαθήματα πιάνου και κοντραμπάσου στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας και Ανώτερα θεωρητικά ( πτυχίο Αρμονίας) στη μουσική σχολή Οκτάβα. Αποφοίτησε με άριστα από τη σχολή jazz αρμονία-αυτοσχεδιασμούς και jazz-rock ηλεκτρική κιθάρα. Σπουδάζει στο τμήμα μονωδίας του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, με καθηγήτρια τη Βασιλική Ποζίδου. Είναι ενεργό μέλος της Mικτής Χορωδίας ΔΩΛ, με μαέστρο το Δημήτρη Καρβούνη, ενώ ως μέλος της Χορωδίας Όπερας του ΔΩΛ εμφανίστηκε στους ρόλους του commissionario (La Traviata - Verdi), του Γκρανκάσα (Βαφτιστικός – Σακελλαρίδης) και του τσιγγάνου (Carmen – Bizet), με μαέστρους τους Χρήστο και Δημήτρη Κτιστάκη. Έχει συμμετάσχει σε σεμινάρια κλασικής, jazz μουσικής και μελοδραματικής στη Λάρισα, τη Θεσσαλονίκη και αλλού.


Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

"... ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ..."

...Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν η μικρή Αγγελική... Ήταν ένα πολύ έξυπνο κοριτσάκι... Από πολύ μικρή έδειχνε πως είχε μια ιδιαίτερη έφεση στα Γράμματα, στην Τέχνη και τον Πολιτισμό... Μεγαλώνοντας, άρχισε να ανακαλύπτει ολοένα και περισσότερο τον εαυτό της... Τα υπόλοιπα παιδάκια τη ζήλευαν και ήθελαν να της μοιάσουν, και τελικά το μόνο που έκαναν, ήταν να προσπαθούν συνεχώς να την αντιγράφουν, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία... Βέβαια, η Αγγελικούλα, βαθειά μέσα της, ήξερε πως τα πράγματα δεν πήγαιναν και πολύ καλά... όμως κάτι τέτοιο δεν την πτόησε ποτέ μέχρι τώρα... 
Τα περιστατικά που το καταμαρτυρούν αυτό, πολλά... Όπως τότε που είχαν πάει ημερήσια εκδρομή με το σχολείο, και παραλίγο να επιτεθεί στην ίδια αλλά και στους συμμαθητές της ένα μέγάλο σκυλόψαρο, η ίδια μπόρεσε και το απομάκρυνε... Ή λίγο αργότερα, στα εφηβικά της χρόνια, όταν τα "έφτιαξε" για τέσσερις μήνες με έναν αλλοδαπό γείτονά της, αλλά τελικά κατάλαβε πως δεν πήγαινε άλλο, παρά τις έντονες πιέσεις και τους ξυλοδαρμούς... Έπειτα, μετά απο αυτό το συμβάν, έδωσε  και μια "χυλόπιτα" σε έναν άλλο αλλοδαπό γείτονα και είπε να μείνει μονη της για μεγάλο χρονικό διάστημα... και εκεί άρχισε η κατάρρευση... 
Νόμιζε πως είχε όλο τον κόσμο στα χέρια της... όμως ήξερε πολύ καλά πως ακόμα και με τον ίδιο της τον εαυτό είχε προβλήματα... ξεκίνησαν τα "ψυχολογικά" της, ζήτησε βοήθεια από τους καλύτερους γιατρούς του εξωτερικού αλλά την έκαναν χειρότερα... κάτι τα χάπια που της δώσανε, κάτι οι ενέσεις... Μια φορά μάλιστα τη βρήκαν σε κωματώδη κατάσταση, καθώς είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας... Τη μετέφεραν με στρατιωτικό αεροπλάνο στην Αθήνα, καθώς ήταν σίγουρο πως είχε πουλήσει την "Ολυμπιακή"... και εκεί έγινε γρήγορα καλά... Γνωρισε αρκετούς φίλους, τον Κώστα, τον Αντρέα, τον Κώστα, το Μίλτο, έναν άλλο Κώστα, έναν τρίτο Κώστα και ακόμα ένα Γιώργο... Θεέ μου., τί μπέρδεμα;;; Ούτε αυτή δεν ήξερε καλά-καλά τους φίλους της... Άρχισε να συνέρχεται, έτσι τουλάχιστον πίστευε... Έκανε και κάποια πάρτυ στο σπίτι της, ένα πολιτιστικό "gala" και ένα πανηγυράκι, με αρκετά μεγάλη επιτυχία... το σπίτι της ήταν ανοιχτό για όλους, τα οικονομικά της είχαν άνοδο... μέχρι που η "φούσκα" έσκασε... 
Αν ψάξει κανείς τώρα την Αγγελική, θα τη βρεί στο δρόμο, να ζητάει τη βοήθεια του ενός και του άλλου... Ξέχασε και τα Γράμματα που έμαθε, έχασε την ταυτότητά της και πλέον δεν έχει καμία αίσθηση της κουλτούρας... Βέβαια, κοντεύει να γίνει η καλύτερη κοπέλα της πιάτσας... Εθισμένη στο ένδοξο παρελθόν της, έχει ακόμα το κεφάλι της ψηλά, όμως ξέρει πολύ καλά πως πλέον εργάζεται για έναν μαστροπό, στο οργανωμένο κύκλωμα της πορνείας... θα δουλεύει μια ζωή, για να ξεπληρώσει το τίμημα, που αυτός ο κύριος τη συμμάζεψε υποτίθεται για το καλό της... Μια ζωή θα κυνηγάει τους γείτονές της για μια βραδιά μαζί της... Μια  ζωή θα ασελγούν πάνω της όσοι θέλουν να "ξεθυμάνουν" από τα δικά τους προβλήματα... 
Ίσως τελικά να μη χρειαζόταν αυτή τη βοήθεια, ούτε και τους φίλους... Μπορεί να είχε κάποια ψυχολογικά προβλήματα, όμως είμαι σίγουρος πως θα έβρισκε τη λύση της... Ίσως κατάφερνε, όπως και τότε με την πρώτη της σχέση, να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της και να προχωρήσει "ελεύθερη"...
Ελεύθερη από τη γειτονιά της και τις κακές γλώσσες των κουτσομπολιών... Ελεύθερη από όλους και από όλα...
Ίσως κι εγώ ο ίδιος πολύ ασχολήθηκα μαζί της... Εξάλλου μέχρι στιγμής, που ακολουθώ τα βήματά της, είδα πού με οδήγησαν... Βαρέθηκα...

Είχα αρκετό καιρό να γράψω κάτι στο blog, όμως οι εξελίξεις, πλέον, δεν μου δίνουν τη δυνατότητα ούτε να σκεφτώ... Μάζεψα, λοιπόν, τις λιγοστές μου σκέψεις και προσπάθησα να τις κάνω μια μικρή ιστορία, με συμβολικό χαρακτήρα...
Όπου Αγγελική, βάλτε τη χώρα μας... και όλα τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα... Ναυμαχία της Σαλαμίνας, 1821, 1940, Εμφύλιος, Δικτατορία, Σύγχρονη Ελλάδα, Ολυμπιακοί Αγώνες, Χρηματιστήριο, Eurovision, Δελτία Ειδήσεων, Ευρωπαική Ένωση, ΔΝΤ κλπ κλπ...
Κάποτε πίστευα πως ο στίχος του ποιητή είναι αρκετά "τραβηγμένος"... Σήμερα όμως, συνεχώς γυρνάει στο μυαλό μου η φράση "μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου..." 
Μη μου γκρεμίζετε τα όνειρα, αφήστε με να σκέφτομαι ένα καλύτερο αύριο... κι αν τα πράγματα είναι δύσκολα, εγώ θέλω να συνεχίσω να ονειρεύομαι, να έχω στόχους, να ελπίζω, να αγαπώ... Δε θέλω την υποτιθέμενη βοήθειά των βολεμένων θέσεών σας, θέλω να μείνω μόνος μου, με τα όνειρά μου... δεν ζητάω κάτι κακό... 
 Δ. Λ.

Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

"ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΙΚΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΔΩΛ"



Την ετήσια συναυλία θα δώσει η Παιδική Χορωδία του ΔΩΛ. το Σάββατο 24 Απριλίου και ώρα 7:00 μ. μ. στην Αίθουσα Συναυλιών του ΔΩΛ, με τη φιλική συμμετοχή της Μικτής Χορωδίας του ΔΩΛ. 

Τα χορωδιακά σύνολα του ΔΩΛ, καταξιωμένα στην πόλη μας και στο πανελλήνιο για την ποιότητα της εργασίας τους, θα παρουσιάσουν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πρόγραμμα, απάνθισμα σημαντικών έργων της χορωδιακής μουσικής φιλολογίας, το οποίο απευθύνεται σ όλους τους φίλους της χορωδιακής μουσικής. 

Ειδικότερα, το Α μέρος του προγράμματoς θα εμφανισθεί η Μικτή Χορωδία του ΔΩΛ, η οποία θα παρουσιάσει έργα των: Ant. Dvořak, Johannes Βrahms, Ελένης Καραΐνδρου, Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι και ένα νέγρικο spiritual. Σολίστ: Μαρία Ρουκά, Σόνια Κωστούλα, Στέργιος Τσέτσιλας, Θανάσης Καλαμπάκας & Θοδωρής Νικολαΐδης.

Στο Β μέρος η Παιδική Χορωδία του ΔΩΛ θα παρουσιάσει έργα των: G. B. Pergolessi, Henry Purcell, Benjamin Britten, Μάνου Χατζιδάκι, Νίκου Κυπουργού, Cy Coleman, Johann Strauss και Uno Naissoo. 

Στο πιάνο συνοδεύει η Ιωάννα Σιοπούδη. Διευθύνει ο Δημήτρης Καρβούνης. 

Η είσοδος στη συναυλία είναι ελεύθερη.

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

"ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ..."

7 Ιανουαρίου 2009. Ημερομηνία καθοριστική. Ημερομηνία, που έμαθα πως θα γίνω θείος... το πρώτο σοκ ήρθε... θείος;;; Μπορεί να έχω μείνει στην ηλικία των 18... όμως να που έφτασα 25, χωρίς να το πάρω χαμπάρι... Και η κοιλιά μεγάλωνε... και μεγάλωνε... και φούσκωνε... και κουνιόταν καμιά φορά... δηλώνοντας πως εκεί μέσα βρίσκεται κάτι ζωντανό... ένα πλασματάκι τόσο δα, που άνοιξε τα ματάκια του στον κόσμο μας, στα τέλη του Αυγούστου...
Πώς να ένιωθε εκείνη τη στιγμή; Κανείς δεν ξέρει... Είναι από τα παιδιά που θα ζήσει στην τρισδιάσταση εικονική πραγματικότητα, στην ακτινοβολία, στον υπολογιστή από τα 7, στην άφθαστη τεχνολογία, και σε πολλά άλλα που ίσως ο δικός μου ο νους, του 1985, δεν τα χωρά... Τετάρτη Δημοτικού ήμουν όταν είχα πρωτοακούσει ότι στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε το κινητό τηλέφωνο, "χωρίς καλώδιο"... ωωω... θαύμα... 
Όπως και να έχει, είναι και από τα τυχερά παιδιά... που οι γονείς του θα κάνουν το καλύτερο γι αυτό... που θα το θρέψουν και θα το μεγαλώσουν με τις "ανέσεις" της σύγχρονης ζωής... Προνόμιο, κυρίως του Δυτικού κόσμου...
Μια νέα ζωή μπήκε στο σπίτι, να μας ξανακάνει παιδιά... να μας διδάξει πώς είναι να ζεις πραγματικά... και ο καιρός περνά, σε μια αδιάκοπη κίνηση, σε μια αέναη πάλη του να ζεις και να επιβιώνεις... και ο χρόνος κυλά και θα είμαι εγώ που θα δώσω σε αυτό το πλασματάκι το όνομά του... Μπορεί ποτέ να μην έχω τη χαρά να αποκτήσω ένα δικό μου παιδί... μπορεί να γίνει και σύντομα... όμως θα έχω τουλάχιστον ένα πνευματικό παιδί... ένα παιδί, που το γνώρισα μέσα απο μια συστάδα λευκών και μαύρων κοιλίδων στο υπερηχογράφημα και τώρα είναι εδώ μπροστά και μου γελά... ή και κλαίει καμιά φορά, αν αφήσω πολλά γένια... που προσπαθεί να πει τις πρώτες του κουβέντες, που νιώθει, αγαπάει, μεγαλώνει, είναι μέλος της οικογένειάς μας... 
Να είσαι καλότυχος Αντωνάκη μου... 


Λ.Δ.

Σάββατο, 3 Απριλίου 2010

"ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ..."

Λ. Δ.

"ΑΝΑΣΤΑΣΗ..."

Μετά το μηδέν, ακολουθεί το ένα...
Μετά το τίποτα, ακολουθεί το κάτι...
Μετά τη νύχτα, η μέρα...
Μετά την πτώση, η άνοδος...
Μετά την εξαθλίωση, ακολουθεί η ανάταση...
Μετά το θάνατο, η Ανάσταση...

...έτσι τουλάχιστον μας έμαθαν...

Δεν ξέρω αν έφτασα στο ένα...
Δεν ξέρω αν είμαι κάτι...
Δεν ξέρω τί ώρα είναι...
Δεν ξέρω αν ανέβηκα...
Δεν ξέρω τί νιώθω...
Δεν ξέρω ποιός είμαι...

Το μόνο που ξέρω είναι πως είμαι εδώ... αισθάνομαι το κάθε δευτερόλεπτο που περνά... νιώθοντας το μηδέν... Όμως η "ανάσταση" έρχεται... έστω κι αν χρειαστεί να πεθάνω...

Λ. Δ.

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

"...ΊΣΩΣ..."

... Ίσως δε θα έπρεπε να γραψω τίποτα...
... Ίσως η σιωπή τα λέει όλα...
... Μιλήστε, δε σας ακούω, δε θέλω να σας ακούσω...
...Πολλές φορές η απομόνωση είναι η πεμπτουσία των αρρωστημένων...
... Μερικές φορές η απόγνωση σε ξαναγεννά...
... Καμιά φορά θαρρείς πως πλησιάζεις την αλήθεια...
...Ποτέ...

Για ποιά αλήθεια μιλάμε;
Για αυτή των άλλων;
Για αυτή που μας δίδαξαν;
...Ίσως δεν υπάρχει "αλήθεια"...
Κρίμα, και νόμιζα πως ήμουν πολύ κοντά...

...Ίσως...
...Ίσως θέλω να ελπίζω...

Λ.Δ.

"ΔΕΚΑΩΧΤΟΥΡΕΣ"

Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

"...ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ..."

Ψυχή μου...
Θα μπορούσα ποτέ να σου ξεφύγω;
Όχι, ποτέ!
Θα μπορούσα ποτέ να ερωτευτώ κάποια άλλη;
Όχι, ποτέ!
Στον κήπο της αγάπης σου
βλέπω μόνο ανθισμένα λουλούδια.
Θα μπορούσα ποτέ να ξαναγυρίσω στ' αγκάθια;
Όχι ποτέ!


Απόσπασμα από το έργο "Στον Κήπο του Αγαπημένου", της Τζελαλαντίν Ρούμι.

Λ.Δ.

Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010

"... ΤΟ ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ, ΤΟ ΠΡΙΝ ΚΑΙ... ΤΟ ΤΩΡΑ..."

... Ο καιρός περνάει... ευτυχώς, εμείς είμαστε ακόμα εδώ, με τις καλές και τις κακές στιγμές μας... Εξάλλου, αυτό που μας μένει είναι μόνο οι στιγμές... 

Και οι τρεις φωτογραφίες δεν είναι ένα προιόν του photoshop, αλλά η πραγματικότητα του χθες και του σήμερα... 


 Παιδιά, σας ευχαριστώ που είστε δίπλα μου και που με ανέχεστε πρώτα απ' όλα και τότε και τώρα...

Λ.Δ.

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

"A' ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΑΡΙΣΑΣ"

Δεν μπορώ να καταλάβω τί είναι αυτό που με οδηγεί, κάθε φορά που βρίσκομαι στο κέντρο της Λάρισας, προς το αρχαίο θέατρο... 
Δε νομίζω να είναι τα μάρμαρα, που για αιώνες τώρα στέκουν εκεί, μάρτυρες της εξέλιξης και του σύγχρονου "πολιτισμού" μας...


Σαν χθες θυμάμαι την οδό Παπαναστασίου, που ανηφόριζε προς το λόφο του Φρουρίου και χώριζε το Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας στα δυο. Χρόνια μετά, περιμένουμε τις εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης, ούτως ώστε να ανοίξει και πάλι για το ευρύ κοινό και για μεγάλες θεατρικές παραστάσεις... 
Ένα θέατρο που αριθμεί 2300 χρόνια ζωής, ίσο σε χωρητικότητα - ίσως και λίγο μεγαλύτερο - με αυτό της Επιδαύρου (δε σώζονται όλα τα τμήματά του), με αγορασμένες τις μπροστινές - άρα και καλύτερες - θέσεις από εύπορους αστούς της εποχής (κάτι αντίστοιχο βλέπουμε και στο αρχαίο θέατρο της Εφέσου), μετέπειτα, χρησιμοποιημένο για μονομαχίες, και με σκηνή, που με κατάλληλο σύστημα υδροροών γέμιζε με νερό από τον Πηνειό ποταμό, για τη διεκπεραίωση υποτιθέμενων ναυμαχιών, εφόσον το απαιτούσαν οι ανάγκες του έργου... Αυτό είναι το Αρχαίο Θέατρο της πόλης μας...
 

Είχα τη χαρά να βρεθώ δυο φορές, μέχρι στιγμής, στο χώρο της σκηνής και της ορχήστρας και να τραγουδήσω με τη Μικτή Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, με αφορμή την αφή της Ολυμπιακής Φλόγας, για τους Αγώνες του Πεκίνο 2008 και τους Χειμερινούς του Βανκούβερ 2010. Η αίσθηση είναι απλά απερίγραπτη... Μέσα στο χώρο, θαρρείς και αφουγκράζεσαι ακόμα τα μέρη των χορικών, τους ψίθυρους του κοινού και το χειροκρότημα με το πέρας της παράστασης... Ακόμα ακούς την ανάσα του ηθοποιού, που τρέχει να σωθεί από τα κακόβουλα σχέδια των "θεών"... τον οδυρμό του ήρωα και τα γελια των κωμωδών... Προχωρώντας, συναντάς τα παρασκήνια, μικρά δωμάτια, στους τοίχους των οποίων είναι ακόμα χαραγμένος ο ενθουσιασμός των συντελεστών μετά την επιτυχία... Κάθεσαι στο κέντρο της ορχήστρας και ανοίγεται μπροστά σου το Κοίλο, το μέρος όπου βρίσκονται οι θεατές... Στα αριστερά η μια είσοδος , αυτή από τους αγρούς και στα δεξιά η άλλη, αυτή που οδηγούσε στην πόλη... 



Είμαι τόσο κοντά όμως και τόσο μακριά από την τότε πραγματικότητα... γυρνώ το βλέμμα μου προς τον πεζόδρομο της Βενιζέλου και κάπου εκεί η μαγεία χάνεται... Κοιτάζω και πάλι το Κοίλο... ερημιά...
Καποτε είχαν πει πως για να υποδουλώσουν ευκολότερα τους Έλληνες θα πρέπει να καταστραφεί πρώτα ο πολιτισμός τους... Στους δύσκολους καιρούς που περνάμε ας μην ξεχάσουμε να στραφούμε σε πιο ουσιώδη πράγματα... Η εκάστοτε αρχή ας μεριμνήσει για τον πολιτισμό και τις αξίες του τόπου... Ακούμε πολύ συχνά πως η Λάρισα έχει αποδείξει στη χώρα πως είναι μια "σύγχρονη" πόλη... Ας αποδείξουμε πρώτα σε εμάς τους ίδιους ότι μπορούμε να καταφέρουμε πολλά και έρχεται και η συνέχεια...



Τα μάρμαρα είναι εκεί... και θα συνεχίσουν να είναι... τό 'χουν συνηθίσει άλλωστε... Μια ευκαιρία ψάχνουν για να πάρουν "πνοή"... Μια κίνηση από την "πολιτεία" αλλά και από όλους μας, ώστε να ξαναζωντανέψουν και να ζήσουν τις λαμπρές δόξες του παρελθόντος...
 

Λ.Δ.

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

"ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΤΟΥ ΔΩΛ"



Συναυλία της Μικτής Χορωδίας και της Ορχήστρας του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας στη Βέροια.
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010, ώρα 20:30, Χώρος Τεχνών.

Λ.Δ.

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

"... ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ..."

 
Θεσσαλονίκη, Πλατεία Ναυαρίνου, 2009.

 Δεν είμαι εναντίον στο να βάψει ο καθένας το σπίτι του με ένα ιδιαίτερο χρώμα, λίγο πιο έντονο, λίγο πιο "χαρούμενο"... Όμως, πιστεύω πως έχουμε ξεχάσει την πραγματική ουσία...
Πολύ συχνά λέμε πως οι πόλεις μας είναι γκρίζες και μονότονες... Αυτό που πραγματικά λείπει δεν είναι το χρώμα στους τοίχους μας, αλλά στις καρδιές μας... Η ίδια η καθημερινότητα μας κάνει "γκρίζους"... Μεγαλώνοντας, γινόμαστε ολοένα και περισσότερο "πιστά στρατιωτάκια του συστήματος"... Έχουμε ξεχάσει τις πραγματικές χαρές, τις πραγματικές αξίες... 
Όσο και να βάψουμε τα σπίτια μας, αν δεν αλλάξουμε τρόπο σκέψης και στάση ζωής, πάλι θα συνεχίσουν να φαίνονται γκρι, και όσο περνάει ο καιρός όλο και πιο σκοτεινά...

  
Λάρισα, Αγ, Θωμάς, 2010. 

Λ.Δ.

It's just me...

Επισκέπτες