Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

"ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΤΟΥ ΔΩΛ"



Συναυλία της Μικτής Χορωδίας και της Ορχήστρας του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας στη Βέροια.
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010, ώρα 20:30, Χώρος Τεχνών.

Λ.Δ.

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

"... ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ..."

 
Θεσσαλονίκη, Πλατεία Ναυαρίνου, 2009.

 Δεν είμαι εναντίον στο να βάψει ο καθένας το σπίτι του με ένα ιδιαίτερο χρώμα, λίγο πιο έντονο, λίγο πιο "χαρούμενο"... Όμως, πιστεύω πως έχουμε ξεχάσει την πραγματική ουσία...
Πολύ συχνά λέμε πως οι πόλεις μας είναι γκρίζες και μονότονες... Αυτό που πραγματικά λείπει δεν είναι το χρώμα στους τοίχους μας, αλλά στις καρδιές μας... Η ίδια η καθημερινότητα μας κάνει "γκρίζους"... Μεγαλώνοντας, γινόμαστε ολοένα και περισσότερο "πιστά στρατιωτάκια του συστήματος"... Έχουμε ξεχάσει τις πραγματικές χαρές, τις πραγματικές αξίες... 
Όσο και να βάψουμε τα σπίτια μας, αν δεν αλλάξουμε τρόπο σκέψης και στάση ζωής, πάλι θα συνεχίσουν να φαίνονται γκρι, και όσο περνάει ο καιρός όλο και πιο σκοτεινά...

  
Λάρισα, Αγ, Θωμάς, 2010. 

Λ.Δ.

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

"10 BHMATA..."

 


Λάρισα, 26,02,2010
10 βήματα μέχρι την ολοκλήρωση της εικόνας.
Λ.Δ.

"... Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ..."

...Ο μικρός πρίγκηπας έφυγε για να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα.
-Δεν ειστε καθόλου ίδια με το δικό μου, τους είπε. Δεν είστε ακόμη τίποτε.
Είστε σαν την αλεπού μου, όταν την πρωτογνώρισα.
Δεν ήταν παρά μια αλεπού σαν εκατό χιλιάδες άλλες.
Αλλά την έκανα φίλη μου και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.
Είστε όμορφα αλλά είστε κενά.
Κανένας δε θα μπορούσε να πεθάνει για σας.
Ενώ το τριαντάφυλλό μου, μου ανήκει.
Το πότισα, το προστάτεψα, το πρόσεξα, είναι δικό μου.

Γύρισε πίσω να συναντήσει την αλεπού.
-Γεια χαρά, είπε η αλεπού. Και τώρα θα σου πω το μυστικό μου. Ένα πολύ απλό μυστικό.
Μόνο με την καρδιά μπορεί κανείς να δει σωστά.
Αυτό που έχει σημασία είναι αόρατο στα μάτια.
Είναι ο καιρός που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου,
που το έχει κάνει σπουδαίο. Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις ποτέ...

 
-Έπεσε απαλά, όπως πέφτει ένα δέντρο...

Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο Μικρός Πρίγκηπας" του Αντουάν Ντε Σεντ - Εξιπερί

Λ.Δ.

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

"ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ"

Μετά από πολύ καιρό, αποφάσισα να ασχοληθώ και πάλι με την αγιογραφία... κοντεύει σχεδόν ενάμιση χρόνος που την είχα παρατήσει... Δεν το βλέπω σαν μια χειρονομία σωτηρίας, αλλά ως "Τέχνη". Εξάλλου, η Βυζαντινή Τέχνη αποτελεί την αρχή της μετέπειτα ευρωπαικής τέχνης...
Δασκάλους μου σε αυτή την μικρή πορεία είχα τον Σ. Αναγνωστόπουλο και το Χ. Παπανικολάου. Βέβαια, για διάφορους λόγους δε μπόρεσα ποτέ να ασχοληθώ εντατικά... Ίσως αυτή τη φορά να σταθώ πιο τυχερός... 
Η εξέλιξη στις οθόνες σας, θέλω να πιστεύω σύντομα...
Λ.Δ.

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

"ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ..."

 
                      70x100 cm                                               50x70 cm 


  
                       50x70 cm                                                 50x70 cm

   
110x70 cm 

Λ.Δ.

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

"ΚΥΝΗΓΟΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ..."


"Φθινόπωρο" Μ. Θεοδωράκης 
από τη Συλλογή "40 παιδικά τραγούδια για παιδάκια και παιδιά"
Μικτή Χορωδία Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, Μάιος 2008
Διεύθυνση / Χορωδιακή Επεξεργασία: Δημήτρης Καρβούνης.

 Σκέψεις θολές, λέξεις βουβές, που όμως ακούγονται από άκρη σε άκρη... όσα χιλιόμετρα κι αν διανύσεις, όσο δυνατά κι αν φωνάξεις, πάντα βρίσκονται εκεί, πάντα τις ακούς... βαρέθηκα να τις διώχνω... ίσως και να μη θέλω κιόλας... τα "φαντάσματα" είναι εκεί και μας βλέπουν... Λες να σκέφτονται το ίδιο και για εμάς;
Θέλω να ουρλιάξω πιο δυνατά από αυτά... να φύγω... να πάω σε άλλη γη... εκεί όπου δεν θα τα ακούω πια... Βαρέθηκα, κουράστηκα, παραιτούμαι...
Πολλές φορές προσπάθησα να τα μιλήσω, να τα φέρω κοντά μου, ομως επιμένουν να βρίσκονται εκεί... στην απόστασή τους... και συνεχώς να με καλούν... όχι δε θέλω να πάω... ίσως πρέπει... αν τα αντιμετωπίσω μπορεί και να φύγουν...
Έχω βρεθεί στη γωνία του δωματίου, άραγε δεν τα ακούει κανείς άλλος σε αυτό το σπίτι;;; Όχι... σε αυτόν τον αγώνα είμαι μόνος... εντελώς μόνος... 
Σου απλώνω το χέρι να με βοηθήσεις, δεν ξέρω αν τα βλέπεις κι εσύ, όμως σε βλέπω που ανοίγεις την αγκαλιά σου να με προστατεύσεις...  ειλικρινά, το έχω τόσο πολύ ανάγκη... Μου ψιθυρίζεις "σ' αγαπώ..." και όλα εξαφανίζονται... με κρατάς σφιχτά και νιώθω σα να θέλω να "παγώσω" το χρόνο... Κράτα με... μην αφήσεις να εμφανιστούν ξανά αυτά τα "φαντάσματα"... Κράτα με... Σ' αγαπώ... Σ' αγαπώ...

Σαμοθράκη, 2005

Λ.Δ.

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

"ΒΙΟ...ΓΡΑΦΙΚΟ...."


Γεννήθηκα στη Λάρισα το Μάρτιο του 1985.

Οι πρώτες ζωγραφιές που έκανα, ήταν κάτι μουντζούρες στο βιβλιάριο υγείας της μαμάς, αγνώστου χρονολογίας...

Σε ηλικία 4,5 ετών ήδη πήγαινα στα "μεγάλα νήπια"... βλέπετε, κέρδισα χρονιά...
Ανοίγοντας το μπαούλο με τις αναμνήσεις, έπεσε το μάτι μου στο παρακάτω έργο...


 

...25 Οκτωβρίου 1989...
Λογικά, η δασκάλα μάς είχε κάνει το σχέδιο και εμείς έπρεπε να το ζωγραφίσουμε... αλλά ΟΧΙ... γιατί να έχω μια ζωγραφιά, ίδια με των άλλων παιδιών;;;;;;; Είδα όλα τα χρώματα, βρήκα τον πορτοκαλί μαρκαδόρο και ξεκίνησα να ζωγραφίζω το σταυρό της σημαίας... μέχρι που με είδε η κυρία Μαρία, οπότε αναγκαστικά έπρεπε να το σταματήσω... 

"Μα γιατι; Μου φαίνεται τόσο ωραίο..."
"Γιατί έτσι πρέπει...", μου είπε η δασκάλα...

Κι όμως, στην Τέχνη δεν υπάρχει "πρέπει"... 

Απλά, έπρεπε να περάσουν τουλάχιστον άλλα 15 χρόνια για να μάθω πως το μπλε με το πορτοκαλί είναι "συμπληρωματικά" χρώματα και ότι με την κατάλληλη αναλογία, τονικότητα και διαβάθμιση δημιουργούν την "τέλεια αρμονία"...

Λ.Δ.

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

"ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ..."

Λάρισα, 14.02.2010


"...Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στα αχανή
σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά – κι έχω τη δύναμη...

 ...Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
 Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και να αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα... 

 ...Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πριν από την αγάπη και μαζι
Για τη ρολογιά και το γκιούλ-μπρισίμι
Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί...


...Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ’άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο."

Απόσπασμα από "Το Μονόγραμμα" του Ο. Ελύτη.

Λ.Δ. 

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

"...Α-ΛΟΓΑ..."


...Άλογο... σύμβολο ανδρείας και γενναιότητας... σύμβολο της πόλης της Λάρισας... κι όλα ξεκίνησαν από ένα αρχαίο νόμισμα, που βρέθηκε πριν χρόνια κάπου στην περιοχή...
 
               "Η καταιγίδα", 40x40 cm                        "Προσμονή", 2010, 40x60 cm

... Για άλλους, βγαλμένο από παραμύθι... με τον πρίγκηπα και τη βασιλοπούλα...
... Για άλλους, ο "σύντροφος" στις μάχες αλλά και στις εργασιες του κάμπου...
... η τυχερή κούρσα... το ολυμπιακό μετάλλιο... 

        "Στη λίμνη", 2008, 50x70 cm                  "Ήττα",2009, 70x100 cm


...Για
                                  "Σύμβολο", 2005, 45x25 cm                                               μένα 
  έμπνευση...
Λ.Δ.

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

"...ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΛΗ..."


Είχα την τύχη να βρεθώ δύο φορές στην Κωνσταντινούπολη μέχρι στιγμής... γιατί τύχη το θεωρώ... και όποιος την έχει επισκεφθεί μπορεί να με καταλάβει... Το μεγαλείο του Ανθρώπου και της Χριστιανοσύνης, σε συνδιασμό με τα ανατολικά στοιχεία και την κουλτούρα της Τουρκίας... Στο μυαλό σου γυρνούν μνήμες από το παρελθόν, πράγματα που έμαθες στο σχολείο και ιστορικές στιγμές... Αρνούμαι να σκεφθώ τα άσχημα, όμως η Αγία Σοφία στέκει εκεί, αιώνες τώρα, με τη συγκίνηση του αγώνα των Ελλήνων... και το σημαντικό είναι πως η Πόλη εξακολουθεί να σε μαγεύει, με τους σύγχρονους ρυθμούς και τη γοητεία της ανατολής... Χρώματα, ήχοι, αρώματα, όλες σου οι αισθήσεις κυριεύονται... δεν ξέρω αν με κάνουν "ανώτερο άνθρωπο", όμως γοητεύομαι από το "...άγνωστο και το απ΄αλλού φερμένο..." όπως λέει και ο Ελύτης. 
40 έργα εμνευσμένα από την Κωνσταντινούπολη, ένα ταξίδι "από τη Δύση στην Ανατολή". Εξάλλου, η ίδια η ζωή είναι ένα ταξίδι... ποτέ δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει... Κι αν ποτέ σε οδηγήσει προς την Πόλη μη φοβηθείς να την ακολουθήσεις...

 

λεπτομέρεια από το έργο "Βόσπορος Ι", 100x100 cm
 
λεπτομέρεια από το έργο "Πηγαίνοντας στην Πόλη", 80x40 cm
 
λεπτομέρεια από το έργο "Στο Τζαμί", 50x70 cm
 
       λεπτομέρεια από το έργο            λεπτομέρεια από το έργο                λεπτομέρεια από το έργο
      "Εις την Πόλη", 70x50 cm             "Αγία Σοφία Ι", 50x70 cm              "Το Κάλεσμα", 24x18 cm

Λ.Δ.

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

"Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΖΩΗ..."


 Ιωάννινα, 2006. Εργασία για το μάθημα 
"Καλλιτεχνική Φωτογραφία" με θέμα "Ο δικός μου κόσμος"

...Η δικιά μου ζωή...

Κομμάτια από εμπειρίες, γεγονότα και καταστάσεις, άλλες καλές, άλλες όχι και τόσο... Αυτό είναι το "εγώ" μου, και αυτό προσπάθησα να δείξω με το συγκεκριμένο έργο... Κάθε κομμάτι και διαφορετική φωτογραφία, κάθε φωτογραφία και διαφορετικό χρώμα, εστιάζοντας πάντα σε ξεχωριστά σημεία ενός ενιαίου θέματος... Σημεία, που στο σύνολό τους με δημιουργούν, μου δίνουν πνοή... Δεν το θεωρώ ναρκισσισμό, αλλά "ξεμπρόστιασμα"...

Άλλωστε η αλήθεια δεν είναι κάπου εκεί έξω, αλλά βαθειά μέσα μας, όμως ποτέ δεν τολμούμε να την αγγίξουμε... κι αν καμιά φορά με πολύ αγώνα καταφέρουμε να την προσεγγίσουμε, τότε την ξανακρύβουμε καλά... Είναι μόνο δικιά μας και δεν αφήνουμε σε κανέναν να μας την κλέψει... Θεωρούμε καλύτερη την απομάκρυνσή μας από αυτή... μας βολεύει... Η ουσία είναι πώς όσα διαφορετικά κομμάτια κι αν ενώσεις, όσο χρώμα και να βάλεις, παραμένεις "εσύ" και η "ζωή" σου, ο κόσμος που δημιούργησες, η "αλήθεια" σου...
Λ.Δ.

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010

"ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑ..."

Μιά φορά κι έναν καιρό, όταν πήγαινα γυμνάσιο, η μητέρα μου ήρθε στο σχολείο να ρωτήσει τους καθηγητές για την πρόοδό μου... Μαθηματικά έτσι κι έτσι, Λογοτεχνία πολύ καλά, Φυσική καλά κτλ.. Βλέπετε, εκείνες τις εποχές αρίστευα... Φεύγοντας, η καθηγήτρια των Καλλιτεχνικών μού έκανε παράπονα, και δεν το κρύβω, με την παρέα το είχαμε σχολιάσει κοροιδευτικά...

"Έπρεπε να έρθει να ρωτήσει και μένα...", μου είχε πει αυστηρά...
"Γιατί;", απόρησα
"Γιατί σε αυτά τα μαθήματα φαίνεται ο χαρακτήρας του παιδιού..." μου απάντησε σταματώντας τη συζήτηση, καθώς με είχε καταλάβει πως θα έσκαγα στα γέλια και θα ήταν εις βάρος μου...

Δεκατέσσερα χρόνια μετά έρχομαι να επιβεβαιώσω τα λεγόμενα της καθηγήτριάς μου... Στο μάθημα της Γυμναστικής και των Καλλιτεχνικών όλοι μας δειχναμε τον πραγματικό μας εαυτό...

Τότε δεν ήξερα αν ήμουν καλός σε αυτούς τους τομείς... ούτε τώρα το γνωρίζω... όμως είμαι σίγουρος πως μέσω της Τέχνης, και κυρίως στους τομείς της Ζωγραφικής, της Φωτογραφίας, της Αγιογραφίας και της Μουσικής βρήκα διεξόδους "έκφρασης"... 

Θέλω να ελπίζω πως η απόπειρά μου αυτή, να βλέπω τον κόσμο μας με μια διαφορετική "οπτική γωνία", θα αρέσει και θα παρακινήσει, ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους αυτού του τόπου να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα δυναμικά...

Συμβολικά λοιπόν, αναρτώ την παρακάτω φωτογραφία, ως το "Δέντρο της Ζωής", όπως το χαρακτήρισε η φίλη Έλενα, με βαθειές ρίζες και δυνατό κορμό, που αντέχει στο χρόνο...
 

Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας,
                                          Λ.Δ.

It's just me...

Επισκέπτες