Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010

"ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑ..."

Μιά φορά κι έναν καιρό, όταν πήγαινα γυμνάσιο, η μητέρα μου ήρθε στο σχολείο να ρωτήσει τους καθηγητές για την πρόοδό μου... Μαθηματικά έτσι κι έτσι, Λογοτεχνία πολύ καλά, Φυσική καλά κτλ.. Βλέπετε, εκείνες τις εποχές αρίστευα... Φεύγοντας, η καθηγήτρια των Καλλιτεχνικών μού έκανε παράπονα, και δεν το κρύβω, με την παρέα το είχαμε σχολιάσει κοροιδευτικά...

"Έπρεπε να έρθει να ρωτήσει και μένα...", μου είχε πει αυστηρά...
"Γιατί;", απόρησα
"Γιατί σε αυτά τα μαθήματα φαίνεται ο χαρακτήρας του παιδιού..." μου απάντησε σταματώντας τη συζήτηση, καθώς με είχε καταλάβει πως θα έσκαγα στα γέλια και θα ήταν εις βάρος μου...

Δεκατέσσερα χρόνια μετά έρχομαι να επιβεβαιώσω τα λεγόμενα της καθηγήτριάς μου... Στο μάθημα της Γυμναστικής και των Καλλιτεχνικών όλοι μας δειχναμε τον πραγματικό μας εαυτό...

Τότε δεν ήξερα αν ήμουν καλός σε αυτούς τους τομείς... ούτε τώρα το γνωρίζω... όμως είμαι σίγουρος πως μέσω της Τέχνης, και κυρίως στους τομείς της Ζωγραφικής, της Φωτογραφίας, της Αγιογραφίας και της Μουσικής βρήκα διεξόδους "έκφρασης"... 

Θέλω να ελπίζω πως η απόπειρά μου αυτή, να βλέπω τον κόσμο μας με μια διαφορετική "οπτική γωνία", θα αρέσει και θα παρακινήσει, ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους αυτού του τόπου να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα δυναμικά...

Συμβολικά λοιπόν, αναρτώ την παρακάτω φωτογραφία, ως το "Δέντρο της Ζωής", όπως το χαρακτήρισε η φίλη Έλενα, με βαθειές ρίζες και δυνατό κορμό, που αντέχει στο χρόνο...
 

Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας,
                                          Λ.Δ.

1 σχόλιο:


It's just me...

Επισκέπτες