Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

"A' ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΑΡΙΣΑΣ"

Δεν μπορώ να καταλάβω τί είναι αυτό που με οδηγεί, κάθε φορά που βρίσκομαι στο κέντρο της Λάρισας, προς το αρχαίο θέατρο... 
Δε νομίζω να είναι τα μάρμαρα, που για αιώνες τώρα στέκουν εκεί, μάρτυρες της εξέλιξης και του σύγχρονου "πολιτισμού" μας...


Σαν χθες θυμάμαι την οδό Παπαναστασίου, που ανηφόριζε προς το λόφο του Φρουρίου και χώριζε το Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας στα δυο. Χρόνια μετά, περιμένουμε τις εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης, ούτως ώστε να ανοίξει και πάλι για το ευρύ κοινό και για μεγάλες θεατρικές παραστάσεις... 
Ένα θέατρο που αριθμεί 2300 χρόνια ζωής, ίσο σε χωρητικότητα - ίσως και λίγο μεγαλύτερο - με αυτό της Επιδαύρου (δε σώζονται όλα τα τμήματά του), με αγορασμένες τις μπροστινές - άρα και καλύτερες - θέσεις από εύπορους αστούς της εποχής (κάτι αντίστοιχο βλέπουμε και στο αρχαίο θέατρο της Εφέσου), μετέπειτα, χρησιμοποιημένο για μονομαχίες, και με σκηνή, που με κατάλληλο σύστημα υδροροών γέμιζε με νερό από τον Πηνειό ποταμό, για τη διεκπεραίωση υποτιθέμενων ναυμαχιών, εφόσον το απαιτούσαν οι ανάγκες του έργου... Αυτό είναι το Αρχαίο Θέατρο της πόλης μας...
 

Είχα τη χαρά να βρεθώ δυο φορές, μέχρι στιγμής, στο χώρο της σκηνής και της ορχήστρας και να τραγουδήσω με τη Μικτή Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, με αφορμή την αφή της Ολυμπιακής Φλόγας, για τους Αγώνες του Πεκίνο 2008 και τους Χειμερινούς του Βανκούβερ 2010. Η αίσθηση είναι απλά απερίγραπτη... Μέσα στο χώρο, θαρρείς και αφουγκράζεσαι ακόμα τα μέρη των χορικών, τους ψίθυρους του κοινού και το χειροκρότημα με το πέρας της παράστασης... Ακόμα ακούς την ανάσα του ηθοποιού, που τρέχει να σωθεί από τα κακόβουλα σχέδια των "θεών"... τον οδυρμό του ήρωα και τα γελια των κωμωδών... Προχωρώντας, συναντάς τα παρασκήνια, μικρά δωμάτια, στους τοίχους των οποίων είναι ακόμα χαραγμένος ο ενθουσιασμός των συντελεστών μετά την επιτυχία... Κάθεσαι στο κέντρο της ορχήστρας και ανοίγεται μπροστά σου το Κοίλο, το μέρος όπου βρίσκονται οι θεατές... Στα αριστερά η μια είσοδος , αυτή από τους αγρούς και στα δεξιά η άλλη, αυτή που οδηγούσε στην πόλη... 



Είμαι τόσο κοντά όμως και τόσο μακριά από την τότε πραγματικότητα... γυρνώ το βλέμμα μου προς τον πεζόδρομο της Βενιζέλου και κάπου εκεί η μαγεία χάνεται... Κοιτάζω και πάλι το Κοίλο... ερημιά...
Καποτε είχαν πει πως για να υποδουλώσουν ευκολότερα τους Έλληνες θα πρέπει να καταστραφεί πρώτα ο πολιτισμός τους... Στους δύσκολους καιρούς που περνάμε ας μην ξεχάσουμε να στραφούμε σε πιο ουσιώδη πράγματα... Η εκάστοτε αρχή ας μεριμνήσει για τον πολιτισμό και τις αξίες του τόπου... Ακούμε πολύ συχνά πως η Λάρισα έχει αποδείξει στη χώρα πως είναι μια "σύγχρονη" πόλη... Ας αποδείξουμε πρώτα σε εμάς τους ίδιους ότι μπορούμε να καταφέρουμε πολλά και έρχεται και η συνέχεια...



Τα μάρμαρα είναι εκεί... και θα συνεχίσουν να είναι... τό 'χουν συνηθίσει άλλωστε... Μια ευκαιρία ψάχνουν για να πάρουν "πνοή"... Μια κίνηση από την "πολιτεία" αλλά και από όλους μας, ώστε να ξαναζωντανέψουν και να ζήσουν τις λαμπρές δόξες του παρελθόντος...
 

Λ.Δ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


It's just me...

Επισκέπτες