Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

"...SLAVERY"

Λ.Δ.

Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

"ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ"

Με αφορμή την ολοκλήρωση της πρώτης μου ατομικής έκθεσης ζωγραφικής με θέμα "Κωνσταντινούπολη από τη Δύση στην Ανατολή", θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Χριστίνα Δεβρελή και την "Τέχνη του Επικοινωνείν" που μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετέχω με την προσωπική μου ζωγραφική δουλειά στο "5ο G-Hotels Culture Events 2010", τη διοίκηση και το προσωπικό του Pallini Beach Hotel και του Athos Palace Hotel για τη θερμή φιλοξενία και την παραχώρηση της Αίθουσας Τέχνης, τον Άγι Μυλωνά, το Γιώργο Δραγάζη για τη μοναδική μουσική βραδιά που μας χάρισε στα εγκαίνια, τα φιλαράκια μου από Αθήνα, Γιάννενα, Αλεξανδρούπολη, Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική που με τίμησαν, τα φιλαράκια που γνώρισα κατά τη διάρκεια της έκθεσης, οι φίλοι που πίστεψαν σε μένα και έχουν πλέον κάποιο δικό μου έργο, και όλους όσους ενδιαφέρθηκαν και μετέφεραν τη "θετική" τους ενέργεια!!!! Να είστε όλοι καλά!!! 

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω ξεχωριστά την Κατερίνα Μαγουνάκη, για τη φιλία, τη συμπαράσταση, την αναγνώριση και την προώθηση της δουλειάς μου!!!

Και μην ξεχνάτε, G-Hotels Culture events, από Απρίλιο έως Οκτώβριο, με διαφορετικους καλλιτέχνες και πολιτιστικά δρώμενα. Αξίζει αν έιστε εκεί κοντά να παρευρεθείτε!

Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, το να ασχολείσαι με τον Πολιτισμό θέλω να πιστεύω πως δεν είναι προνόμιο, αλλά ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΖΩΗΣ!!!

Καλή επιτυχία στους καλλιτέχνες που θα ακολουθήσουν και εύχομαι σε μια περαιτέρω συνεργασία.

Λαπουσης Δημητρης

Έκθεση Ζωγραφικής
"Κωνσταντινούπολη, από τη Δύση στην Ανατολή"
Αίθουσα Τέχνης Pallini Beach Hotel, Καλλιθέα Χαλκιδικής
15 έως 28 Μαιου 2010.

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

"...FREEDOM"


......................................................................................................................................................................................................................................................
Λ.Δ.

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

"ΤΕΧΝΗ"

Πολύς λόγος έχει γίνει κατά καιρούς για το τί ειναι "Τέχνη". Από τις βραχογραφίες των σπηλαίων στην Αλταμίρα, μέχρι την αναπαραστατική τέχνη, τη σύγχρονη εποχή, την πλήρη αφαίρεση, τη δήθεν "τέχνη"...
Σε ένα ιστολόγιο, που αφορά αποκλειστικά στην άποψή μου περί Τέχνης, θα ήταν ανούσιο να μην αναφέρω τις σκέψεις μου για τη σύγχρονη πραγματικοτητα πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Δεν είμαι κάποια "αυθεντία" στο χώρο της τέχνης, δεν ξέρω ακομα και αν ανήκω σε αυτόν.
Πιο συγκεκριμένα, "Τέχνη ονομάζεται το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας με βάση την πνευματική κατανόηση, επεξεργασία και ανάπλαση, κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτισμικό, ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο διέπονται", αναφέρει στη Wikipedia... δηλαδή, μια ομάδα ανθρώπινων έργων, που χαρακτηρίζονται από κοινά στοιχεία καταστάσεων, αντίληψης, ταξινόμησης και αναδημιουργίας στην εκάστοτε πραγματικότητα αναφορικά με την αντίστοιχη κοινωνία, ιστορία, γεωγραφία και τον αντίστοιχο πολιτισμό... Τελικά, δεν είναι τόσο μπερδεμένο όσο φαίνεται, έχει μια λογική...
Η Τέχνη, για μένα, δε χρειάζεται καν λέξεις για να την ορίσεις... είναι αποτυπωμένα συναισθήματα, απλά... Κάθε αντικείμενο  "μιλάει" από μόνο του, και δεν έχει την ανάγκη ενός ή εκατομμυρίων ανθρώπων να μιλήσουν γι αυτό...  
Ο εκάστοτε καλλιτέχνης, με τα μέσα που διαθέτει, δημιουργεί και εξωτερικεύει τον εσωτερικό του κόσμο... Είναι μια συνεχής εξερεύνηση των μεταβαλλόμενων ορίων ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστατικό, στο εξωτερικό και το εσωτερικό, στη λογική και το ασυνείδητο, στο μέλλον, στο παρελθόν, στο παρόν, αν αυτό υπάρχει... 
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ο καλλιτένης δημιουργεί με ελευθερία από όλους και από όλα. Μια ελευθερία, που πολλές φορές καταπατείται, εξαργυρώνεται και μετουσιώνεται σε μια κατευθυνόμενη πορεία προς το βωμό του κέρδους. Είμαι και εγώ ένα παρακλάδι του συστήματος, το παραδέχομαι, όμως μέρα με την ημέρα προσπαθώ να ξεφύγω από αυτό το βρώμικο παιχνίδι, προσπαθώ να γίνω καλύτερος. Πλέον, ούτε γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι καλλιτέχνης, άλλοι σε φτιάχνουν. Οφείλεις να αποδείξεις στους συνανθρώπους σου οτι η "Τέχνη" σου αξίζει... Κι όμως, δεν έχω να αποδείξω τίποτε και σε κανέναν, παρά στον ίδιο μου τον εαυτό ότι υπάρχω, βρίσκομαι εδώ, δημιουργώ, σαν ένας μικρός θνητός - θεός, ελεύθερος από όλους και από όλα...

"Αντικατοπτρισμός", Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel, Χαλκιδική, 2010


Λ.Δ.

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

"ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ"

Τα G-Hotels και η Τέχνη του Επικοινωνείν σας προσκαλούν στα εγκαίνια της έκθεσης Ζωγραφικής, με τίτλο «Κωνσταντινούπολη: Από τη Δύση στην Ανατολή» του Δημήτρη Λαπούση, το Σάββατο 15 Μαϊου 2010 και ώρα 21.30, στην αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel στην Καλλιθέα Χαλκιδικής. Παράλληλα πραγματοποιείται μουσικό happening JAZZ, από τον κιθαρίστα και μουσικοσυνθέτη, Γιώργο Δραγάζη. Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στα πλαίσια της διοργάνωσης «G-Hotels Culture Events».

Διάρκεια έκθεσης έως 28 Μαϊου
Ώρες λειτουργίας 18.00-24.00
Είσοδος ελεύθερη
Πληροφορίες στο τηλ. 6945045125

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΑΠΟΥΣΗΣ
ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ
«ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ: ΑΠΟ ΤΗ ΔΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ»

Τόπος, όπου η φύση έχει να παρουσιάσει σκηνές από τις πιο όμορφες που έχει δημιουργήσει. Πόλη, όπου τα ίχνη της Βυζαντινής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συναντιούνται και η Δύση σμίγει με την Ανατολή. Τόπος όπου η ιστορία πλάστηκε με τα κοινά σημεία της παράδοσης των Ελλήνων και των Τούρκων. Ο ζωγράφος θυμάται, αναπολεί και νοσταλγεί, μεταξύ των ορίων του πραγματικού και του φανταστικού. Με συνεχείς ανατροπές εικαστικών συμβάσεων, προσδίδει μια κριτική διάσταση στο παραδοσιακό είδος των εικόνων. Λαμβάνοντας υπόψη τις εκφραστικές και τις συμβολικές ενώσεις του χρώματος, το ρόλο της γραμμής, του σημείου, της στυλιζαρισμένης φόρμας και την παράλληλη προσαρμογή τους στη ζωγραφική επιφάνεια, αναζητά τον πιο κατάλληλο τρόπο έκφρασης της «εσωτερικής αναγκαιότητας», με τάσεις εξπρεσιονιστικές μερικές φορές, κάνοντας υπέρβαση της τυπικής αντίληψης για την πραγματικότητα. Η συμβολική σημασία των έργων καθορίζεται από τον ίδιο τον καλλιτέχνη σαν μια πράξη υπερβατική και ονειρική, που ενδυναμώνει το αποτέλεσμα της εικαστικής δημιουργίας.





Ο Λαπούσης Δημήτρης γεννήθηκε στη Λάρισα το 1985 και, σε ηλικία 11 ετών, διακρίθηκε σε πανελλαδικό μαθητικό διαγωνισμό ζωγραφικής, γεγονός που τον οδήγησε να αγαπήσει και να ασχοληθεί πιο εντατικά με την Τέχνη.
Σπούδασε με υποτροφίες, από το Ιδρυμα Κρατικών Υποτροφιών για άριστη επίδοση στις σπουδές, στο τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης, Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είναι απόφοιτος του τμήματος αγιογραφίας του Ελεύθερου Εργαστηρίου Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Δημοτικής Πινακοθήκης Λάρισας Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα, με καθηγητές το Σ. Αναγνωστόπουλο και το Χ. Παπανικολάου.
Εργάστηκε σε διάφορους πολιτισμικούς φορείς στο Δήμο Λαρισαίων, καλύπτοντας παράλληλα τις εικαστικές ανάγκες Πολιτιστικών και Μορφωτικών Συλλόγων του νομού.
Παρακολούθησε σεμινάρια και ημερίδες στη Λάρισα, το Βόλο την Αθήνα, τα Ιωάννινα και αλλού. Συμμετείχε με δύο φωτογραφικά έργα στην 1η Διεθνή Mail Art Bienalle στην Ελλάδα, όπως επίσης και σε ομαδικές εκθέσεις με αντικείμενο τη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τη γλυπτική. τη χαρακτική και την αγιογραφία στη Λάρισα, τη Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα,
την Αθήνα, το Βόλο και αλλού.
Παράλληλα ασχολείται με τη μουσική, καθώς είναι σπουδαστής στο τμήμα μονωδίας και ενεργό μέλος της Μικτής Χορωδίας και της Χορωδίας Όπερας του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας.

ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΡΩΜΕΝΟ JAZZ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΔΡΑΓΑΖΗ
Το πρόγραμμά περιλαμβάνει ρεπερτόριο από τους πιο γνωστούς κιθαρίστες και συνθέτες της παγκόσμιας jazz μουσικής σκηνής, καθώς επίσης και μουσικά έργα του ίδιου, εμπνευσμένα από τη θεματολογία και το ύφος των έργων που θα εκτεθούν. Κατά την άποψή του, η jazz μουσική αντικατοπτρίζει τη σύγχρονη πραγματικότητα, ενώ όταν γίνεται μέσο έκφρασης και δημιουργικότητας αποκτά μια ιδιαίτερη διάσταση, τονίζοντας το προσωπικό στυλ και το ύφος του μουσικοσυνθέτη.

Ο Γιώργιος Δραγάζης είναι φοιτητής επί πτυχίω της σχολής Σ.Τ.Ε.Φ. του Α.Τ.Ε.Ι. Λάρισας στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, όμως από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές με μαθήματα πιάνου και κοντραμπάσου στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας και Ανώτερα θεωρητικά ( πτυχίο Αρμονίας) στη μουσική σχολή Οκτάβα. Αποφοίτησε με άριστα από τη σχολή jazz αρμονία-αυτοσχεδιασμούς και jazz-rock ηλεκτρική κιθάρα. Σπουδάζει στο τμήμα μονωδίας του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, με καθηγήτρια τη Βασιλική Ποζίδου. Είναι ενεργό μέλος της Mικτής Χορωδίας ΔΩΛ, με μαέστρο το Δημήτρη Καρβούνη, ενώ ως μέλος της Χορωδίας Όπερας του ΔΩΛ εμφανίστηκε στους ρόλους του commissionario (La Traviata - Verdi), του Γκρανκάσα (Βαφτιστικός – Σακελλαρίδης) και του τσιγγάνου (Carmen – Bizet), με μαέστρους τους Χρήστο και Δημήτρη Κτιστάκη. Έχει συμμετάσχει σε σεμινάρια κλασικής, jazz μουσικής και μελοδραματικής στη Λάρισα, τη Θεσσαλονίκη και αλλού.


Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

"... ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ..."

...Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν η μικρή Αγγελική... Ήταν ένα πολύ έξυπνο κοριτσάκι... Από πολύ μικρή έδειχνε πως είχε μια ιδιαίτερη έφεση στα Γράμματα, στην Τέχνη και τον Πολιτισμό... Μεγαλώνοντας, άρχισε να ανακαλύπτει ολοένα και περισσότερο τον εαυτό της... Τα υπόλοιπα παιδάκια τη ζήλευαν και ήθελαν να της μοιάσουν, και τελικά το μόνο που έκαναν, ήταν να προσπαθούν συνεχώς να την αντιγράφουν, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία... Βέβαια, η Αγγελικούλα, βαθειά μέσα της, ήξερε πως τα πράγματα δεν πήγαιναν και πολύ καλά... όμως κάτι τέτοιο δεν την πτόησε ποτέ μέχρι τώρα... 
Τα περιστατικά που το καταμαρτυρούν αυτό, πολλά... Όπως τότε που είχαν πάει ημερήσια εκδρομή με το σχολείο, και παραλίγο να επιτεθεί στην ίδια αλλά και στους συμμαθητές της ένα μέγάλο σκυλόψαρο, η ίδια μπόρεσε και το απομάκρυνε... Ή λίγο αργότερα, στα εφηβικά της χρόνια, όταν τα "έφτιαξε" για τέσσερις μήνες με έναν αλλοδαπό γείτονά της, αλλά τελικά κατάλαβε πως δεν πήγαινε άλλο, παρά τις έντονες πιέσεις και τους ξυλοδαρμούς... Έπειτα, μετά απο αυτό το συμβάν, έδωσε  και μια "χυλόπιτα" σε έναν άλλο αλλοδαπό γείτονα και είπε να μείνει μονη της για μεγάλο χρονικό διάστημα... και εκεί άρχισε η κατάρρευση... 
Νόμιζε πως είχε όλο τον κόσμο στα χέρια της... όμως ήξερε πολύ καλά πως ακόμα και με τον ίδιο της τον εαυτό είχε προβλήματα... ξεκίνησαν τα "ψυχολογικά" της, ζήτησε βοήθεια από τους καλύτερους γιατρούς του εξωτερικού αλλά την έκαναν χειρότερα... κάτι τα χάπια που της δώσανε, κάτι οι ενέσεις... Μια φορά μάλιστα τη βρήκαν σε κωματώδη κατάσταση, καθώς είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας... Τη μετέφεραν με στρατιωτικό αεροπλάνο στην Αθήνα, καθώς ήταν σίγουρο πως είχε πουλήσει την "Ολυμπιακή"... και εκεί έγινε γρήγορα καλά... Γνωρισε αρκετούς φίλους, τον Κώστα, τον Αντρέα, τον Κώστα, το Μίλτο, έναν άλλο Κώστα, έναν τρίτο Κώστα και ακόμα ένα Γιώργο... Θεέ μου., τί μπέρδεμα;;; Ούτε αυτή δεν ήξερε καλά-καλά τους φίλους της... Άρχισε να συνέρχεται, έτσι τουλάχιστον πίστευε... Έκανε και κάποια πάρτυ στο σπίτι της, ένα πολιτιστικό "gala" και ένα πανηγυράκι, με αρκετά μεγάλη επιτυχία... το σπίτι της ήταν ανοιχτό για όλους, τα οικονομικά της είχαν άνοδο... μέχρι που η "φούσκα" έσκασε... 
Αν ψάξει κανείς τώρα την Αγγελική, θα τη βρεί στο δρόμο, να ζητάει τη βοήθεια του ενός και του άλλου... Ξέχασε και τα Γράμματα που έμαθε, έχασε την ταυτότητά της και πλέον δεν έχει καμία αίσθηση της κουλτούρας... Βέβαια, κοντεύει να γίνει η καλύτερη κοπέλα της πιάτσας... Εθισμένη στο ένδοξο παρελθόν της, έχει ακόμα το κεφάλι της ψηλά, όμως ξέρει πολύ καλά πως πλέον εργάζεται για έναν μαστροπό, στο οργανωμένο κύκλωμα της πορνείας... θα δουλεύει μια ζωή, για να ξεπληρώσει το τίμημα, που αυτός ο κύριος τη συμμάζεψε υποτίθεται για το καλό της... Μια ζωή θα κυνηγάει τους γείτονές της για μια βραδιά μαζί της... Μια  ζωή θα ασελγούν πάνω της όσοι θέλουν να "ξεθυμάνουν" από τα δικά τους προβλήματα... 
Ίσως τελικά να μη χρειαζόταν αυτή τη βοήθεια, ούτε και τους φίλους... Μπορεί να είχε κάποια ψυχολογικά προβλήματα, όμως είμαι σίγουρος πως θα έβρισκε τη λύση της... Ίσως κατάφερνε, όπως και τότε με την πρώτη της σχέση, να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της και να προχωρήσει "ελεύθερη"...
Ελεύθερη από τη γειτονιά της και τις κακές γλώσσες των κουτσομπολιών... Ελεύθερη από όλους και από όλα...
Ίσως κι εγώ ο ίδιος πολύ ασχολήθηκα μαζί της... Εξάλλου μέχρι στιγμής, που ακολουθώ τα βήματά της, είδα πού με οδήγησαν... Βαρέθηκα...

Είχα αρκετό καιρό να γράψω κάτι στο blog, όμως οι εξελίξεις, πλέον, δεν μου δίνουν τη δυνατότητα ούτε να σκεφτώ... Μάζεψα, λοιπόν, τις λιγοστές μου σκέψεις και προσπάθησα να τις κάνω μια μικρή ιστορία, με συμβολικό χαρακτήρα...
Όπου Αγγελική, βάλτε τη χώρα μας... και όλα τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα... Ναυμαχία της Σαλαμίνας, 1821, 1940, Εμφύλιος, Δικτατορία, Σύγχρονη Ελλάδα, Ολυμπιακοί Αγώνες, Χρηματιστήριο, Eurovision, Δελτία Ειδήσεων, Ευρωπαική Ένωση, ΔΝΤ κλπ κλπ...
Κάποτε πίστευα πως ο στίχος του ποιητή είναι αρκετά "τραβηγμένος"... Σήμερα όμως, συνεχώς γυρνάει στο μυαλό μου η φράση "μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου..." 
Μη μου γκρεμίζετε τα όνειρα, αφήστε με να σκέφτομαι ένα καλύτερο αύριο... κι αν τα πράγματα είναι δύσκολα, εγώ θέλω να συνεχίσω να ονειρεύομαι, να έχω στόχους, να ελπίζω, να αγαπώ... Δε θέλω την υποτιθέμενη βοήθειά των βολεμένων θέσεών σας, θέλω να μείνω μόνος μου, με τα όνειρά μου... δεν ζητάω κάτι κακό... 
 Δ. Λ.

It's just me...

Επισκέπτες