Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

"... ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ..."

...Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν η μικρή Αγγελική... Ήταν ένα πολύ έξυπνο κοριτσάκι... Από πολύ μικρή έδειχνε πως είχε μια ιδιαίτερη έφεση στα Γράμματα, στην Τέχνη και τον Πολιτισμό... Μεγαλώνοντας, άρχισε να ανακαλύπτει ολοένα και περισσότερο τον εαυτό της... Τα υπόλοιπα παιδάκια τη ζήλευαν και ήθελαν να της μοιάσουν, και τελικά το μόνο που έκαναν, ήταν να προσπαθούν συνεχώς να την αντιγράφουν, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία... Βέβαια, η Αγγελικούλα, βαθειά μέσα της, ήξερε πως τα πράγματα δεν πήγαιναν και πολύ καλά... όμως κάτι τέτοιο δεν την πτόησε ποτέ μέχρι τώρα... 
Τα περιστατικά που το καταμαρτυρούν αυτό, πολλά... Όπως τότε που είχαν πάει ημερήσια εκδρομή με το σχολείο, και παραλίγο να επιτεθεί στην ίδια αλλά και στους συμμαθητές της ένα μέγάλο σκυλόψαρο, η ίδια μπόρεσε και το απομάκρυνε... Ή λίγο αργότερα, στα εφηβικά της χρόνια, όταν τα "έφτιαξε" για τέσσερις μήνες με έναν αλλοδαπό γείτονά της, αλλά τελικά κατάλαβε πως δεν πήγαινε άλλο, παρά τις έντονες πιέσεις και τους ξυλοδαρμούς... Έπειτα, μετά απο αυτό το συμβάν, έδωσε  και μια "χυλόπιτα" σε έναν άλλο αλλοδαπό γείτονα και είπε να μείνει μονη της για μεγάλο χρονικό διάστημα... και εκεί άρχισε η κατάρρευση... 
Νόμιζε πως είχε όλο τον κόσμο στα χέρια της... όμως ήξερε πολύ καλά πως ακόμα και με τον ίδιο της τον εαυτό είχε προβλήματα... ξεκίνησαν τα "ψυχολογικά" της, ζήτησε βοήθεια από τους καλύτερους γιατρούς του εξωτερικού αλλά την έκαναν χειρότερα... κάτι τα χάπια που της δώσανε, κάτι οι ενέσεις... Μια φορά μάλιστα τη βρήκαν σε κωματώδη κατάσταση, καθώς είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας... Τη μετέφεραν με στρατιωτικό αεροπλάνο στην Αθήνα, καθώς ήταν σίγουρο πως είχε πουλήσει την "Ολυμπιακή"... και εκεί έγινε γρήγορα καλά... Γνωρισε αρκετούς φίλους, τον Κώστα, τον Αντρέα, τον Κώστα, το Μίλτο, έναν άλλο Κώστα, έναν τρίτο Κώστα και ακόμα ένα Γιώργο... Θεέ μου., τί μπέρδεμα;;; Ούτε αυτή δεν ήξερε καλά-καλά τους φίλους της... Άρχισε να συνέρχεται, έτσι τουλάχιστον πίστευε... Έκανε και κάποια πάρτυ στο σπίτι της, ένα πολιτιστικό "gala" και ένα πανηγυράκι, με αρκετά μεγάλη επιτυχία... το σπίτι της ήταν ανοιχτό για όλους, τα οικονομικά της είχαν άνοδο... μέχρι που η "φούσκα" έσκασε... 
Αν ψάξει κανείς τώρα την Αγγελική, θα τη βρεί στο δρόμο, να ζητάει τη βοήθεια του ενός και του άλλου... Ξέχασε και τα Γράμματα που έμαθε, έχασε την ταυτότητά της και πλέον δεν έχει καμία αίσθηση της κουλτούρας... Βέβαια, κοντεύει να γίνει η καλύτερη κοπέλα της πιάτσας... Εθισμένη στο ένδοξο παρελθόν της, έχει ακόμα το κεφάλι της ψηλά, όμως ξέρει πολύ καλά πως πλέον εργάζεται για έναν μαστροπό, στο οργανωμένο κύκλωμα της πορνείας... θα δουλεύει μια ζωή, για να ξεπληρώσει το τίμημα, που αυτός ο κύριος τη συμμάζεψε υποτίθεται για το καλό της... Μια ζωή θα κυνηγάει τους γείτονές της για μια βραδιά μαζί της... Μια  ζωή θα ασελγούν πάνω της όσοι θέλουν να "ξεθυμάνουν" από τα δικά τους προβλήματα... 
Ίσως τελικά να μη χρειαζόταν αυτή τη βοήθεια, ούτε και τους φίλους... Μπορεί να είχε κάποια ψυχολογικά προβλήματα, όμως είμαι σίγουρος πως θα έβρισκε τη λύση της... Ίσως κατάφερνε, όπως και τότε με την πρώτη της σχέση, να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της και να προχωρήσει "ελεύθερη"...
Ελεύθερη από τη γειτονιά της και τις κακές γλώσσες των κουτσομπολιών... Ελεύθερη από όλους και από όλα...
Ίσως κι εγώ ο ίδιος πολύ ασχολήθηκα μαζί της... Εξάλλου μέχρι στιγμής, που ακολουθώ τα βήματά της, είδα πού με οδήγησαν... Βαρέθηκα...

Είχα αρκετό καιρό να γράψω κάτι στο blog, όμως οι εξελίξεις, πλέον, δεν μου δίνουν τη δυνατότητα ούτε να σκεφτώ... Μάζεψα, λοιπόν, τις λιγοστές μου σκέψεις και προσπάθησα να τις κάνω μια μικρή ιστορία, με συμβολικό χαρακτήρα...
Όπου Αγγελική, βάλτε τη χώρα μας... και όλα τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα... Ναυμαχία της Σαλαμίνας, 1821, 1940, Εμφύλιος, Δικτατορία, Σύγχρονη Ελλάδα, Ολυμπιακοί Αγώνες, Χρηματιστήριο, Eurovision, Δελτία Ειδήσεων, Ευρωπαική Ένωση, ΔΝΤ κλπ κλπ...
Κάποτε πίστευα πως ο στίχος του ποιητή είναι αρκετά "τραβηγμένος"... Σήμερα όμως, συνεχώς γυρνάει στο μυαλό μου η φράση "μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου..." 
Μη μου γκρεμίζετε τα όνειρα, αφήστε με να σκέφτομαι ένα καλύτερο αύριο... κι αν τα πράγματα είναι δύσκολα, εγώ θέλω να συνεχίσω να ονειρεύομαι, να έχω στόχους, να ελπίζω, να αγαπώ... Δε θέλω την υποτιθέμενη βοήθειά των βολεμένων θέσεών σας, θέλω να μείνω μόνος μου, με τα όνειρά μου... δεν ζητάω κάτι κακό... 
 Δ. Λ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


It's just me...

Επισκέπτες