Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

"ΤΕΧΝΗ"

Πολύς λόγος έχει γίνει κατά καιρούς για το τί ειναι "Τέχνη". Από τις βραχογραφίες των σπηλαίων στην Αλταμίρα, μέχρι την αναπαραστατική τέχνη, τη σύγχρονη εποχή, την πλήρη αφαίρεση, τη δήθεν "τέχνη"...
Σε ένα ιστολόγιο, που αφορά αποκλειστικά στην άποψή μου περί Τέχνης, θα ήταν ανούσιο να μην αναφέρω τις σκέψεις μου για τη σύγχρονη πραγματικοτητα πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Δεν είμαι κάποια "αυθεντία" στο χώρο της τέχνης, δεν ξέρω ακομα και αν ανήκω σε αυτόν.
Πιο συγκεκριμένα, "Τέχνη ονομάζεται το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας με βάση την πνευματική κατανόηση, επεξεργασία και ανάπλαση, κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτισμικό, ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο διέπονται", αναφέρει στη Wikipedia... δηλαδή, μια ομάδα ανθρώπινων έργων, που χαρακτηρίζονται από κοινά στοιχεία καταστάσεων, αντίληψης, ταξινόμησης και αναδημιουργίας στην εκάστοτε πραγματικότητα αναφορικά με την αντίστοιχη κοινωνία, ιστορία, γεωγραφία και τον αντίστοιχο πολιτισμό... Τελικά, δεν είναι τόσο μπερδεμένο όσο φαίνεται, έχει μια λογική...
Η Τέχνη, για μένα, δε χρειάζεται καν λέξεις για να την ορίσεις... είναι αποτυπωμένα συναισθήματα, απλά... Κάθε αντικείμενο  "μιλάει" από μόνο του, και δεν έχει την ανάγκη ενός ή εκατομμυρίων ανθρώπων να μιλήσουν γι αυτό...  
Ο εκάστοτε καλλιτέχνης, με τα μέσα που διαθέτει, δημιουργεί και εξωτερικεύει τον εσωτερικό του κόσμο... Είναι μια συνεχής εξερεύνηση των μεταβαλλόμενων ορίων ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστατικό, στο εξωτερικό και το εσωτερικό, στη λογική και το ασυνείδητο, στο μέλλον, στο παρελθόν, στο παρόν, αν αυτό υπάρχει... 
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ο καλλιτένης δημιουργεί με ελευθερία από όλους και από όλα. Μια ελευθερία, που πολλές φορές καταπατείται, εξαργυρώνεται και μετουσιώνεται σε μια κατευθυνόμενη πορεία προς το βωμό του κέρδους. Είμαι και εγώ ένα παρακλάδι του συστήματος, το παραδέχομαι, όμως μέρα με την ημέρα προσπαθώ να ξεφύγω από αυτό το βρώμικο παιχνίδι, προσπαθώ να γίνω καλύτερος. Πλέον, ούτε γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι καλλιτέχνης, άλλοι σε φτιάχνουν. Οφείλεις να αποδείξεις στους συνανθρώπους σου οτι η "Τέχνη" σου αξίζει... Κι όμως, δεν έχω να αποδείξω τίποτε και σε κανέναν, παρά στον ίδιο μου τον εαυτό ότι υπάρχω, βρίσκομαι εδώ, δημιουργώ, σαν ένας μικρός θνητός - θεός, ελεύθερος από όλους και από όλα...

"Αντικατοπτρισμός", Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel, Χαλκιδική, 2010


Λ.Δ.

8 σχόλια:

  1. Μου αρέσει η άποψη σου περι της τέχνης, διότι είσαι καλλιτέχνης και βλέπω πως ερμηνεύεις αυτόν τον όρο.
    Έτσι, μπαίνουμε και εμέις σε 1 κύκλο, χωρίς διέξοδο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πάντα υπάρχουν διέξοδοι, αρκεί να δεις πιο αντικειμενικά τα πράγματα και να πιστεύεις σε αυτό που κάνεις!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να σας πω έναν δικό μου ορισμό περι Τέχνης;
    "Τέχνη είναι η απόδοση της προσωπικής ματιάς του καλλιτέχνη"

    Στην ζωγραφική, τον χορό, το τραγούδι, την μουσική, την πλαστική, στις κατασκευές, την ποίηση, την συγγραφή, δεν έχει σημασία που.

    Αν θέλουμε να το μορφοποιήσουμε "επιστημονικά", γίνεται:
    "Τέχνη είναι η απόδοση της ματιάς του υποκειμένου από το υποκείμενο"

    Αν θέλουμε να το συνεχίσουμε σε Πλατωνική, ή Φροϋδική, λεκτική (πάντα δικές μου προσεγγίσεις):
    "Τέχνη είναι η απόδοση του υποκειμένου από το υποκείμενο"

    Αλλά ας επιστρέψουμε στην αρχή (ναι δικός μου είναι ο ορισμός):
    "Τέχνη είναι η απόδοση της προσωπικής ματιάς του καλλιτέχνη"

    Αυτά άρχισα να τα πρωτο-σκέφτομαι όταν πιτσιρικάς ων είδα κάτι πίνακες στο βιβλίο κάνοντας στην Ιστορία (αυτό ήταν το μάθημα; δεν θυμάμαι) μια περίοδο της ζωγραφικής. Πως την λένε εκείνη την περίοδο/σχολή που οι πίνακες ήταν απαράλλαχτοι με φωτογραφίες; Δεν θυμάμαι, ίσως να ξέρει ο εδώ καλλιτέχνης μας.

    Τέλοσπαντων, είχα την απορία, ο πιτσιρικάς, γιατί ΑΥΤΟΙ οι πίνακες δεν θεωρούνται οι καλύτεροι όλων των εποχών; Αλλά, αντίθετα, συνυπήρχαν στην ουρά μαζί με κάτι (σκεφτόμουν τότε) έγχρωμες μουτζούρες άλλων ζωγράφων, ή κάτι περίεργες γραμμές και τρούπες σαν του Πικάσσο;

    Από εκεί, με τα χρόνια, σιγά-σιγά μαθαίνοντας αλλά και παρατηρώντας έβγαλα τον παραπάνω ορισμό.

    (τελικά έγραψα ένα μινι άρθρο τώρα, θα το κρατήσω για ανάρτηση στο blog μου)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ ΑΡΧΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΠΗΚΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΣ ΜΕ ΤΟ BLOG ΜΟΥ!!! :):)
    ΣΥΜΦΩΝΩ, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΠΑΡΑΚΛΑΔΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ! ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΤΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ Η' ΤΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, ΚΑΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΓΙΑ PICASSO, MALEVICH, DUCHAMP ΚΛΤ ΚΤΛ, ΣΥΜΠΕΡΑΙΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΜΙΑ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΖΩΗΣ, ΕΝΟΣ ΠΟΛΥΠΤΥΧΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΛΕΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΓΟΝΗ ΒΡΑΧΟΓΡΑΦΙΑ, ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ ΜΟΝΟ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΤΩΝ, ΑΛΛΑ ΚΙ ΕΠΕΙΔΗ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΕΝΑ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ! ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ, Η ΜΟΝΑ ΛΙΖΑ ΜΕ ΜΟΥΣΤΑΚΙ ΤΟΥ DUCHAMP, ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΕΧΝΗΣ.Η' ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΤΟΥ MALEVICH, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΥΠΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ, ΩΣΤΕ Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΟΔΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΑΡΧΕΤΥΠΟ ΕΙΔΟΣ ΤΕΧΝΗΣ.
    ΟΛΟΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΑΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΓΥΡΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ.

    PS1. ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΣΕ ΚΑΛΥΨΕ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ.
    PS2. ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΜΙΝΙ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ BLOG ΣΟΥ!!!! ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΒΡΑΔΥ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ενημερώνω οτι μόλις μετέφερα και τον διάλογο μας στο δικό μου άρθρο. Κρίνω οτι είναι προσθετικός για τον αναγνώστη που θα μελετήσει τον ορισμό που αναπτύσσω. Αυτά κι αν είναι μελέτες/εισηγήσεις θέματος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Συμφωνούμε σε παράλληλους δρόμους.
    Έδωσα έναν Τέχνης Ορισμό. Εμφανίζεις τους σταθμούς, ή τα επίπεδα (Τέχνης).

    Κατ'επέκταση, δίνεις, αυτούς που "Η ΑΞΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ". Με άλλα λόγια, αφού ορίσουμε τον καλλιτέχνη (ορισμός), επιχειρείς να ορίσεις τον καλό, τον καλύτερο, τον ακόμη πιο καλό.

    Εκεί πλέον ανοίγει το χάος, κάτι που δεν άγγιξα με τον δικό μου ορισμό, δεν μας λέει ποιος κάνει καλή τέχνη ή λιγότερο καλή, μας λέει όμως (1) ποιος είναι Καλλιτέχνης, και (2) σε τι να τον κρίνουμε.

    Έτσι, με τον ορισμό κατα νού, ίσως μπορούμε να διευκολυνθούμε προς μια κριτική.

    Πχ πριν λίγο, εντελώς κατα σύμπτωση, έπεσα σε ένα blog όπου μια κυρία παρουσιάζει δικούς της πίνακες. Νεκρή φύση, κυρίως βάζα. Και γυναικείες μορφές, συνήθως σουρεάλ (σύνηθες στις γυναίκες ζωγράφους). Δεν ζαλίστηκα.
    Να γιατί.

    Αυτόματα, με τον ορισμό, αποκλείουμε ως τέχνη την απλή γνώση της χρήσης των υλικών και την απλή δυνατότητα στην αναπαραγωγή φορμών.
    Μετά θυμόμαστε δύο έννοιες, "απόδοση", και "ματιά του καλλιτέχνη".

    Αμέσως, με αυτόν τον "μπούσουλα", λεκτικοποίησα το γιατί δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα.
    Δεν είχε κάτι ιδιαίτερο η ΑΠΟΔΟΣΗ, δεν ήταν μια πρόταση καν. Πχ να θυμίσω τις χοντρές γραμμές του Van Gogh που κρύβονται πίσω από τους απίστευτους χρωματικούς συνδυασμούς (η μέγιστη σχολή στο θέμα χρώμα).
    Η δε αποκάλυψη, σε μένα τον θεατή, της ΜΑΤΙΑΣ ΤΗΣ δεν με συγκλόνισε, ούτε με συνεπήρε, μηδέ με ενέπνευσε. Όμως, είναι πράγματι Τέχνη, και η κυρία Καλλιτέχνης. Έχει μια απόδοση πάνω σε δική της ματιά. Αλλά είναι τα έργα εκείνα που, ως αυτόκλητο κριτή/θεατή, σε αφήνουν να συνεχίσεις εύκολα προς άλλα έργα. Σε επίλογο θα ανέφερα ότι έχει πολύ δρόμο εσωτερικής αναζήτησης (<= να πάλι καλυμμένες η «απόδοση», και η «ματιά της») να διανύσει ακόμη πριν δώσει και σε εμάς το «κάτι».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Έχω διαβάσει τη συγκεκριμένη δημοσίευσή στο blog σου,όμως δεν μπορούσα να βρω πως μπορω να κανω σχολιο.. :P:P:P Η αλήθεια είναι πως συμφωνώ μαζί σου και είδα κι εγώ το blog στο οποίο αναφέρεσαι... εννοείται πως δεν είμαι σε θέση να κάνω κάποια κριτική, όμως και πάλι οι αποψεις μας ταυτίζονται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή


It's just me...

Επισκέπτες