Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

"ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ..."

...ποιός πραγματικά είμαι;;;

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

"ΦΩΣ..."

... Λόγια ανείπωτα...
ερωτικά...
Σε βλέπω να μιλάς
όμως δε σε ακούω...
Ακούω μόνο την καρδιά μου
και στροβιλίζομαι στο ρυθμό της...
Όπως τότε
που σε πρωτοείδα
και αγγάλιασα τον ουρανό...
Χτυπάει όλο και πιο δυνατά
όλο και πιο αργά... αργά...
Κλαίει η καρδιά...
και μαζί της
κλαίω κι εγώ...
που δεν μπόρεσα να σε ακούσω...
Κλαίει η καρδιά...
και ξαναγεννιέται στο φως...
Στον ουρανό που αγγάλιασα τότε...
Δες, πετάω
είμαι εδώ και πετάω
μακριά από όλους και από όλα...
Δε σου ζητώ να ακούσεις την καρδιά σου...
απλά κοίτα με...
Μην κάνεις το ίδιο λάθος
που έκανα κι εγώ...
Μην ακούς το ρυθμό της...
απλά ζήσε το "τώρα"...
Αυτό μονάχα σου ζητώ...
Δες και ζήσε...
Ζήσε και δες...
και άσε εμένα να χορεύω στο φως...
στον ουρανό που μου χάρισες...

Λ.Δ.

"ΔΡΟΜΟΙ - ΕΦΗ"



Lyrics: Panos Lapousis
Music: Panos Lapousis
Vocals: Efi
Photos: Dimitris Lapousis

Λ.Δ.

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

"ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ"

Με αφομή, λοιπόν, το σχόλιο του φίλου "Άναυδου" (o-anavdos.blogspot.com), αποφάσισα να ανεβάσω και πάλι τη δημοσίευσή μου για την εικόνα "Κυριακή της Σαμαρείτιδος" και να αναφέρω δυο λόγια για το έργο.

Η απεικόνιση του συγκεκριμένου συμβάντος είναι εξίσου γνωστή και στη βυζαντινή αγιογράφιση, όπως  διαπιστώνεται και στην εικόνα που ακολουθεί.
Όπως είναι φυσικό, δε θα αναφερθώ διεξοδικότερα, γιατί πλέον θα μπούμε σε άλλα "πεδία". Όμως, θα ήθελα να επισημάνω πως η Βυζανινή τέχνη, σε σχέση με τη φερόμενη "Βυζαντινή Τέχνη" της εποχής μας έχει ένα τεράστιο χάσμα. Εκτός από τα διαφορετικά υλικά, που χρησιμοποιούνται, ο παράγοντας "κέρδος" έχει απλοποιήσει τερατωδώς την αισθητική και καλλιτεχνική αξία μας αγιογραφίας.
Σχετικά, λοιπόν,  με το έργο μου, είναι διαστάσεων 50x70 cm και έχω δουλέψει με ακρυλλικά πάνω σε καμβά. Για μένα, θεωρείται ως ένα έργο θρησκευτικής θεματογραφίας, ευρωπαικού στυλ, με "γραμμική" τεχνική, που ανάγεται στα χρόνια των "πορτραίτων Φαγιούμ"  και της μετέπειτα "βυζαντινής απεικόνισης" του Θείου. Για το λόγο αυτό κιόλας, δε χρησιμοποιώ στην υπογραφή τη φράση "Δια Χειρός..." Τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του Ιησού και της Σαμαρείτιδος τονίζονται ακόμα περισσότερο με το φυσικό τοπίο του φόντου. Στο τελείωμα έχει χρησιμοποιηθεί "κάσια" ένα φυσικό υλικό παλαίωσης, που δίνει την αίσθηση του ξύλου και του φθαρμένου υλικού.
Μια μίξη τεχνικών ζωγραφικής, αγιογραφίας, φωτογραφίας και ό,τι άλλων είχα διδαχθεί στο Πανεπιστήμιο  πάνω στο ίδιο έργο, σίγουρα έχει το ρίσκο του. Όμως, αν κάποιος κάτεχει έστω και το ελάχιστο απο αυτές, καλό θα είναι να τολμά και να δημιουργεί πράγματα που ούτε ο ίδιος το περιμένει.
Λ.Δ.

It's just me...

Επισκέπτες