Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΧΟΡΩΔΙΩΝ ΔΩΛ




Η Μικτή Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, μετά από μια σειρά επιτυχημένων συναυλιών για το 2011, αφιερώνει την στην τελευταία συναυλία της χρονιάς στο έργο του μεγάλου μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Η συναυλία, που οργανώνεται απ’ το Δημοτικό Ωδείο Λάρισας με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων απ’ τη γέννηση του ποιητή, θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 20 Δεκεμβρίου και ώρα 20:30 στην Αίθουσα Συναυλιών του ΔΩΛ. Συμμετέχουν η Παιδική Χορωδία του ΔΩΛ και το Μουσικό Σύνολο “Ενωδεία”. Σολίστ η Τζένη Χατζηδήμου (mezzo soprano). Απαγγέλει η Θεοδώρα Μουκούλη και Διευθύνει ο Δημήτρης Καρβούνης, ο οποίος επιμελήθηκε, επεξεργάστηκε και ενορχήστρωσε τα τραγούδια του προγράμματος. Τη συναυλία θα τιμήσει με την παρουσία του ο συνθέτης Ηλίας Ανδριόπουλος. 
Στη συναυλία θα παρουσιαστούν ποιήματα του Νομπελίστα ποιητή μας, μελοποιημένα από τρεις σημαντικούς νεοέλληνες συνθέτες, το Μάνο Χατζιδάκι, το Μίκη Θεοδωράκη και τον Ηλία Ανδριόπουλο. Ειδικότερα, η συναυλία θα αρχίσει με το τραγούδι «Με την πρώτη σταγόνα της βροχής», το μοναδικό ποίημα του Ελύτη που μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις και το συμπεριέλαβε στο έργο του «Ο Μεγάλος Ερωτικός». Ακολουθούν οι «Προσανατολισμοί», η πρώτη ποιητική συλλογή του Ελύτη, μελοποιημένη υποδειγματικά απ’ τον Ηλία Ανδριόπουλο. Οι «Προσανατολισμοί», με τα ανάλαφρα τραγούδια τους (Ο έρωτας το Αρχιπέλαγος, Πουλιά στα χίλια χρώματα, Φλοίσβος φιλί κ.α.) θα μας ταξιδέψουν στο καταγάλανο Αιγαίο του ποιητή. Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας θα παρουσιαστούν έργα του Μίκη Θεοδωράκη. Οι «Μικρές Κυκλάδες», εφτά ποιήματα που έγραψε ο Ελύτης ειδικά για να μελοποιηθούν απ’ το Μίκη Θεοδωράκη, και στη συνέχεια τα συμπεριέλαβε στο έργο του «Τα Ρω του Έρωτα». Η συνεργασία αυτή του Ποιητή με το Συνθέτη μας χάρισε υπέροχα τραγούδια (Μαρίνα, Του μικρού βοριά, Το τριζόνι, Η Μάγια κ. α). Η συναυλία θα κλείσει με τα πέντε λαϊκά τραγούδια απ’ το έργο «Το Άξιον εστί», έργο σταθμό τόσο για την ελληνική ποίηση, όσο και για την ελληνική μουσική. 
Τα χορωδιακά σύνολα του ΔΩΛ, και το Μουσικό Σύνολο «Ενωδεία», με έντονη και αδιάλειπτη παρουσία στο πολιτιστικό «γίγνεσθαι» της πόλης, καταθέτουν μ’ αυτή τους τη συναυλία το αποτέλεσμα της εργασίας τους, φιλοδοξώντας να μεταφέρουν την ομορφιά της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη μέσα απ’ τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, του Μίκη Θεοδωράκη και του Ηλία Ανδριόπουλου, στους φίλους τους και σ’ όλο το φιλόμουσο κοινό της πόλης μας. 
Η γενική είσοδος για τη συναυλία καθορίστηκε συμβολικά στα 10 €. 
Προπώληση εισιτηρίων (αριθμημένα) στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Δευτέρα (15, 16, 17, 19/12ου), 10:30 – 13:00 και 17:00 – 19:30. Τρίτη 20/12ου, 10:30 – 13:00.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

"ΔΗΛΩΣΗ"





Πρόκειται για μια εικόνα που κυκλοφόρησε κατά βάση στα διάφορα κοινωνικα δίκτυα και με χιουμοριστικό τρόπο δείχνει το συνηθέστερο πρόβλημα ανθρώπων του "σιναφιού" μου, όπως και δικό μου... 
Αλλά πως να μιλήσεις σε ένα κράτος, που το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να  παρακολουθεί φιλήδονα τα στήθη της Τζούλιας, να ξεσαλώνει με τα σουξέ τυχάρπαστων κατασκευασμάτων των δισκογραφικών και να παραλυρεί στο άκουσμα ενός νέου τηλεοπτικού ριάλιτι. Και από την άλλη, το ίδιο το κράτος ακυρώνει σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, βλπ τμήμα "Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης" Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, κόβει επιχορηγήσεις από τον πολιτισμό, αρνείται την ίδια του την ιστορία και τις αξίες που το ανέδειξε... 
Αμπελοφιλοσοφώντας, θα μου πείτε βέβαια πως η Τέχνη είναι για την Τέχνη και όχι για κανένα άλλο κέρδος ή προσωπικές φιλοδοξίες. Όμως, μέσα σε ένα ευρύτερο κλίμα αναθεώρησης των πάντων, μήπως θα πρέπει να εξετάσουμε διαφορετικά τα πράγματα; Μήπως η τέχνη είναι για το λαό, ή ο λαός για την τέχνη, ή ακόμα ακόμα ο λαός είναι για το λαό; Στο τελευταίο καταντήσαμε να ζούμε, να έχουμε ξεχάσει κάθε είδους και έννοια της τέχνης, να την έχουμε διαγράψει από τη ζωή μας... Δε φταίνε οι πολίτες σε αυτό... Μέρα με τη μέρα το καλοστημένο παιχνίδι των ΜΜΕ μάς έπλασε σε άβουλα όντα, που μασούν, αναμασούν και ποτέ δε χωνεύουν οτιδήποτε μας φέρνουν στο πιάτο, και φυσικά οτιδήποτε τους συμφέρει τη δεδομένη στιγμή... 
Ας πάρουμε όμως με τη σειρά κάποια γεγονότα από το προσωπικό μου αρχείο που έχω διαφυλάξει στη συνείδησή μου, το μοναδικό ίσως μέρος που δε μπορεί να έχει κανείς πρόσβαση, πολλές φορές ούτε εγώ ο ίδιος...

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

"...ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ", για το Νίκο Γκάτσο...


100 χρόνια πριν γεννιέται ο Νίκος Γκάτσος. 100 χρόνια μετά, και μέσα σε μια περίοδο κρίσης οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής, ηθικής, ψυχολογικής, οι στίχοι του είναι πιο επίκαιροι από ποτέ... Άραγε, τι φιλοσοφία ζωής πρέπει να έχει αναπτύξει κανείς και τι βιώματα να περάσει για να αγγίξει έστω και λίγο τη μαγική διαχρονικότητα των στίχων αυτών; 
Κι εκεί που αρχίζεις να ξυπνάς από το λήθαργο που σου επιβάλλει η καθημερινότητα..., έρχεται η μουσική του αείμνηστου Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Ξαρχάκου, του Μούτση, του Κηλαηδόνη να δέσει αρμονικά με το στίχο του Νίκου Γκάτσου και να σου θυμίσει μνήμες παλιές... τότε που ήσουν ακόμα «ελεύθερος»...

Τότε που τα άσπρα γιασεμιά μοσχοβολούσαν στις αυλές των σπιτιών και η Mυρτιά με τη μικρή Ραλλού χαμογελούσαν στα πλατιά τα παραθύρια... Τότε που η Αθανασία φλέρταρε με τις γενιές των ανθρώπων κάτω από το βλάχικο φεγγάρι και η ζωή ήταν με τ' όνειρο δεμένη... Όταν τα άστρα πανηγύριζαν τις νύχτες και το κυριακάτικο κορίτσι, σαν αερικό, φύτευε καρδιές στο πρόσωπο του Μάη... Τότε που ο Νικηφόρος κι ο Διγενής χόρευαν με ένα τραγούδι του δρόμου... Πάει καιρός από τότε... Τώρα απέμεινε η Περσεφόνη να κοιμάται στην αγκαλιά της γης και τ' όνειρο έγινε καπνός... Θαρρείς σημαδεμένη και προδομένη έμεινε η γενιά μας και μ' ένα παράπονο αναρωτιέσαι πού θα πας; Τι θα φας; Κι όμως, η ιστορία έχει αποδείξει πως θά 'ρθει άσπρη μέρα για όλους μας, αρκεί να βρούμε μονάχοι την άκρη της κλωστής... μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι ήρθε ο καιρός να κλείσουμε τ' αυτιά στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και επιτέλους να ζήσουμε ελεύθεροι από όλους και από όλα...


Μέσα σε αυτές και άλλες πολλές συγκυρίες που θα ακολουθήσουν, μια ξεχωριστή βραδιά στη Λάρισα, λοιπόν, ετοιμάζεται από τη Μικτή και την Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου με το μουσικό σύνολο «Ενωδεία», για την Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011 και ώρα 20.00 υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Καρβούνη και την ερμηνεία της Ρόλης Γιαμοπούλου και του Θηρίμαχου Πάκα. Περισσότερα από 100 άτομα ενώνουν για ακόμη μια φορά τις δυνάμεις τους στην Αίθουσα Συναυλιών του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας για να μας φέρουν μνήμες του ένδοξου παρελθόντος, για να μας ξυπνήσουν από το λήθαργο, που κάποιοι θέλουν να βρισκόμαστε, να τιμήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας τον αξέχαστο Νίκο Γκάτσο...

Δ. Λ.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

"...ΤΟ ΤΕΡΑΣ..."

Σε ένα κόσμο, όπως μάθαμε να ζούμε, μέσα σε ένα ψέμα και μια χαριτωμένη ουτοπία, με μια ευλαβική και ταυτόχρονα αγωνιώδη υπομονή, σε ένα καζάνι όπου όλα βράζουν και όλα ακόμα ωμά χτυπούν στα μεταλλικά τοιχώματα και νομίζουν πως υπάρχουνε, μέσα σε ένα τέτοιο κόσμο επέλεξαν κάποιοι για να ζήσω... Δεν ήταν δική μου επιλογή, το ορκίζομαι... είμαι αθώος, μέχρι αποδείξεως του εναντίον... 

Γεννήθηκα στη Λάρισα, στην κεντρική Ελλάδα και μεγάλωσα σε κάποιες από τις γειτονιές του κέντρου της πόλης, κέντρο απόκεντρο, όπου τα χαμηλά σπίτια με τις βαριές στέγες μοσχοβολούσαν ακόμα από το γιασεμί και το αγριόχορτο στις χαραμάδες των καλά σοβατισμένων τοίχων. Και πίσω από αυτούς τους τοίχους και τους φράχτες, τα άνθη της κερασιάς προοικονομούσαν την άνοιξη και τα χελιδόνια έφερναν μαζί τους το μαγικό φίλτρο του καλοκαιριού. Εκεί, όπου τις χαρούμενες φωνές των παιδιών διέκοπτε ο ήχος του πλανόδιου πωλητή με τα χρυσά υφάσματα και τα κρόσια που γυάλιζαν πάνω στην υπερφορτωμένη καρότσα. Σε μια γειτονιά, με το παντοπωλείο του κυρ-Κώστα που αποτελούσε και το όριο της δράσης μας, καθώς αν στρίβαμε στην παρακάτω γωνία, μας περίμενε ένα μεγάλο τέρας που είχε τη συνήθεια να κατατρώει τις σάρκες των μικρών παιδιών... 

Ακόμα δεν έιχα προλάβει να δω έστω και μια φορά αυτό το τέρας και μετακομίσαμε στην καινούρια γειτονιά, σε ένα δρόμο λίγο πριν το τέλος της πόλης. Και κάπου εκεί τα πρώτα γράμματα, το πρώτο ποδήλατο, οι πρώτες παρέες, οι πρώτοι έρωτες... όλα τόσο πρωτόγνωρα και τόσο αφελή, όσο μας το επέτρεπε η ηλικία...

Τα καλοκαίρια είχα την ευκαιρία να τα περνώ σε τρία διαφορετικά μέρη... στο παραθαλάσσιο σπίτι, με το μεγάλο κήπο και τις αυτοσχέδιες ντουζιέρες, πάντα γεμάτο από μέλη της οικογένειας και φίλους, κατάλοιπο μιας εποχής όπου οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν πιο δυνατές... Μετά στο σπίτι των παππούδων σε ένα χωριό στα ορεινά της Καρδίτσας, με τα οικόσιτα ζώα και τα απέραντα λιβάδια από καλαμποκιές και τριφύλλι, με το ρέμα που στο διάβα του συναντούσε μύλους παλιούς, με ιστορίες που πήγαζαν από μνήμες και φαντασίες συγχωριανών... Και έπειτα ο Αύγουστος έκλεινε με το πανηγύρι στο χωριό στον Όλυμπο, με το αντάμωμα αγαπημένων προσώπων, που ακολούθησαν μια καλύτερη τύχη σε τόπους μακρινούς, αλλόθρησκους και ξενόγλωσσους...

Το φθινόπωρο πίσω και πάλι στην πόλη, με τη μυρωδιά του ολοκαίνουριου βιβλίου, με τα νεκρά φύλλα των δέντρων, με το νωπό χώμα και μια ύφεση της φύσης, θαρρείς και ντροπιάστηκε από την αλαζονία των εποχών που προηγήθηκαν... Καμιά φορά πήγαινα στην "παλιά" γειτονιά και ενώ ήξερα πλέον πως δεν υπάρχει κάποιο τέρας στη γωνία, εξακολουθούσα να τηρώ τους άγραφους νόμους των παιδιών που συνέχιζαν να μένουν εκεί, και να προσποιούμαι κι εγώ την ύπαρξή του... Γελούσα, μάλιστα, όταν έπλαθα με το νου μου ιστορίες κρυφές, πως άκουσα τάχα για την εγγονή της κυρα - Λένης που τη βρήκε το θηρίο και την κατασπάραξε... Δεν έπρεπε να συμβεί αυτό... κανείς της ηλικίας μας δεν έπρεπε να στρίψει σε εκείνη τη γωνιά... Κάπου κάπου έμπαινα στον πειρασμό, όμως ποτέ, ποτέ δεν τόλμησα... 


... Το πέρασμα του χρόνου με βρίσκει εδώ, καθισμένος σε μια πολυθρόνα, με ένα άσβηστο τσιγάρο στο χέρι, αναπολώντας την παιδική μου ηλικία... Σκέφτομαι εκείνη τη γωνία, σκέφτομαι μήπως πρέπει να την ξεπεράσω και να σπάσω αυτά τα όρια... τους άτυπους παιδικούς κανόνες... Κι αν τελικά αυτό το τέρας υπάρχει, πόσο δυνατός είμαι για να το αντιμετωπίσω; Ως πότε θα μπορώ να αντιστέκομαι στην υπερδύναμή του; Πόσο γρήγορα να τρέξω για να το αποφύγω; 


Μέσα στον κοινό νου, το άγνωστο παραμένει ως κάτι τρομακτικό... στο μικρόκοσμό μας το απ' αλλού φερμένο φαντάζει σαν τερατώδες. Είμαστε εφησυχασμένοι όσο μένουμε στην παλιά μας γειτονιά, όσο δεν τολμούμε να στρίψουμε σε εκείνη τη γωνία. Το πιο πιθανό είναι να μη μας έχουν δώσει τα περιθώρια, τα εφόδια, το θάρρος και την υποστήριξη να το κάνουμε... Πώς μπορείς, άλλωστε, να δώσεις κάτι όταν εσύ ο ίδιος δεν το έχεις; Κι αν πάρεις κάποτε την απόφαση, αναπνεύσεις βαθιά και προχωρήσεις προς τη γωνία, τότε θα συνειδητοποίησεις πως το τέρας που περιμένει εκεί ίσως είναι η ίδια η κοινωνία, συνωστισμένοι μικρόκοσμοι σαν και το δικό σου, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο που προσπαθούν να κυριαρχήσουν κατατρώγοντας οτιδήποτε βρεθεί στο διάβα τους. 


Είμαι αθώος, δε φταίω εγώ για αυτή την κατάσταση... Έβλεπα τις αλλαγές, την ισοπέδωση, τον κατακερματισμό, την έχθρα, το μίσος, τη διχόνοια, την αποξένωση, τη μιζέρια, αλλά πάντα ήθελα να πιστεύω πως δεν θα συνεχιζόταν. Είμαι αθώος; Αφού τά βλεπα, γιατί έμενα στα "θέλω" μου και δεν τα άλλαζα; Γιατί άφησα όλη αυτή την ομορφιά που έζησα ως παιδί να καταστραφεί; Γιατί επέτρεψα τόση μιζέρια γύρω μου; Γιατί δεν ξαναπότισα το γιασεμί στο παραθύρι και το άφησα να μαραθεί; Γιατί άφησα να καούν τα καταπράσινα λιβάδια, να στερέψει το ρέμα και να πεθάνουν οι νεράιδες; Γιατί αποξενώθηκα; Για πόσο ακόμη μπορώ να θεωρούμαι αθώος; Τι ποινή μου αρμόζει; θάνατος ή ανάσταση; Και μετά την επιβολή της ποινής, ποιο "τέρας" θα υπάρχει για να με ορίζει; Μην ξεχνάς πως έτσι έχω μάθει να ζω, έτσι με έμαθαν να ζω, με ένα δαίμονα που θα με περιμένει στη γωνία...





Δ. Λ.

"ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ..."


Άδικα, πολλοί έχουν κατά καιρούς αναφερθεί με επικριτικά σχόλια εναντίον της βυζαντινής τέχνης και μιλούν ακόμη και για το "θάνατό" της. 
Ήδη από τον τέταρτο μετά Χριστόν αιώνα, και με την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης, οι καλλιτέχνες σαφώς επηρεασμένοι από την αρχαία ελληνική παράδοση, αλλά και από την ανατολική επίδραση και θρησκευτικότητα, άρχισαν να δημιουργούν μέχρι και σήμερα μοναδικά έργα τέχνης.
Παρόλο που η βυζαντινή τεχνοτροπία χαρακτηρίζεται από τα στοιχεία μιας αμιγώς θρησκευτικής τέχνης, σκοπός της οποίας δεν είναι τόσο η αναζήτηση του κάλλους και της αρμονίας όσο η εσωτερικότητα, ο συμβολισμός και η υποβολή της θρησκευτικής συγκίνησης, εντούτοις οι δημιουργίες της θεωρούνται αξεπέραστες!
Στις μέρες μας, η άποψη πως η βυζαντινή τέχνη διέπεται μόνο από κανόνες και θεωρίες ίσως είναι εσφαλμένη... 
Για ποιους κανόνες μιλάμε, όταν οι πρώτοι αγιογράφοι ήταν ουσιαστικά ζωγράφοι; Όπως στη ζωγραφική, στο ψηφιδωτό, στη φωτογραφία, στη χαρακτική έτσι και στην αγιογραφία. ο ενδιαφερόμενος σπουδαστής αρχικά μαθαίνει κάποια βασικά στοιχεία της τεχνικής κι έπειτα δίνει το προσωπικό του στίγμα...
Βέβαια, στη βυζαντινή τέχνη τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως διαφορετικά. Καθώς το "θείο" κέρδιζε ολοένα και περισσότερο έδαφος στη συνείδηση του κόσμου, όλο και περισσότεροι πιστοί θέλησαν να ασχοληθούν με αυτό, να μάθουν την τεχνική του, να αποδώσουν τη δική τους εικόνα του Χριστού ως μια ένδειξη αγάπης και λατρείας. Για το σκοπό αυτό, τα πράγματα απλουστεύτηκαν. Η κοινή λογική και η παρατήρηση έδειξαν το δρόμο για μια κατακερματισμένη θέσπιση κανόνων σε όλα τα στοιχεία ενός έργου αγιογραφίας, στα υφάσματα, στις αναλογίες, στα χρώματα, στην έκφραση, στο στυλ... 
Αποτέλεσμα όλης αυτής της δραστηριότητας είναι, πλέον, μια μαζική εκβιομηχανοποιημένη θαρρείς παραγωγή βυζαντινών εικόνων, που κατά τ' άλλα "στολίζουν" τους τοίχους των εκκλησιών. Στον αντίποδα, οι υποστηρικτές του επίπεδου και του πανομοιότυπου αναφέρουν πως πολύ σωστά ο αγιογράφος δεν κάνει τέχνη. Οι αγιογραφίες πρέπει να είναι ίδιες, με τη μεγαλοπρέπεια και την αυστηρότητα, που διέπουν το δόγμα μας.
Κι όμως, αν κάνεις μια βόλτα στα βυζαντινά μνημεία που μας έχουν σωθεί, εύκολα θα διαπιστώσεις πως η τέχνη του ενός με τον άλλο αγιογράφο ναι μεν έχει την ίδια θεματολογία, όμως η απόδοση των μορφών είναι καθαρά προσωπική υπόθεση. Κι ευτυχώς, μέχρι και σήμερα υπάρχουν διδάσκαλοι, που  προάγουν την "αμιγή" βυζαντινή τέχνη, τη θρησκευτική ζωγραφική, που έχει διάρκεια στο χρόνο και εξελίσσεται μέχρι και στις μέρες μας. Κι ευτυχώς, στο δρόμο ενός τέτοιου δασκάλου βρέθηκα πριν κάποια χρόνια. 

*το κείμενο δημοσιεύθηκε αρχικά στο blog των αποφοίτων του τμήματος Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης Πανεπιστημίου Ιωαννίνων apofoitosptet.blogspot.com 

Δ.Λ.

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

"Η ΘΗΤΕΙΑ ΣΕ ΝΟΥΜΕΡΑ..."

9 μήνες
273 ημέρες
6552 ώρες
393120 λεπτά,
ας μη σκεφτώ και δευτερόλεπτα...

Αυτή είναι η στρατιωτική μου θητεία και ακολουθούν κι άλλοι αριθμοί...

470 ώρες υπηρεσίας από τις οποίες...
154 ώρες ως θαλαμοφύλακας, φύλαξη δηλαδή του θαλάμου, όσων κοιμούνται εντός και των αποθηκευμένων όπλων
168 ώρες σκοπιά σε αποθηκευτικούς και μη χώρους
24 ώρες περίπολο, βόλτα εντός του στρατοπέδου
120 ώρες φύλαξη της κεντρικής πύλης του στρατοπέδου
2 ώρες κάμερες ασφαλείας...


4 στρατόπεδα
2 αποσπάσεις
5 όπλα εκπαίδευσης
9 φορές στο πεδίο βολής για άσκηση
1 φορά στο πεδίο βολής για την κατάσβεση πυρκαγιάς...

Τα ποσοστά ίσως σας φανούν μικρά, αλλά αναλογιστείτε
69 μέρες άδειας
από τις οποίες οι 55 τιμητικές...

4500 περίπου πωληθέντα γλυκά, κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μου ως πωλητής ζαχαροπλαστείου σε ΚΑΑΥ...
53 πωληθέντες καφέδες και
18 τοστ ως καψάς διοικητηρίου

86,2 Ευρώ ο συνολικός μισθός...
Περίπου 3600 Ευρώ τα έξοδα
από τα οποία τα 1638 δόθηκαν για την εξυγίανση των καπνοβιομηχανιών...
10920 τσιγάρα ήταν αυτά...

22 στρατιωτικά φανελάκια
20 εσώρουχα
26 ζευγάρια μάλλινες κάλτσες, όχι πλεγμένες στο χέρι...  :(
15 μπλούζες φούτερ
3 ζευγάρια εσωθερμικά εσώρουχα
3 στολές παραλλαγής
2 ζευγάρια αρβύλες...

19 κάρτες κινητής τηλεφωνίας για να μη χάνουμε την επαφή με τον "έξω" κόσμο
Άπειρα ΜΒ στο internet καφέ για τον ίδιο σκοπό...

2 ομαδικές εκθέσεις στις οποίες συμμετείχα κατά τη διάρκεια της θητείας...

62 καινούρια "add" στο facebook, από φίλους που γνώρισα σε όλη τη θητεία, ok, δεν ήμουν και πολύ κοινωνικός... χεχε!!

Αμέτρητες στιγμές γέλιου, συζήτησης, παράπονου, σχολίων, κούρασης, νεύρων, για καφέ στο ΚΨΜ, "φιδιάσματος", αγγαρείας, αναφοράς, φρουράς, κλπ.

Αμέτρητες εμπειρίες ζωής...



Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

"ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ"

Σκόνη αγιογραφίας αναμειγμένη με ξίδι και αυγό πάνω σε φύλλο φοίνικα
Διαστάσεις 10 x 35 cm περίπου






Δια χειρός Λαπούσης Δημήτρης 

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

"...ΩΔΗ ΣΤΑ ΑΣΤΡΑ..."

...Θά μαι πάντα δίπλα σου,
άγγελος ή δαίμονας,
ποιητής του ονείρου και του αύριο...
λόγια της αυγής και του μυστηρίου της νύχτας
ανάμνηση ενός οκτώβρη 
που χάθηκε στο χρόνο
και του λευκού χιτώνα
που αγκαλιάσε το σώμα
άγαλμα ελληνικό,
από τη σμίλη του αιγαίου...

Άγονη γραμμή
η γραμμή της αρμονίας,
στο πέτρινο τραπέζι της αυλής 
και του δυόσμου στο μπαλκόνι,
που φύτρωσε και απλώθηκε
πάνω στις ρίζες, στα κλαδιά
ενός κισσού ολοπράσινου,
σαν το λιβάδι του απρίλη
με το λευκό χαμομήλι
και τις κόκκινες παπαρούνες...


Νησί εσύ
κι εγώ το κύμα το πολυταξιδευμένο,
που χύθηκα στην αμμουδιά
την πιο αστραφτερή, την πιο απόμακρη
εκεί μόνο εσύ κι εγώ
και η αλμύρα της μάνας θάλασσας
να μας ενώνει,
στον κόλπο του σκουριασμένου καΪκού,
σάπιου από το χρόνο,
πολύτιμου και αγέρωχου...


O δρόμος της αγάπης
άνοιξε για πάντα,
στη λήθη του σποραδικού
και του ματαιόδοξου,
στο άπειρο και τ' άγνωστο
ταξίδι δίχως γυρισμό
εσύ με πας κι εγώ ακολουθώ,
θα μαι για πάντα δίπλα σου
άγγελος ή δαίμονας,
ποιητής του ονείρου και του αύριο...


Στην ομορφιά του ανέγγιχτου, του ιδανικού, του ωραίου,
ανάμεσα στα όνειρα, εκεί σε βλέπω πάντα,
κόσμημα βασιλικό,
σκήπτρο εξουσίας
στο κορμί και στην καρδιά,
τριαντάφυλλο αγνώριστο
και άπιαστο από όλους
που στην αγάπη άνοιξε και χάθηκε εμπρός μου
και έμεινα ολομόναχος να τραγουδώ τον ύμνο
το χερουβικό, ωδή στα άστρα που ανήκεις...



Λ. Δ.

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

"ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΣ"

Ξέρω ότι έλειψα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, και οι οπαδοί μου αγωνιούν για μένα, όμως ο χρόνος ειλικρινά ήταν λιγοστός... Θα επανέλθω σύντομα και να είστε σίγουροι πως τα καλύτερα έρχονται!!!

Προς το παρόν, σας αφήνω ένα τραγούδι, έτσι για να σας καλοπιάσω...


Δ. Λ.

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

"... 18 ΚΑΙ ΚΑΤΙ..."

... Σαν άνοιξα την πόρτα της αγάπης
το κόκκινο μ' αγκάλιασε και έχασα τον κόσμο...


 Ένα χρώμα, χιλιάδες αισθήσεις...
Μία αίσθηση χιλιάδες χρώματα...
και κάπου εκεί το δεκαοχτώ...

Μήνες, χρόνια, ποιός νοιάζεται...

... Προχωρώ σκυφτά
ανάμεσα στις παπαρούνες του ονείρου σου...
Γίνομαι "ένα" με το κόκκινο
του δικού σου κόσμου...
Κόσμος - απόκοσμος,
φωνές με κυριεύουν
γιατί, γιατί...

... Γιατί φοβάμαι στη μνήμη της φυγής...
Γιατί κρατώ τη δάφνη της νίκης
σε μια μάχη χωρίς τέλος
χωρίς το λάφυρο της αισιοδοξίας;

Τρέχω...
Τρέχω στις απόκρημνες πλαγιές
της απέραντης θάλασσας του νου...
Πρέπει να σταματήσω...
Σώσε με...

Σε ψάχνω...
Σε ψάχνω παντού...
Στης προσευχής,
στου βάλτου τα νερά
και στης ασπρόμαυρης ταινίας το αδιέξοδο...
Όπως ασπρόμαυρη είναι μέχρι τώρα η ζωή μου...

Σώσε με...
Σώσε με από αυτό το αδιέξοδο...
Κουράστηκα να τρέχω...
Κουράστηκα να ψάχνω...

Όμως,
Δεν ψάχνω...
Δεν ψάχνω για χρώματα...
Μόνο το κόκκινο...
αυτό που κάποτε μ' αγκάλιασε και έχασα τον κόσμο...

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

"...ΧΡΟΝΟΣ..."

..Μια στιγμή, ένα λεπτό, σε δυο ωρίτσες, περίμενε λίγο, ένα τσιγάρο δρόμος... όπως και να τον εκφράσεις είναι το ίδιο... Χρόνος... 

Έχουμε μάθει να μετράμε το χρόνο, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, όμως δε γνωρίζουμε να τον αξιοποιούμε σωστά... Έχουμε μάθει να το διαιρούμε, όμως δεν έχουμε καταλάβει την ουσιαστική πλευρά του... ο χρόνος υπάρχει για το χρόνο και εμείς για αυτόν δεν είμαστε ούτε ένα χιλιοστό του... Ζούμε για να μετράμε, μετράμε για να ζούμε και πάλι από την αρχή... Καλημέρα, άργησα, καθυστέρησε το λεωφορείο, είχα δέκα λεπτά στη διάθεσή μου, τί ώρα θα φάω, πότε θα επιστρέψεις, έχω απογευματινή βάρδια απόψε... Ζούμε με το χρόνο για το χρόνο... Καθορίζει σχεδόν τα πάντα γύρω μας... Το μεγάλο Αφεντικό... 

Τί έχουμε παραμελήσει όμως; Έχουμε αναλογιστεί ποτέ το τίμημα; Τί έχουμε ξεχάσει ώστε να πάρει στο μυαλό μας τη θέση του ο χρόνος; ... Τα πάντα... την ίδια τη Ζωή...

... Το θρόισμα των φύλλων, τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού, το απόμακρο από τις μεγαλουπόλεις ηλιοβασίλεμα, την αίσθηση της βαμβακερής πετσέτας πάνω στο σώμα, τη γεύση του κυδωνιού, μια σιωπηλή καλοκαιριάτικη νύχτα στην παραλία, η μυρωδιά της βροχής πάνω στο χορτάρι, μια πεταλούδα, το χλιαρό νερό, ένας καλός καφές, τον ήχο του ξύλου που καίγεται στο τζάκι, η αίσθηση του καθαρού αέρα στην εξοχή, το πέτρινο γεφύρι, ένα απαλό άγγιγμα, τη φρέσκια φράουλα... όλες οι αισθήσεις μας κατακλύζονται από τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες και τις μέρες... όλες οι αισθήσεις μας έχουν χάσει την αξία τους και απλά υπάρχουν και λειτουργούν κάτω από τις υπηρεσίες του...

Γιατί υπάρχει ο χρόνος... και γιατί πρέπει να τρέχουμε για να τον προλάβουμε; Γιατί καταντήσαμε τη ζωή μας δύσκολη; Ο άνθρωπος ανέκαθεν είχε τάσεις "αυτοκαταστροφικές" με τίμημα την εξέλιξη, όμως στην εποχή μας αλληλοκαταστρέφεται και το αποδέχεται με ένα στωικό μαζοχισμό που δεν έχει προηγούμενο... Αφού εμείς οι ίδιοι δεν αγαπάμε τους εαυτούς μας, πώς έχουμε την πεποιθηση να μας αγαπήσει ο συνάνθρωπος; Αν δε βρούμε εμείς οι ίδιοι χρόνο για τους εαυτούς μας, πώς θα βρούμε χρόνο να αγαπήσουμε το διπλανό μας; Πώς θα βρούμε χρόνο να αισθανθούμε τις μικρές χαρές της ζωής; Πώς θα βρούμε χρόνο να καταργήσουμε το χρόνο στη ζωή μας και την καθημερινότητα;

Εμείς ορίζουμε το χρόνο, εμείς τη διάρκειά του, την ποιότητά του, εμείς και την ουσία του... Στο χέρι μας είναι να θέσουμε καινούριες αξίες στη ζωή μας, στο χέρι μας είναι να αξιοποιήσουμε το χρόνο μας, αυτό τον απειροελάχιστο που μας απομένει, ουσιαστικά... Μόνο έτσι θα μπορέσουμε, έστω και για λίγο, να αγγίξουμε την αιωνιότητα... 




Αφορμή της δημοσίευσης στάθηκε η στρατιωτική θητεία μου και ότι μετρώ 130 μέρες και σήμερα για να απολυθώ... 

Λ. Δ.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

"... ΣΤΗ Β..."

Γέλιο, δάκρυ
χαρά, λύπη... 
Γεμάτη συναίσθημα...
άδεια από την ίδια σου την αγκαλιά...

Τα μάτια σου βροχή...
στο δειλινό του μάη...
το γέλιο σου ανάσα...
ανέμου που ξεψύχησε...

Κι όπως γυρνάς και βλέπεις...
και όταν βλέπεις και γυρνάς...
η αγκαλιά γεμίζει...
και ζωντανεύει ο άνεμος...

Ποιός σε πλήγωσε...
ποιός σε κράτησε από το χέρι...
γιατί μελαγχολείς...
κανείς δε ξέρει...

Φωτιά της τέχνης το απροσδόκητο...
κι εσύ η Μούσα...
γεννάς και γεννιέσαι μέσα από τις λέξεις...
ριζώνεις στο μυαλό...

Εσύ, εγώ, η Τέχνη, η Μούσα...
και κάπου εκεί το τέλος...
έμπνευση της ψυχής...
μίλα μου, μίλα...

Γέλιο, δάκρυ...
η αγκαλιά γεμίζει...
κι εσύ η Μούσα...
έμπνευση της ψυχής...



Δ. Λ.

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

"...FAKE ART"

...Ψεύτικη Τέχνη, όπως λέμε ψεύτικες σπουδές, ψεύτικη χαρά, ψεύτικη αισιοδοξία, ψεύτικα όνειρα, ψεύτικες ελπίδες... όλα είναι ψεύτικα, όπως λέμε όλα είναι αληθινά... 

15 χρονών ήμουν όταν αποφάσισα πως θέλω να σπουδάσω στο τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. 15 χρονών, γεμάτος αληθινά όνειρα, γεμάτος αληθινή αισιοδοξία και αληθινες ελπίδες για το μέλλον... Μία σχολή, που όπως όλα έδειχναν είχε κάθε προοπτική για μένα... Νεοιδρυθίσασα, με ολοκληρωμένη άποψη πάνω στο αντικείμενο της Τέχνης, καθώς εργαστήρια και θεωρία συμβαδίζανε. Μία σχολή, που θα αναδείκνυε Ιστορικούς Τέχνης, Εικαστικούς, Καθηγητές... Ένα αντικείμενο που πάντα με γοήτευε, με ξεχώριζε, γεννούσε τον αληθινό εαυτό μου. Οι τελευταίες τάξεις του Λυκείου, κάθε μέρα και μια προσπάθεια, κάθε μήνας και ένα βήμα ακόμα πιο κοντά στο όνειρο... Και όσο περνούσε ο καιρός τόσο πιο ανανεωμένος βρισκόμουν να αντιμετωπίζω την καθημερινότητα...

Κάπως έτσι έφτασα στον Οκτώβρη του 2002, είχα περάσει στη σχολή έννατος στους εκατό με σειρά προτεραιότητας, ανάλογα με το βαθμό πρόσβασης... Τα πρώτα μαθήματα ξεχωριστά... επιτέλους μαθαίνω κάτι που με ενδιαφέρει... επιτέλους... Διάβασμα, εργασίες, εργαστήρια, θεωρία, βόλτες, παρέες, διάβασμα, έξω, διάβασμα... Κάθε χρόνο με χαρτί υποτροφίας από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών για άριστη επίδοση στις σπουδές, κάθε χρόνο και ακόμα μια χαρά... Τα χρόνια περνούν και οι πρώτοι απόφοιτοι έχουν τα πτυχία στα χέρια τους... Καλή σταδιοδρομία!!! ... όπως λέμε καλό κουράγιο...

Η πρώτη ένδειξη ήρθε όταν θελήσανε να συμμετέχουν στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ και εκεί η απάντηση ήταν ένα κατηγορηματικό όχι... Η σχολή σας κύριοι δεν αναγνωρίζεται, είναι σα να μην έχετε σπουδάσει... Απευθήνθηκαν στον ιδιωτικό τομέα, τα ίδια... απεγνωσμένοι κάνουν μεταπτυχιακά, φεύγουν στο εξωτερικό, σπουδάζουν σε άλλες σχολές, προσπαθούν με κάθε τρόπο να αναγνωριστούν οι κόποι τόσων χρόνων... Δικαστήρια, διαλέξεις, εκθέσεις και ξανά δικαστήρια... Η ίδια η σχολή αναφέρει πως μπορείς να παρακολουθήσεις κάποιο μεταπτυχιακό της, όμως για να κάνεις τα χαρτιά σου ως καθηγητής με ένα μεταπτυχιακό από την Αγγλία, δεν αναγνωρίζονται οι προπτυχιακές σου σπουδές... Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, με τον καιρό ανοίγουν κι άλλες αντίστοιχες σχολές σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας... Καλό κουράγιο... 

Για άλλη μια φορά στη Δημοκρατική Ελλάδα, όπως υπερηφανευόμαστε τα τελευταία χρόνια, επικράτησαν οι "συντεχνίες"... Για άλλη μια φορά το ίδιο το σύστημα καταντάει αντάξιο της μοίρας του... Δε θέλω να μιλήσω για τα χαμένα όνειρα όλων αυτών των συμφοιτητών και φίλων, για τις ψεύτικες ελπίδες και την ψεύτικη τέχνη που μας δίδαξαν... τουλάχιστον ας παραδεχτούν το λάθος δημιουργίας μιας σχολής που τελικά ίσως αποδείχθηκε πολύ μικρή ή αντίστοιχα πολύ μεγάλη για τα ελληνικά δεδομένα... Ας παραδεχτούνε τις μίζες που έχουν αποκομίσει από όλη αυτή τη διαδικασία... Ας παραδεχθούνε πως ζούμε σε ένα τόπο όπου αλληλοτρωγόμαστε... Που δε δίνουμε το δικαίωμα στον πολίτη να πει την άποψή του, να υποστηρίξει τη θέση του, να αποδείξει ότι έχει τη θέληση να τα καταφέρει... 

Και όμως, δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν, παρά μόνο στον ίδιο μου τον εαυτό πως έχω ανέβει ακόμα ένα σκαλοπάτι ψηλότερα... Δε θέλω να παραιτηθώ από την προσπάθεια μου... Θα κυνηγήσω το όνειρο που έχω τα τελευταία 11 χρόνια, θα προσπαθήσω να ελπίζω και πάλι, να βλέπω τον εαυτό μου να δημιουργεί από το μηδέν, να ξαναχτίζει όλα όσα η πολιτεία του γκρέμισε, να ξαναγεννά ψεύτικη τέχνη, όπως ψεύτικη χαρακτηρίζουν τη μέχρι τώρα πορεία του... Ψεύτικες ελπίδες και ξανά από την αρχή... 

Χρώματα, πινέλα, βιβλία, ένας σωρός από άδειους καμβάδες, εκθέσεις, σποραδικές δουλειές για το μεροκάματο, εκμετάλλευση, κοροιδία, φίλοι, καινούριες τεχνικές, διάβασμα, ηλεκτρονικός υπολογιστής, μουσική, αγιογραφία, συναυλίες, υποσχέσεις, διλλήματα, οικογένεια, ατέλειωτα βράδια, βόλτες στην παραλία, έμπνευση από το πουθενά... Αυτή είναι η ζωή μου και δε θέλω να στριμώξω τη μιζέρια που εσείς μου επιβάλλετε... Η άρνηση είναι δικαίωμα της Δημοκρατίας, όχι αυτής που δημιουργήσατε εσείς... αλλά αυτής που ορίζει η συνείδησή μου και η συνείδηση του καθενός... Και σας διαβεβαιώ πως αυτή παραμένει αληθινή... ίσως το μόνο αληθινό γύρω μας... 

Καλό κουράγιο εαυτέ...

Δ. Λ.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

¨ΑΓΙΟΣ ΟΥΡΟΣ"


Άγιος Ούρος, 80x100 cm, Μάρτιος 2011
Δέησις Αξιωματικών και Οπλιτών 506 Μ/Κ ΤΠ στην ομώνυμη Ορθόδοξη Εκκλησία στο Ουρόσεβατς, Κόσσυφοπέδιο.
Δια χειρός Λαπούσης Δημήτριος.


Λεπτομέρεια Έργου.


Λ. Δ.



Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

"... Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΕΜΒΛΗΜΑΤΟΣ..."

Γυρνώντας από την εκπαίδευσή μου στη μονάδα, μου ανατέθηκε να κάνω το έμβλημα της ταξιαρχίας σε τοίχο μεγέθους 200 x 250 cm. Σε 9 μέρες ήταν έτοιμο παρόλες τις δυσκολίες, αφού περιμέναμε την καθιερωμένη επιθεώρηση από ανωτέρους. Ακολουθούν τα στάδια του έργου. Θέλω να πιστεύω ότι βγήκε κάτι καλό παρόλες τις αντιξοότητες, τις δυσκολίες του καιρού, τον ελάχιστο χρόνο, τις ενδιάμεσες υπηρεσίες, τις βολές κλπ...

Όλα, λοιπόν, ξεκίνησαν από ένα σχέδιο που έκανα με στυλό σε χαρτί, κατά τη διάρκεια αφόρητης πλήξης και όλα πήραν το δρόμο τους... από το λοχαγό μου, στον υποδιοικητή και έπειτα στο διοικητή... 


Ο τοίχος που βρίσκεται έξω από το θάλαμό μου ήθελε αρκετό τρίψιμο, για να φύγουν οι παλιοί σοβάδες... Ακριβώς κάτω από τις επάλληλες "φλούδες" χρώματος ανακάλυψα ένα κόκκινο τετράγωνο (φαίνεται ελάχιστα στο κέντρο της φωτογραφίας), σημάδι παλαιότερης , ίσως, εικαστικής παρέμβασης, που με τα χρόνια καλύφθηκε ξανά και ξανά...





Έτσι, ξεκίνησα με τα αρχικά σχήματα... Επιστρατέφτηκαν σκουπόξυλα, καπάκια από μπουκάλια, κορδόνια από τις αρβύλες, φίλοι και γνωστοί και η ιδέα άρχισε να παίρνει μορφή...



Σταδιακά τα χρώματα έγιναν πιο έντονα...


... κάνοντας μια απόπειρα για τις βασικές γραμμές... 




... και ενώ ήμουν σε αυτό το στάδιο, πολλοί πίστεψαν ότι είχα τελειώσει, γιατί ήδη οι εναπομείνασες μέρες ήταν λίγες...




Και την επόμενη ημέρα ο Βουκεφάλας ήταν έτοιμος... Παρόλο που στο αρχικό έμβλημα παρουσιάζεται άσπρος ή καφέ, πηγές αναφέρουν πως είχε μαύρο χρώμα, και αυτές ακολούθησα...




... και κάπου εδώ βελτίωσα το σχέδιο του ήλιου της Βεργίνας... ως μια δεύετρη ασπίδα δίπλα από το αρχικό έμβλημα...




... τα υφάσματα και η πανοπλοία ήταν από τα στοιχεία που δε με δυσκόλεψαν σχεδόν καθόλου... Βασικές γραμμές, μίξεις των χρωμάτων, συμπληρωματικά χρώματα κλπ κλπ...


Κάπου εδώ, και ενώ θεώρησα πως είχα τελειώσει, ήρθε η απόφαση να καλύψω το χέρι με κάποιο προστατευτικό μέσο... Και έτσι κατέληξα στο παρακάτω...


Το μικρό μέγεθος του σώματος του Αλέξανδρου προσδίδει το μεγάλο μέγεθος του Βουκεφάλα, αλλά και τη νεαρή ηλικία του άνδρα... ΑΝΙΚΗΤΩΝ ΑΠΤΕΤΑΙ ΟΥΔ' ΑΙΔΗΣ... Τους Ανίκητους δεν τους αγγίζει ούτε ο Άδης...
Για περισσότερα στοιχεία και για να δείτε το αρχικό έμβλημα πατήστε εδώ...

Σελίδα Γενικού Επιτελείου Στρατού...

Λ. Δ.

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

"... ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΛΟΟΥΝ..."


...Γειά σου κόσμε!!! Είμαι εγώ... Με ξέρεις από μικρό παιδί... Φιγούρα κοντή, ψηλή, λεπτή, χοντρή με ρούχα παλιά... Φοράω ό,τι βρω... άλλωστε, δε σε ενδιαφέρει... Αυτό που σε νοιάζει είναι να γελάς, κάθε φορά που με βλέπεις... 

Κοιτάς μόνο αυτό που φαίνεται... Τα μεγάλα μου παπούτσια, το σκισμένο μου παντελόνι, το σαρακοφαγωμένο μου σακάκι, το χοντρό μου παπιγιόν, το βάψιμο στο πρόσωπο, το πλατύ χαμόγελο, τη φουσκωτή μου μύτη, το έντονο βλέμμα, τα λιγδωμένα μαλλιά μου... Μόνο με αυτά, γελάς... κι αν κάνω και καμιά απότομη κίνηση, αν πέσω με όλη μου τη δύναμη, δε θα με βοηθήσεις... απλά θα γελάσεις... γιατί μόνο αυτό ξέρεις να κάνεις... 

Στη σκηνή είμαι ολομόναχος, όπως και στη ζωή... μόνος από όλους και από όλα... Είναι πολύ εύκολο να κρύβεις τη μοναξιά σου πίσω από το μεγάλο χαμόγελο του παλιάτσου... Είναι πολύ εύκολο να κάνεις τον κόσμο να γελάει... Είναι πολύ εύκολο να βρεις παλιά ρούχα... Είναι πολύ εύκολο να βάψεις τα μούτρα σου... Είναι πολύ δύσκολη η μοναξιά........... 

Πρέπει να βρω ένα τρόπο για να τα ισοσταθμίσω όλα... Γέλιο, κλάμα, πλήθος, μοναξιά, χειροκρότημα, αποκλεισμός, προβολείς, σκοτάδι, μνήμη, λήθη, λήθη, μοναξιά, κλάμα, αποκλεισμός, σκοτάδι, λήθη, μοναξιά... Χάνω τα λογικά μου... ψάχνω για μια αγκαλιά αλλά είμαι ένας κλόουν, ένας τόσο δα ανθρωπάκος... Δε μου αρμόζει κανενός η αγάπη... Κανένας δε μπορεί να με έχει στο πλάι του...  Κανένας δε με έχει ανάγκη... Κανείς δε θέλει ένα κλόουν για ταίρι... γιατί κλόουν ήμουν και κλόουν θα είμαι... 

...Να σας κάνω πάντα να γελάτε... να φοράω τα σκισμένα ρούχα μου και να προχωράω στη σκηνή... να ανάβουν τα φώτα και να σβήνω τη θλίψη από το πρόσωπό σας... Μη σας νοιάζει για μένα.. τη μοναξιά μου τη ζωγραφίζω με λίγη πούδρα και λίγο μολύβι... Δένω και τον πολύχρωμο φιόγκο μου και χαμογελώ όσο μπορώ... Και όταν τελειώσει η παράσταση, κάπου εκεί τελειώνει και η ύπαρξή μου... Για τόσο ζω... Για αυτό το λόγο ζω...

... Και τότε, η μάσκα μου σπάει, το πρόσωπο ξεβάφει και δείχνει την αλήθεια... τέτοιες στιγμές προτιμώ να περιφέρομαι στα σκοτάδια... μόνο εκεί νιώθω ελεύθερος, έστω και για λίγο...

... Γειά σου κόσμε!!! Είμαι εγώ... Καληνύχτα...

Λ. Δ.

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

"... ASHES AND SNOW... "

Είναι κάποιες φορές, που μένεις άναυδος μπροστά στο μεγαλείο της στιγμής... Απλά θαυμάζεις...
1.


2.


3.


4.


5.


6.


7.


Πόσο ανάγκη έχουμε να ξαναγίνουμε "ένα" με τη φύση;
Πόσο αμφίρροπη και ευαίσθητη είναι αυτή η σχέση;

Για περισσότερς πληροφορίες σχετικά με το φωτογράφο και τη συγκεκριμένη δουλειά πατήστε στο παρακάτω link:
http://en.wikipedia.org/wiki/Ashes_and_Snow

Λ. Δ.

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

"... 25 συμβουλές προς τους νεοσύλλεκτους στρατιώτες"

Μέσα στα πολλά και σε όλα τα υπόλοιπα που μου περνούν από το μυαλό, είπα και πάλι να εμφανιστώ μέσα από το blog μου, για να σας δώσω μερικές συμβουλές για τις στρατιωτικές υποχρεώσεις που καλείστε να φέρετε εις πέρας το χρονικό διάστημα που ακολουθεί... Δεν είμαι κάποιος ειδικός, ούτε και "παλιός"... Άλλωστε, μέχρι να προλάβεις να "παλιώσεις", απολύεσαι... 9 μήνες είναι... θα περάσουν...

Όταν παρουσιαστείς στο Κέντρο Εκπαίδευσης, λοιπόν:

  1. Ξέχνα οτιδήποτε έχεις ακούσει μέχρι στιγμής για το στρατό... περισσότερη σύγχυση φέρνουν και μπαίνεις και με κακή διάθεση... Προσπάθησε να ξεχάσεις μέχρι και το κείμενο, που διαβάζεις αυτή τη στιγμή... 
  2. Μην ξεχάσεις να μαζέψεις και να έχεις πάνω σου όλα τα απαραίτητα έγγραφα, που θα χρειαστείς... Μετά θα τρέχεις και δε θα φτάνεις, από γραφείο σε γραφείο και από υπεύθυνο σε κάποιον άλλο υπεύθυνο, και πάλι λέγοντας...
  3. Όταν περάσεις από τις εξετάσεις των γιατρών, στη χειρότερη των περιπτώσεων να δούν το "καμάρι" σου... το "μικρό" σου φιλαράκο, που από το άγχος θα μοιάζει περισσότερο με αφαλός, παρά με αυτό που ήξερες ως τότε... Στην καλύτερη των περιπτώσεων, οι γιατροί πίνουνε καφέ και απλά υπογράφουνε τα χαρτιά σου...
  4. Μην έχεις μαζί σου κινητό με κάμερα... θα σου επιστραφεί σε σακουλάκι μετά από μια βδομάδα... οκ, δε χάνεις και πολλά... τώρα είσαι ελέυθερος να βγάλεις όσες φωτογραφίες θέλεις με τα φιλαράκια σου!  
  5. Κουρέψου στον κομμωτή σου... Αν μπεις μέσα με λίγο πιο μακρύ μαλλί από το προβλεπόμενο, να είσαι σίγουρος ότι η Παρδάλω θα φαίνεται μανεκέν μπροστά σου... Η Παρδάλω για όσους δεν τη γνωρίζετε είναι η "ντίβα" κατσίκα του χωριού μου, που την κουρεύει ο μπαρμπα-Χρήστος, ο άντρας της Μαριγούλας του Φώτη του μπακάλη, που είχε το χωράφι που του τό 'κλεψε η Διαμάντω του Λευτέρη γιατί είχε διαφορές με τη γυναίκα του Φώτη, από το σχολείο ακόμα, όταν η δεύτερη κατούρησε δίπλα από το θρανίο της γιατί της είχε...........μπλα μπλα μπα............ 
  6. Μην έχεις μαζί σου ψαλίδια, νυχοκόπτες με λίμα, ντεπόν και άλλα χάπια... με το που θα σου ανοίξουν τη βαλίτσα για έλεγχο, είναι τα πρώτα που θα πεταχτούν... Αν μεγαλώνει το νυχάκι, μη σε αγχώνει... δε θα σε παρεξηγήσει κανένας... κι αν έχεις πονοκέφαλο, οφείλεις να περιμένεις στη σειρά στα ιατρεία, το επόμενο ξημέρωμα, ως αργά το μεσημέρι... Θες δε θες, τόσες ώρες θα σου έχει περάσει ο πονοκέφαλος... 
  7. Μη φρικάρεις όταν δεις τον εαυτό σου σε καθρέφτη, να φοράει τα χακί... όλα είναι μια συνήθεια...
  8. Μη δείχνεις τον πόνο σου από τις αρβύλες... επίσης θα τις συνηθίσεις, και όταν ξαναφορέσεις τα αθλητικά, τα μαλακά σου, τα ανατομικά σου παπουτσάκια θα νομίζεις ότι πετάς...
  9. Κανε δυναμική εμφάνιση λοιπόν, αλλά μην υπερβάλεις... η δυναμικότητα δε φαίνεται μόνο στα λόγια αλλά στις πράξεις! Αν απλά λες, λες, λες και λες, θα σε μισήσουν όλοι σύντομα...
  10. Κάνε κονέ με κάποιον άλλο που έχει κάνει κονέ με τον τυπά που έχει το κονέ του κλπ κλπ... ποτέ δεν ξέρεις πού θα σου φανούν χρήσιμοι...
  11. Μόλις φτάσεις στο θάλαμο, μίλησε όλη την ώρα στο κινητό σου... έτσι έκανα κι εγώ και με νομίζανε για σνομπ, αλλα τελικά αποδείχθηκα μια ευχάριστη έκπληξη... χαχαχαχαααααα... τρομάρα μου...
  12. Το φαγητό πρέπει να το φας όλο... κλείσε τη μύτη σου, τα μάτια σου, τα αυτιά σου, αλλά άνοιξε το στόμα σου... Ακολουθεί μια πολύ κουραστική μέρα... 
  13. Αν οι επισκέψεις σου στην Καλλιόπη δεν είναι οι επιθυμητές, μην ανησυχείς... Εκεί είναι και θα σε περιμένει, μέχρι "σκασμού"...
  14. Ανέλαβε ένα μόνο σημείο της πρωινής καθαριότητας... θα σου πρότεινα τα καλαθάκια του διαδρόμου... και άσε τους άλλους να "παλεύουν" με την Καλλιόπη...
  15. Να επιδιώξεις να συμμετέχεις στην παρέλαση για την ορκομωσία σου... άλλωστε θέλει να σε καμαρώσει η μαμά, ο μπαμπάς, η γκόμενα, η γιαγιά με τον παππού (αν ζούνε), τα μπατζανάκια, τα ξαδέρφια, οι θείοι, οι παρασυκούμπαροι και το λοιπό σόι...
  16. Στο πρώτο επισκεπτήριο, μή βάλεις τα κλάματα αν δεις τη γκόμενά σου να τρέχει σε αργή κίνηση (σαν να παίζει σε ταινία) για να σε αγκαλιάσει... Από την άλλη, αν δεν μπορούν οι δικοί σου να σε επισκεφθούν, κανόνισε με την παρέα σου να καθήσετε κάπου απόμερα... Με τον τρόπο αυτό γλυτώνεις να γεμίσεις σάλια από το χαμούρεμα του διπλανού φαντάρου με την κοπέλα του και επίσης γλυτώνεις τις απρόσμενες μυρωδιές από τα διπλανά ταπεράκια, που σου θυμίζουν φαγητό μαμάς και εσύ απομένεις σαν όρνιο που του τρέχουν τα σάλια... οπότε και στις δυο περιπτώσεις τα σάλια ειναι ο κύριος στόχος που έχουμε να αντιμετωπίσουμε...
  17. Στο δεύτερο επισκεπτήριο, ακολούθησε την προηγούμενη συμβουλή... 
  18. Ξυρίσου, να είσαι καθαρός, με γυαλισμένες αρβύλες κλπ... γενικά τα κοιτάνε πολύ αυτά στο "Κέντρο"... αργότερα έχει ο Θεός...
  19. Αν έχεις υπηρεσία, πάρτο ψύχραιμα και μην πρήζεις όλους τους υπολοιπους για το "κατόρθωμα" που έκανες... θα έρθει κάποια στιγμή και η δική τους σειρά και πίστεψε με, δε θα έχεις καμία όρεξη να ακούς για το πόσο "σκληρό" και "βάναυσο" πράγμα είναι να είσαι θαλαμοφύλακας...
  20. Προσπάθησε να μάθεις όσο γίνεται περισσότερα... στη Μονάδα σου, τα πάντα θα θεωρούνται δεδομένα... Αν πάλι δεν έτυχε να μάθεις τίποτα από το στρατό μέχρι εκείνη τη στιγμή, ή θα γελάσεις αμήχανα, ή θα κλάψεις μηχανικά μπροστά στο Διοικητή σου για να γλυτώσεις τα λεγόμενα φι... οι μέρες, δηλαδή, φυλάκισης...
  21. Όταν περάσεις για τις απαραίτητες εξετάσεις (για να ορίσουνε τί "Ι" θα σε βγάλουνε), μην το παίξεις τρελίτσα... Άλλωστε τα μάτια αυτών που "το έχουνε" γυαλίζουν φυσικά...
  22. Στην πρώτη σου βολή με τα όπλα, κοίτα να τηρήσεις όλους τους κανονισμούς ασφαλείας... σου τα εξηγούν λίγο πριν, αλλά από το άγχος το πιθανότερο έιναι το μυαλό σου να έχει κάνει format, και να τα έχει διαγράψει όλα... Οπότε, καλό θα είναι να έχεις ένα πράγμα κατά νου... πάντα την κάνη του όπλου τη στρέφουμε προς τους στόχους... 
  23. Ακολούθησε την τακτική της "Ζέβρας"... αντιμετωπίζεις τον αντίπαλο με το να αναμειγνύεσαι στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας... αν ξεκόψεις από αυτούς, είσαι το πιο εύκολο θύμα για τα λιοντάρια - βλέπε τους ανωτέρους σου... 
  24. Μίσησε όλα τα μόνιμα στελέχη... Ίσως αργότερα στη μονάδα σου να χαρείς πιο πολύ όταν συνειδητοποιήσεις ότι πολλοί από αυτούς είναι "γαμάτα" άτομα... 
  25. Να είσαι τυπικός σε όλα... Μην εξευτελίζεις τον εαυτό σου και απέδειξε πρώτα σε σένα ότι μπορείς να τα καταφέρεις...
Και με τούτα και με εκείνα ορκίζεσαι και ετοιμάζεις τα μπογαλάκια σου για την άλλη άκρη της Ελλάδας ή της Κύπρου, για τη Μονάδα όπου οφείλεις να παρουσιαστείς... εκτός και αν το κονέ σου, με τον τυπά με το κονέ του και ούτω καθεξής μερίμνησε και υπηρετείς τη μαμά πατρίδα από τη βεράντα του σπιτιού σου, πίνοντας χαλλλαρα το καφεδάκι σου...
Μείνε συντονισμένος... Στο αυριανό επεισόδιο, ακολουθούν οι συμβουλές επιβίωσης για τη Μονάδα σου...

Λ.Δ.

    Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

    "...ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ"

    ... Τί αξίζει τελικά; Η Ιθάκη σαν έννοια ή ο προορισμός προς αυτή; Και αν αξίζει ο σκοπός τότε γιατί να μπαίνουμε σε όλη αυτή την απαιτούμενη διαδικασία για την επίτευξη αυτού;;;

    Σαν καταραμένα όντα συνεχώς προσπαθούμε για το καλύτερο... σαν κυνηγημένοι γυρνώντας στο σπίτι το βράδυ, στιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο ελπίζουμε και κάνουμε όνειρα για το αύριο... και όταν σηκωθούμε ξεχνάμε τα πάντα... το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον... Σαν ανθρωπάκια που είμαστε δεν μας επιτρέπεται να συνεχίσουμε να κάνουμε όνειρα... Το όνειρο, εξάλλου, σταματά εκεί που αρχίζει η πραγματικότητα... και η πραγματικότητα μάς τα κομματιάζει όλα... 
    Κρίση... οικονομική, πολιτισμική, συναισθηματική... κρίση ελεγχόμενη, παρακινούμενη, κατευθυνόμενη... κρίση... κρίση... κρίση... Μα η χειρότερη είναι η ηθική... Απο εκεί που λέγαμε "Μολών Λαβέ" φτάσαμε στο σημείο να λέμε "Ευχαριστούμε που μας προτιμήσατε και μας τα πήρατε όλα..." Πού πήγε το πείσμα και η επιμονή; Πού πήγε η τόλμη, η ανδρεία, η προσπάθεια; Παραιτούμαστε από οποιαδήποτε προσπάθεια, είμαστε έρμαια των παγκόσμιων συγκυριών και λέμε και ευχαριστώ... Αν θυμάμαι καλά, κι άλλες χώρες ήταν στα πρόθυρα της υποτιθέμενης κρίσης - βλέπε Ισπανία, όμως πλέον είναι αυτή που θα αναλάβει τους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013... Ως Λαρισαίος πολίτης ευχαριστώ, λοιπόν, όλους τους υπεύθυνους, από τους υπουργούς έως τους τοπικούς άρχοντες, που με απαλλάξανε από αυτό το βαρύ φορτίο που είχα αναλάβει...


    Σας ευχαριστώ που χάρηκα έστω και για λίγο, όταν έμαθα ότι τελικά μας ανατέθηκαν...
    Σας ευχαριστώ που αποκομίσατε όσα πιο πολλα μπορούσατε, για το καλό όλων μας...
    Σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να φανώ ανίκανος...
    Σας ευχαριστώ που για άλλη μια φορά δεν προσπαθήσατε αρκετά...
    Σας ευχαριστώ που φανήκατε αντάξιοι για τη θέση που σας έδωσα... Άλλωστε, αν ήθελα κάποιον που θα έπαιρνε ριζικές αποφάσεις θα ήμουν σε άλλη χώρα...
    Σας ευχαριστώ που μου γκρεμίζετε καθημερινά τα όνειρα... Άλλωστε, δε θα είχα ένα σκοπό στη ζωή μου...
    Σας ευχαριστώ που μεταφέρατε την Ιθάκη μου στην άλλη άκρη της γης... Ξέρω πως δε θα φτάσω ποτέ... Ποτέ... 
    Σας ευχαριστώ για την αισιοδοξία που μου διαλύετε...
    Σας ευχαριστώ για την κρίση που μου προσφέρετε απλόχερα!!! Κρίση... κρίση... 
     Σας ευχαριστώ που με κάνετε και νιώθω καταραμένος...
    Ευχαριστώ...


    Λ. Δ.

    Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

    "ΑΛΟΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ..."

    Δε θέλω να μιλήσω... ούτε καν να σκεφτώ το οτιδήποτε...
    ίσως γιατί έχω ξεχάσει να σκέφτομαι...
    ίσως γιατί έχω κατρακυλήσει στο τέλμα της απόγνωσης...
    ίσως γιατί έτσι είναι καλύτερα...

    Δε θέλω να αισθάνομαι... ούτε καν να νιώσω το οτιδήποτε...
    ίσως  γιατί οι αισθήσεις μου με έχουν εγκαταλείψει... 
    ίσως γιατί το σώμα μου ανήμπορο αντιστέκεται...
    ίσως γιατί έτσι είναι καλύτερα...

    Δε θέλω να ονειρεύομαι... ούτε καν να κοιμηθώ...
    ίσως γιατί τα όνειρά μου έγιναν εφιάλτες... 
    ίσως γιατί ο ύπνος έχει τη μυρωδιά του άγριου θανάτου...
    ίσως γιατί έτσι είναι καλύτερα...

    Δε θέλω να αγαπώ... ούτε καν να μοιραστώ το οτιδήποτε...
    ίσως γιατί τα έδωσα όλα σε σένα... 
    ίσως γιατί τα πάντα φαντάζουν λίγα
    και μου αρκεί... 

    Για σένα και για μένα δεν υπάρχει "ίσως"...
    ίσως γιατί έτσι το θέλησε η Μοίρα...
    για σένα και για μένα τα πάντα φαντάζουν λίγα...
    και είναι αρκετά...

    Λ.Δ.

    Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

    "... ΣΑΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ..."

    19 Νοεμβρίου 2010, μια μέρα σαν όλες τις άλλες και τόσο διαφορετική. Γύρω σου γέλια, κλάματα, λίγο από όλα... Δεν ξέρεις ακόμα τί νιώθεις, μάλλον είσαι κενός, στο μεταίχμιο του πολίτη και του στρατιώτη, το πήρες απόφαση άραγε; Οκ, 9 μήνες είναι θα περάσουν, όμως τόσα χρόνια ακούς για το στρατό και τώρα βρίσκεσαι εκεί στην πύλη να περιμένεις την ώρα που θα τα αντιμετωπίσεις όλα... Όλα για όλα και ταυτόχρονα τίποτα... 
    Φοράς το καλύτερο χαμόγελό σου, ανασαίνεις βαθειά και μπαίνεις στο "χορό", θες δε θες, είναι η ώρα σου... Μέσα σε λίγες ώρες έχεις γίνει στρατιώτης και είσαι έτοιμος να υπηρετήσεις την πατρίδα... έτοιμος; μα τί σημαίνει έτοιμος; Στη ζωή οφείλεις να είσαι έτοιμος για όλα... και όμως ποτέ δεν είσαι, πάντα οι καταστάσεις σε πιάνουν απροετοίμαστο... 
    Μαζεμένα άτομα, σκοτεινές παρέες, φωτεινές σκιές στις άκρες των κτιρίων και συ στο κέντρο να αναρωτιέσαι αν αυτό που ζεις είναι πραγματικό... δεν μπορεί, κάποια φάρσα θα σου κάνουν... Το βράδυ φτάνει γρήγορα, ξαφνικά οι ώρες της ημέρας λιγόστεψαν κι ας έχεις από τις 5 το πρωί στο πόδι... Κλείνεις για λίγο τα μάτια και ταξιδεύεις στην "έξω" ζωή, στο σπίτι σου, στην οικογένειά σου, στις παρέες σου, στη σχέση που άφησες πίσω σου, σε εσένα τον ίδιο... Τί να κάνουν άραγε; Η ζωή συνεχίζεται, όμως για σένα έχει παγώσει στις 19 Νοεμβρίου, με ένα μαγικό τρόπο... και η ώρα έχει πάει 5 πμ... Εγερτήριο, προσοχή, ανάπαυση, προσοχή, μεταβολή, προσοχή, μεταβολή, μεταβολή, σε δουλειά να βρισκόμαστε... ακόμα δεν έχεις καταλάβει το λόγο... και κάπως έτσι ορκίζεσαι στην πίστη, στη γενναιότητα, στην ανδρεία, στην πατρίδα... 
    Φτάνεις στη μονάδα, ξανά από την αρχή... λάθος σου τα είπανε στο κέντρο, όλα είναι ένα λάθος... το ξέρεις, όμως δε θες να το πιστέψεις... και ο καιρός περνάει... και η ζωή έξω συνεχίζεται, και για σένα θα συνεχιστεί από τις 19 αυγούστου και μετά... τότε που θα ξαναπάς στο σπίτι σου, στην οικογένειά σου, που θα ξαναβγείς με τους φίλους σου, θα ξανακάνεις όνειρα με το άλλο σου μισό, θα είσαι ο εαυτός σου... Αφού μπήκες στο χορό θα χορέψεις... όχι γιατί εσύ το επέλεξες, αλλά επειδή άλλοι το επέλεξαν για σένα... 
    Εσύ παραμένεις "στρατιωτάκι"... μια ζωή να υπηρετείς τη θέληση των άλλων, μια ζωή να σκύβεις το κεφάλι, να αγνοείς τις σκοτεινές παρέες και τα φώτα των κτιρίων, να ζεις ως πολίτης το όνειρό σου και να στο σβήνει η καθημερινότητα, να τα ξαναχτίζεις όλα από την αρχή και την επόμενη μέρα, κάπου εκεί στις 5 το πρωί να φοράς τη χαρούμενη μάσκα και να περπατάς καμαρωτά στο δρόμο, γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι σου έμαθαν να είσαι...

    It's just me...

    Επισκέπτες