Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

"...ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ"

... Τί αξίζει τελικά; Η Ιθάκη σαν έννοια ή ο προορισμός προς αυτή; Και αν αξίζει ο σκοπός τότε γιατί να μπαίνουμε σε όλη αυτή την απαιτούμενη διαδικασία για την επίτευξη αυτού;;;

Σαν καταραμένα όντα συνεχώς προσπαθούμε για το καλύτερο... σαν κυνηγημένοι γυρνώντας στο σπίτι το βράδυ, στιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο ελπίζουμε και κάνουμε όνειρα για το αύριο... και όταν σηκωθούμε ξεχνάμε τα πάντα... το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον... Σαν ανθρωπάκια που είμαστε δεν μας επιτρέπεται να συνεχίσουμε να κάνουμε όνειρα... Το όνειρο, εξάλλου, σταματά εκεί που αρχίζει η πραγματικότητα... και η πραγματικότητα μάς τα κομματιάζει όλα... 
Κρίση... οικονομική, πολιτισμική, συναισθηματική... κρίση ελεγχόμενη, παρακινούμενη, κατευθυνόμενη... κρίση... κρίση... κρίση... Μα η χειρότερη είναι η ηθική... Απο εκεί που λέγαμε "Μολών Λαβέ" φτάσαμε στο σημείο να λέμε "Ευχαριστούμε που μας προτιμήσατε και μας τα πήρατε όλα..." Πού πήγε το πείσμα και η επιμονή; Πού πήγε η τόλμη, η ανδρεία, η προσπάθεια; Παραιτούμαστε από οποιαδήποτε προσπάθεια, είμαστε έρμαια των παγκόσμιων συγκυριών και λέμε και ευχαριστώ... Αν θυμάμαι καλά, κι άλλες χώρες ήταν στα πρόθυρα της υποτιθέμενης κρίσης - βλέπε Ισπανία, όμως πλέον είναι αυτή που θα αναλάβει τους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013... Ως Λαρισαίος πολίτης ευχαριστώ, λοιπόν, όλους τους υπεύθυνους, από τους υπουργούς έως τους τοπικούς άρχοντες, που με απαλλάξανε από αυτό το βαρύ φορτίο που είχα αναλάβει...


Σας ευχαριστώ που χάρηκα έστω και για λίγο, όταν έμαθα ότι τελικά μας ανατέθηκαν...
Σας ευχαριστώ που αποκομίσατε όσα πιο πολλα μπορούσατε, για το καλό όλων μας...
Σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να φανώ ανίκανος...
Σας ευχαριστώ που για άλλη μια φορά δεν προσπαθήσατε αρκετά...
Σας ευχαριστώ που φανήκατε αντάξιοι για τη θέση που σας έδωσα... Άλλωστε, αν ήθελα κάποιον που θα έπαιρνε ριζικές αποφάσεις θα ήμουν σε άλλη χώρα...
Σας ευχαριστώ που μου γκρεμίζετε καθημερινά τα όνειρα... Άλλωστε, δε θα είχα ένα σκοπό στη ζωή μου...
Σας ευχαριστώ που μεταφέρατε την Ιθάκη μου στην άλλη άκρη της γης... Ξέρω πως δε θα φτάσω ποτέ... Ποτέ... 
Σας ευχαριστώ για την αισιοδοξία που μου διαλύετε...
Σας ευχαριστώ για την κρίση που μου προσφέρετε απλόχερα!!! Κρίση... κρίση... 
 Σας ευχαριστώ που με κάνετε και νιώθω καταραμένος...
Ευχαριστώ...


Λ. Δ.

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

"ΑΛΟΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ..."

Δε θέλω να μιλήσω... ούτε καν να σκεφτώ το οτιδήποτε...
ίσως γιατί έχω ξεχάσει να σκέφτομαι...
ίσως γιατί έχω κατρακυλήσει στο τέλμα της απόγνωσης...
ίσως γιατί έτσι είναι καλύτερα...

Δε θέλω να αισθάνομαι... ούτε καν να νιώσω το οτιδήποτε...
ίσως  γιατί οι αισθήσεις μου με έχουν εγκαταλείψει... 
ίσως γιατί το σώμα μου ανήμπορο αντιστέκεται...
ίσως γιατί έτσι είναι καλύτερα...

Δε θέλω να ονειρεύομαι... ούτε καν να κοιμηθώ...
ίσως γιατί τα όνειρά μου έγιναν εφιάλτες... 
ίσως γιατί ο ύπνος έχει τη μυρωδιά του άγριου θανάτου...
ίσως γιατί έτσι είναι καλύτερα...

Δε θέλω να αγαπώ... ούτε καν να μοιραστώ το οτιδήποτε...
ίσως γιατί τα έδωσα όλα σε σένα... 
ίσως γιατί τα πάντα φαντάζουν λίγα
και μου αρκεί... 

Για σένα και για μένα δεν υπάρχει "ίσως"...
ίσως γιατί έτσι το θέλησε η Μοίρα...
για σένα και για μένα τα πάντα φαντάζουν λίγα...
και είναι αρκετά...

Λ.Δ.

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

"... ΣΑΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ..."

19 Νοεμβρίου 2010, μια μέρα σαν όλες τις άλλες και τόσο διαφορετική. Γύρω σου γέλια, κλάματα, λίγο από όλα... Δεν ξέρεις ακόμα τί νιώθεις, μάλλον είσαι κενός, στο μεταίχμιο του πολίτη και του στρατιώτη, το πήρες απόφαση άραγε; Οκ, 9 μήνες είναι θα περάσουν, όμως τόσα χρόνια ακούς για το στρατό και τώρα βρίσκεσαι εκεί στην πύλη να περιμένεις την ώρα που θα τα αντιμετωπίσεις όλα... Όλα για όλα και ταυτόχρονα τίποτα... 
Φοράς το καλύτερο χαμόγελό σου, ανασαίνεις βαθειά και μπαίνεις στο "χορό", θες δε θες, είναι η ώρα σου... Μέσα σε λίγες ώρες έχεις γίνει στρατιώτης και είσαι έτοιμος να υπηρετήσεις την πατρίδα... έτοιμος; μα τί σημαίνει έτοιμος; Στη ζωή οφείλεις να είσαι έτοιμος για όλα... και όμως ποτέ δεν είσαι, πάντα οι καταστάσεις σε πιάνουν απροετοίμαστο... 
Μαζεμένα άτομα, σκοτεινές παρέες, φωτεινές σκιές στις άκρες των κτιρίων και συ στο κέντρο να αναρωτιέσαι αν αυτό που ζεις είναι πραγματικό... δεν μπορεί, κάποια φάρσα θα σου κάνουν... Το βράδυ φτάνει γρήγορα, ξαφνικά οι ώρες της ημέρας λιγόστεψαν κι ας έχεις από τις 5 το πρωί στο πόδι... Κλείνεις για λίγο τα μάτια και ταξιδεύεις στην "έξω" ζωή, στο σπίτι σου, στην οικογένειά σου, στις παρέες σου, στη σχέση που άφησες πίσω σου, σε εσένα τον ίδιο... Τί να κάνουν άραγε; Η ζωή συνεχίζεται, όμως για σένα έχει παγώσει στις 19 Νοεμβρίου, με ένα μαγικό τρόπο... και η ώρα έχει πάει 5 πμ... Εγερτήριο, προσοχή, ανάπαυση, προσοχή, μεταβολή, προσοχή, μεταβολή, μεταβολή, σε δουλειά να βρισκόμαστε... ακόμα δεν έχεις καταλάβει το λόγο... και κάπως έτσι ορκίζεσαι στην πίστη, στη γενναιότητα, στην ανδρεία, στην πατρίδα... 
Φτάνεις στη μονάδα, ξανά από την αρχή... λάθος σου τα είπανε στο κέντρο, όλα είναι ένα λάθος... το ξέρεις, όμως δε θες να το πιστέψεις... και ο καιρός περνάει... και η ζωή έξω συνεχίζεται, και για σένα θα συνεχιστεί από τις 19 αυγούστου και μετά... τότε που θα ξαναπάς στο σπίτι σου, στην οικογένειά σου, που θα ξαναβγείς με τους φίλους σου, θα ξανακάνεις όνειρα με το άλλο σου μισό, θα είσαι ο εαυτός σου... Αφού μπήκες στο χορό θα χορέψεις... όχι γιατί εσύ το επέλεξες, αλλά επειδή άλλοι το επέλεξαν για σένα... 
Εσύ παραμένεις "στρατιωτάκι"... μια ζωή να υπηρετείς τη θέληση των άλλων, μια ζωή να σκύβεις το κεφάλι, να αγνοείς τις σκοτεινές παρέες και τα φώτα των κτιρίων, να ζεις ως πολίτης το όνειρό σου και να στο σβήνει η καθημερινότητα, να τα ξαναχτίζεις όλα από την αρχή και την επόμενη μέρα, κάπου εκεί στις 5 το πρωί να φοράς τη χαρούμενη μάσκα και να περπατάς καμαρωτά στο δρόμο, γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι σου έμαθαν να είσαι...

Σάββατο, 1 Ιανουαρίου 2011

"ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ"

Καινούρια δεκαετία...
Καινούριος χρόνος...
Καινούρια όνειρα...
Καινούριες εμπειρίες...
Καινούριες καταστάσεις...
Καινούρια γεγονότα...

Δε χάθηκα...
Εσείς με χάσατε...
Κάπου στη Βόρεια Ελλάδα...
...Μα δεν είναι λάθος...
θα με ξαναβρείτε κάπου εδώ...
να μιλώ για μένα, την τέχνη, το αύριο...

Εκτός από την Τέχνη, τα υπόλοιπα φοβάμαι...
για αυτό σε θέλω δίπλα μου...
Να μου μάθεις να υπάρχω...
Να μου δείξεις το δρόμο για το αύριο...

Αν σε χάσω, χάθηκα...
Κι αν χαθώ, θα σ΄αγαπώ
γιατί έστω και για λίγο μου έμαθες να ΖΩ!!!

Καλή Χρονιά σε ΟΛΟΥΣ!!!



Λ. Δ.

It's just me...

Επισκέπτες