Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

"... ΣΑΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ..."

19 Νοεμβρίου 2010, μια μέρα σαν όλες τις άλλες και τόσο διαφορετική. Γύρω σου γέλια, κλάματα, λίγο από όλα... Δεν ξέρεις ακόμα τί νιώθεις, μάλλον είσαι κενός, στο μεταίχμιο του πολίτη και του στρατιώτη, το πήρες απόφαση άραγε; Οκ, 9 μήνες είναι θα περάσουν, όμως τόσα χρόνια ακούς για το στρατό και τώρα βρίσκεσαι εκεί στην πύλη να περιμένεις την ώρα που θα τα αντιμετωπίσεις όλα... Όλα για όλα και ταυτόχρονα τίποτα... 
Φοράς το καλύτερο χαμόγελό σου, ανασαίνεις βαθειά και μπαίνεις στο "χορό", θες δε θες, είναι η ώρα σου... Μέσα σε λίγες ώρες έχεις γίνει στρατιώτης και είσαι έτοιμος να υπηρετήσεις την πατρίδα... έτοιμος; μα τί σημαίνει έτοιμος; Στη ζωή οφείλεις να είσαι έτοιμος για όλα... και όμως ποτέ δεν είσαι, πάντα οι καταστάσεις σε πιάνουν απροετοίμαστο... 
Μαζεμένα άτομα, σκοτεινές παρέες, φωτεινές σκιές στις άκρες των κτιρίων και συ στο κέντρο να αναρωτιέσαι αν αυτό που ζεις είναι πραγματικό... δεν μπορεί, κάποια φάρσα θα σου κάνουν... Το βράδυ φτάνει γρήγορα, ξαφνικά οι ώρες της ημέρας λιγόστεψαν κι ας έχεις από τις 5 το πρωί στο πόδι... Κλείνεις για λίγο τα μάτια και ταξιδεύεις στην "έξω" ζωή, στο σπίτι σου, στην οικογένειά σου, στις παρέες σου, στη σχέση που άφησες πίσω σου, σε εσένα τον ίδιο... Τί να κάνουν άραγε; Η ζωή συνεχίζεται, όμως για σένα έχει παγώσει στις 19 Νοεμβρίου, με ένα μαγικό τρόπο... και η ώρα έχει πάει 5 πμ... Εγερτήριο, προσοχή, ανάπαυση, προσοχή, μεταβολή, προσοχή, μεταβολή, μεταβολή, σε δουλειά να βρισκόμαστε... ακόμα δεν έχεις καταλάβει το λόγο... και κάπως έτσι ορκίζεσαι στην πίστη, στη γενναιότητα, στην ανδρεία, στην πατρίδα... 
Φτάνεις στη μονάδα, ξανά από την αρχή... λάθος σου τα είπανε στο κέντρο, όλα είναι ένα λάθος... το ξέρεις, όμως δε θες να το πιστέψεις... και ο καιρός περνάει... και η ζωή έξω συνεχίζεται, και για σένα θα συνεχιστεί από τις 19 αυγούστου και μετά... τότε που θα ξαναπάς στο σπίτι σου, στην οικογένειά σου, που θα ξαναβγείς με τους φίλους σου, θα ξανακάνεις όνειρα με το άλλο σου μισό, θα είσαι ο εαυτός σου... Αφού μπήκες στο χορό θα χορέψεις... όχι γιατί εσύ το επέλεξες, αλλά επειδή άλλοι το επέλεξαν για σένα... 
Εσύ παραμένεις "στρατιωτάκι"... μια ζωή να υπηρετείς τη θέληση των άλλων, μια ζωή να σκύβεις το κεφάλι, να αγνοείς τις σκοτεινές παρέες και τα φώτα των κτιρίων, να ζεις ως πολίτης το όνειρό σου και να στο σβήνει η καθημερινότητα, να τα ξαναχτίζεις όλα από την αρχή και την επόμενη μέρα, κάπου εκεί στις 5 το πρωί να φοράς τη χαρούμενη μάσκα και να περπατάς καμαρωτά στο δρόμο, γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι σου έμαθαν να είσαι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


It's just me...

Επισκέπτες