Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

"...ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ"

... Τί αξίζει τελικά; Η Ιθάκη σαν έννοια ή ο προορισμός προς αυτή; Και αν αξίζει ο σκοπός τότε γιατί να μπαίνουμε σε όλη αυτή την απαιτούμενη διαδικασία για την επίτευξη αυτού;;;

Σαν καταραμένα όντα συνεχώς προσπαθούμε για το καλύτερο... σαν κυνηγημένοι γυρνώντας στο σπίτι το βράδυ, στιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο ελπίζουμε και κάνουμε όνειρα για το αύριο... και όταν σηκωθούμε ξεχνάμε τα πάντα... το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον... Σαν ανθρωπάκια που είμαστε δεν μας επιτρέπεται να συνεχίσουμε να κάνουμε όνειρα... Το όνειρο, εξάλλου, σταματά εκεί που αρχίζει η πραγματικότητα... και η πραγματικότητα μάς τα κομματιάζει όλα... 
Κρίση... οικονομική, πολιτισμική, συναισθηματική... κρίση ελεγχόμενη, παρακινούμενη, κατευθυνόμενη... κρίση... κρίση... κρίση... Μα η χειρότερη είναι η ηθική... Απο εκεί που λέγαμε "Μολών Λαβέ" φτάσαμε στο σημείο να λέμε "Ευχαριστούμε που μας προτιμήσατε και μας τα πήρατε όλα..." Πού πήγε το πείσμα και η επιμονή; Πού πήγε η τόλμη, η ανδρεία, η προσπάθεια; Παραιτούμαστε από οποιαδήποτε προσπάθεια, είμαστε έρμαια των παγκόσμιων συγκυριών και λέμε και ευχαριστώ... Αν θυμάμαι καλά, κι άλλες χώρες ήταν στα πρόθυρα της υποτιθέμενης κρίσης - βλέπε Ισπανία, όμως πλέον είναι αυτή που θα αναλάβει τους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013... Ως Λαρισαίος πολίτης ευχαριστώ, λοιπόν, όλους τους υπεύθυνους, από τους υπουργούς έως τους τοπικούς άρχοντες, που με απαλλάξανε από αυτό το βαρύ φορτίο που είχα αναλάβει...


Σας ευχαριστώ που χάρηκα έστω και για λίγο, όταν έμαθα ότι τελικά μας ανατέθηκαν...
Σας ευχαριστώ που αποκομίσατε όσα πιο πολλα μπορούσατε, για το καλό όλων μας...
Σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να φανώ ανίκανος...
Σας ευχαριστώ που για άλλη μια φορά δεν προσπαθήσατε αρκετά...
Σας ευχαριστώ που φανήκατε αντάξιοι για τη θέση που σας έδωσα... Άλλωστε, αν ήθελα κάποιον που θα έπαιρνε ριζικές αποφάσεις θα ήμουν σε άλλη χώρα...
Σας ευχαριστώ που μου γκρεμίζετε καθημερινά τα όνειρα... Άλλωστε, δε θα είχα ένα σκοπό στη ζωή μου...
Σας ευχαριστώ που μεταφέρατε την Ιθάκη μου στην άλλη άκρη της γης... Ξέρω πως δε θα φτάσω ποτέ... Ποτέ... 
Σας ευχαριστώ για την αισιοδοξία που μου διαλύετε...
Σας ευχαριστώ για την κρίση που μου προσφέρετε απλόχερα!!! Κρίση... κρίση... 
 Σας ευχαριστώ που με κάνετε και νιώθω καταραμένος...
Ευχαριστώ...


Λ. Δ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


It's just me...

Επισκέπτες