Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

"... ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΛΟΟΥΝ..."


...Γειά σου κόσμε!!! Είμαι εγώ... Με ξέρεις από μικρό παιδί... Φιγούρα κοντή, ψηλή, λεπτή, χοντρή με ρούχα παλιά... Φοράω ό,τι βρω... άλλωστε, δε σε ενδιαφέρει... Αυτό που σε νοιάζει είναι να γελάς, κάθε φορά που με βλέπεις... 

Κοιτάς μόνο αυτό που φαίνεται... Τα μεγάλα μου παπούτσια, το σκισμένο μου παντελόνι, το σαρακοφαγωμένο μου σακάκι, το χοντρό μου παπιγιόν, το βάψιμο στο πρόσωπο, το πλατύ χαμόγελο, τη φουσκωτή μου μύτη, το έντονο βλέμμα, τα λιγδωμένα μαλλιά μου... Μόνο με αυτά, γελάς... κι αν κάνω και καμιά απότομη κίνηση, αν πέσω με όλη μου τη δύναμη, δε θα με βοηθήσεις... απλά θα γελάσεις... γιατί μόνο αυτό ξέρεις να κάνεις... 

Στη σκηνή είμαι ολομόναχος, όπως και στη ζωή... μόνος από όλους και από όλα... Είναι πολύ εύκολο να κρύβεις τη μοναξιά σου πίσω από το μεγάλο χαμόγελο του παλιάτσου... Είναι πολύ εύκολο να κάνεις τον κόσμο να γελάει... Είναι πολύ εύκολο να βρεις παλιά ρούχα... Είναι πολύ εύκολο να βάψεις τα μούτρα σου... Είναι πολύ δύσκολη η μοναξιά........... 

Πρέπει να βρω ένα τρόπο για να τα ισοσταθμίσω όλα... Γέλιο, κλάμα, πλήθος, μοναξιά, χειροκρότημα, αποκλεισμός, προβολείς, σκοτάδι, μνήμη, λήθη, λήθη, μοναξιά, κλάμα, αποκλεισμός, σκοτάδι, λήθη, μοναξιά... Χάνω τα λογικά μου... ψάχνω για μια αγκαλιά αλλά είμαι ένας κλόουν, ένας τόσο δα ανθρωπάκος... Δε μου αρμόζει κανενός η αγάπη... Κανένας δε μπορεί να με έχει στο πλάι του...  Κανένας δε με έχει ανάγκη... Κανείς δε θέλει ένα κλόουν για ταίρι... γιατί κλόουν ήμουν και κλόουν θα είμαι... 

...Να σας κάνω πάντα να γελάτε... να φοράω τα σκισμένα ρούχα μου και να προχωράω στη σκηνή... να ανάβουν τα φώτα και να σβήνω τη θλίψη από το πρόσωπό σας... Μη σας νοιάζει για μένα.. τη μοναξιά μου τη ζωγραφίζω με λίγη πούδρα και λίγο μολύβι... Δένω και τον πολύχρωμο φιόγκο μου και χαμογελώ όσο μπορώ... Και όταν τελειώσει η παράσταση, κάπου εκεί τελειώνει και η ύπαρξή μου... Για τόσο ζω... Για αυτό το λόγο ζω...

... Και τότε, η μάσκα μου σπάει, το πρόσωπο ξεβάφει και δείχνει την αλήθεια... τέτοιες στιγμές προτιμώ να περιφέρομαι στα σκοτάδια... μόνο εκεί νιώθω ελεύθερος, έστω και για λίγο...

... Γειά σου κόσμε!!! Είμαι εγώ... Καληνύχτα...

Λ. Δ.

2 σχόλια:


It's just me...

Επισκέπτες