Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

"...ΧΡΟΝΟΣ..."

..Μια στιγμή, ένα λεπτό, σε δυο ωρίτσες, περίμενε λίγο, ένα τσιγάρο δρόμος... όπως και να τον εκφράσεις είναι το ίδιο... Χρόνος... 

Έχουμε μάθει να μετράμε το χρόνο, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, όμως δε γνωρίζουμε να τον αξιοποιούμε σωστά... Έχουμε μάθει να το διαιρούμε, όμως δεν έχουμε καταλάβει την ουσιαστική πλευρά του... ο χρόνος υπάρχει για το χρόνο και εμείς για αυτόν δεν είμαστε ούτε ένα χιλιοστό του... Ζούμε για να μετράμε, μετράμε για να ζούμε και πάλι από την αρχή... Καλημέρα, άργησα, καθυστέρησε το λεωφορείο, είχα δέκα λεπτά στη διάθεσή μου, τί ώρα θα φάω, πότε θα επιστρέψεις, έχω απογευματινή βάρδια απόψε... Ζούμε με το χρόνο για το χρόνο... Καθορίζει σχεδόν τα πάντα γύρω μας... Το μεγάλο Αφεντικό... 

Τί έχουμε παραμελήσει όμως; Έχουμε αναλογιστεί ποτέ το τίμημα; Τί έχουμε ξεχάσει ώστε να πάρει στο μυαλό μας τη θέση του ο χρόνος; ... Τα πάντα... την ίδια τη Ζωή...

... Το θρόισμα των φύλλων, τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού, το απόμακρο από τις μεγαλουπόλεις ηλιοβασίλεμα, την αίσθηση της βαμβακερής πετσέτας πάνω στο σώμα, τη γεύση του κυδωνιού, μια σιωπηλή καλοκαιριάτικη νύχτα στην παραλία, η μυρωδιά της βροχής πάνω στο χορτάρι, μια πεταλούδα, το χλιαρό νερό, ένας καλός καφές, τον ήχο του ξύλου που καίγεται στο τζάκι, η αίσθηση του καθαρού αέρα στην εξοχή, το πέτρινο γεφύρι, ένα απαλό άγγιγμα, τη φρέσκια φράουλα... όλες οι αισθήσεις μας κατακλύζονται από τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες και τις μέρες... όλες οι αισθήσεις μας έχουν χάσει την αξία τους και απλά υπάρχουν και λειτουργούν κάτω από τις υπηρεσίες του...

Γιατί υπάρχει ο χρόνος... και γιατί πρέπει να τρέχουμε για να τον προλάβουμε; Γιατί καταντήσαμε τη ζωή μας δύσκολη; Ο άνθρωπος ανέκαθεν είχε τάσεις "αυτοκαταστροφικές" με τίμημα την εξέλιξη, όμως στην εποχή μας αλληλοκαταστρέφεται και το αποδέχεται με ένα στωικό μαζοχισμό που δεν έχει προηγούμενο... Αφού εμείς οι ίδιοι δεν αγαπάμε τους εαυτούς μας, πώς έχουμε την πεποιθηση να μας αγαπήσει ο συνάνθρωπος; Αν δε βρούμε εμείς οι ίδιοι χρόνο για τους εαυτούς μας, πώς θα βρούμε χρόνο να αγαπήσουμε το διπλανό μας; Πώς θα βρούμε χρόνο να αισθανθούμε τις μικρές χαρές της ζωής; Πώς θα βρούμε χρόνο να καταργήσουμε το χρόνο στη ζωή μας και την καθημερινότητα;

Εμείς ορίζουμε το χρόνο, εμείς τη διάρκειά του, την ποιότητά του, εμείς και την ουσία του... Στο χέρι μας είναι να θέσουμε καινούριες αξίες στη ζωή μας, στο χέρι μας είναι να αξιοποιήσουμε το χρόνο μας, αυτό τον απειροελάχιστο που μας απομένει, ουσιαστικά... Μόνο έτσι θα μπορέσουμε, έστω και για λίγο, να αγγίξουμε την αιωνιότητα... 




Αφορμή της δημοσίευσης στάθηκε η στρατιωτική θητεία μου και ότι μετρώ 130 μέρες και σήμερα για να απολυθώ... 

Λ. Δ.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

"... ΣΤΗ Β..."

Γέλιο, δάκρυ
χαρά, λύπη... 
Γεμάτη συναίσθημα...
άδεια από την ίδια σου την αγκαλιά...

Τα μάτια σου βροχή...
στο δειλινό του μάη...
το γέλιο σου ανάσα...
ανέμου που ξεψύχησε...

Κι όπως γυρνάς και βλέπεις...
και όταν βλέπεις και γυρνάς...
η αγκαλιά γεμίζει...
και ζωντανεύει ο άνεμος...

Ποιός σε πλήγωσε...
ποιός σε κράτησε από το χέρι...
γιατί μελαγχολείς...
κανείς δε ξέρει...

Φωτιά της τέχνης το απροσδόκητο...
κι εσύ η Μούσα...
γεννάς και γεννιέσαι μέσα από τις λέξεις...
ριζώνεις στο μυαλό...

Εσύ, εγώ, η Τέχνη, η Μούσα...
και κάπου εκεί το τέλος...
έμπνευση της ψυχής...
μίλα μου, μίλα...

Γέλιο, δάκρυ...
η αγκαλιά γεμίζει...
κι εσύ η Μούσα...
έμπνευση της ψυχής...



Δ. Λ.

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

"...FAKE ART"

...Ψεύτικη Τέχνη, όπως λέμε ψεύτικες σπουδές, ψεύτικη χαρά, ψεύτικη αισιοδοξία, ψεύτικα όνειρα, ψεύτικες ελπίδες... όλα είναι ψεύτικα, όπως λέμε όλα είναι αληθινά... 

15 χρονών ήμουν όταν αποφάσισα πως θέλω να σπουδάσω στο τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. 15 χρονών, γεμάτος αληθινά όνειρα, γεμάτος αληθινή αισιοδοξία και αληθινες ελπίδες για το μέλλον... Μία σχολή, που όπως όλα έδειχναν είχε κάθε προοπτική για μένα... Νεοιδρυθίσασα, με ολοκληρωμένη άποψη πάνω στο αντικείμενο της Τέχνης, καθώς εργαστήρια και θεωρία συμβαδίζανε. Μία σχολή, που θα αναδείκνυε Ιστορικούς Τέχνης, Εικαστικούς, Καθηγητές... Ένα αντικείμενο που πάντα με γοήτευε, με ξεχώριζε, γεννούσε τον αληθινό εαυτό μου. Οι τελευταίες τάξεις του Λυκείου, κάθε μέρα και μια προσπάθεια, κάθε μήνας και ένα βήμα ακόμα πιο κοντά στο όνειρο... Και όσο περνούσε ο καιρός τόσο πιο ανανεωμένος βρισκόμουν να αντιμετωπίζω την καθημερινότητα...

Κάπως έτσι έφτασα στον Οκτώβρη του 2002, είχα περάσει στη σχολή έννατος στους εκατό με σειρά προτεραιότητας, ανάλογα με το βαθμό πρόσβασης... Τα πρώτα μαθήματα ξεχωριστά... επιτέλους μαθαίνω κάτι που με ενδιαφέρει... επιτέλους... Διάβασμα, εργασίες, εργαστήρια, θεωρία, βόλτες, παρέες, διάβασμα, έξω, διάβασμα... Κάθε χρόνο με χαρτί υποτροφίας από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών για άριστη επίδοση στις σπουδές, κάθε χρόνο και ακόμα μια χαρά... Τα χρόνια περνούν και οι πρώτοι απόφοιτοι έχουν τα πτυχία στα χέρια τους... Καλή σταδιοδρομία!!! ... όπως λέμε καλό κουράγιο...

Η πρώτη ένδειξη ήρθε όταν θελήσανε να συμμετέχουν στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ και εκεί η απάντηση ήταν ένα κατηγορηματικό όχι... Η σχολή σας κύριοι δεν αναγνωρίζεται, είναι σα να μην έχετε σπουδάσει... Απευθήνθηκαν στον ιδιωτικό τομέα, τα ίδια... απεγνωσμένοι κάνουν μεταπτυχιακά, φεύγουν στο εξωτερικό, σπουδάζουν σε άλλες σχολές, προσπαθούν με κάθε τρόπο να αναγνωριστούν οι κόποι τόσων χρόνων... Δικαστήρια, διαλέξεις, εκθέσεις και ξανά δικαστήρια... Η ίδια η σχολή αναφέρει πως μπορείς να παρακολουθήσεις κάποιο μεταπτυχιακό της, όμως για να κάνεις τα χαρτιά σου ως καθηγητής με ένα μεταπτυχιακό από την Αγγλία, δεν αναγνωρίζονται οι προπτυχιακές σου σπουδές... Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, με τον καιρό ανοίγουν κι άλλες αντίστοιχες σχολές σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας... Καλό κουράγιο... 

Για άλλη μια φορά στη Δημοκρατική Ελλάδα, όπως υπερηφανευόμαστε τα τελευταία χρόνια, επικράτησαν οι "συντεχνίες"... Για άλλη μια φορά το ίδιο το σύστημα καταντάει αντάξιο της μοίρας του... Δε θέλω να μιλήσω για τα χαμένα όνειρα όλων αυτών των συμφοιτητών και φίλων, για τις ψεύτικες ελπίδες και την ψεύτικη τέχνη που μας δίδαξαν... τουλάχιστον ας παραδεχτούν το λάθος δημιουργίας μιας σχολής που τελικά ίσως αποδείχθηκε πολύ μικρή ή αντίστοιχα πολύ μεγάλη για τα ελληνικά δεδομένα... Ας παραδεχτούνε τις μίζες που έχουν αποκομίσει από όλη αυτή τη διαδικασία... Ας παραδεχθούνε πως ζούμε σε ένα τόπο όπου αλληλοτρωγόμαστε... Που δε δίνουμε το δικαίωμα στον πολίτη να πει την άποψή του, να υποστηρίξει τη θέση του, να αποδείξει ότι έχει τη θέληση να τα καταφέρει... 

Και όμως, δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν, παρά μόνο στον ίδιο μου τον εαυτό πως έχω ανέβει ακόμα ένα σκαλοπάτι ψηλότερα... Δε θέλω να παραιτηθώ από την προσπάθεια μου... Θα κυνηγήσω το όνειρο που έχω τα τελευταία 11 χρόνια, θα προσπαθήσω να ελπίζω και πάλι, να βλέπω τον εαυτό μου να δημιουργεί από το μηδέν, να ξαναχτίζει όλα όσα η πολιτεία του γκρέμισε, να ξαναγεννά ψεύτικη τέχνη, όπως ψεύτικη χαρακτηρίζουν τη μέχρι τώρα πορεία του... Ψεύτικες ελπίδες και ξανά από την αρχή... 

Χρώματα, πινέλα, βιβλία, ένας σωρός από άδειους καμβάδες, εκθέσεις, σποραδικές δουλειές για το μεροκάματο, εκμετάλλευση, κοροιδία, φίλοι, καινούριες τεχνικές, διάβασμα, ηλεκτρονικός υπολογιστής, μουσική, αγιογραφία, συναυλίες, υποσχέσεις, διλλήματα, οικογένεια, ατέλειωτα βράδια, βόλτες στην παραλία, έμπνευση από το πουθενά... Αυτή είναι η ζωή μου και δε θέλω να στριμώξω τη μιζέρια που εσείς μου επιβάλλετε... Η άρνηση είναι δικαίωμα της Δημοκρατίας, όχι αυτής που δημιουργήσατε εσείς... αλλά αυτής που ορίζει η συνείδησή μου και η συνείδηση του καθενός... Και σας διαβεβαιώ πως αυτή παραμένει αληθινή... ίσως το μόνο αληθινό γύρω μας... 

Καλό κουράγιο εαυτέ...

Δ. Λ.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

¨ΑΓΙΟΣ ΟΥΡΟΣ"


Άγιος Ούρος, 80x100 cm, Μάρτιος 2011
Δέησις Αξιωματικών και Οπλιτών 506 Μ/Κ ΤΠ στην ομώνυμη Ορθόδοξη Εκκλησία στο Ουρόσεβατς, Κόσσυφοπέδιο.
Δια χειρός Λαπούσης Δημήτριος.


Λεπτομέρεια Έργου.


Λ. Δ.




It's just me...

Επισκέπτες