Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

"...ΧΡΟΝΟΣ..."

..Μια στιγμή, ένα λεπτό, σε δυο ωρίτσες, περίμενε λίγο, ένα τσιγάρο δρόμος... όπως και να τον εκφράσεις είναι το ίδιο... Χρόνος... 

Έχουμε μάθει να μετράμε το χρόνο, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, όμως δε γνωρίζουμε να τον αξιοποιούμε σωστά... Έχουμε μάθει να το διαιρούμε, όμως δεν έχουμε καταλάβει την ουσιαστική πλευρά του... ο χρόνος υπάρχει για το χρόνο και εμείς για αυτόν δεν είμαστε ούτε ένα χιλιοστό του... Ζούμε για να μετράμε, μετράμε για να ζούμε και πάλι από την αρχή... Καλημέρα, άργησα, καθυστέρησε το λεωφορείο, είχα δέκα λεπτά στη διάθεσή μου, τί ώρα θα φάω, πότε θα επιστρέψεις, έχω απογευματινή βάρδια απόψε... Ζούμε με το χρόνο για το χρόνο... Καθορίζει σχεδόν τα πάντα γύρω μας... Το μεγάλο Αφεντικό... 

Τί έχουμε παραμελήσει όμως; Έχουμε αναλογιστεί ποτέ το τίμημα; Τί έχουμε ξεχάσει ώστε να πάρει στο μυαλό μας τη θέση του ο χρόνος; ... Τα πάντα... την ίδια τη Ζωή...

... Το θρόισμα των φύλλων, τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού, το απόμακρο από τις μεγαλουπόλεις ηλιοβασίλεμα, την αίσθηση της βαμβακερής πετσέτας πάνω στο σώμα, τη γεύση του κυδωνιού, μια σιωπηλή καλοκαιριάτικη νύχτα στην παραλία, η μυρωδιά της βροχής πάνω στο χορτάρι, μια πεταλούδα, το χλιαρό νερό, ένας καλός καφές, τον ήχο του ξύλου που καίγεται στο τζάκι, η αίσθηση του καθαρού αέρα στην εξοχή, το πέτρινο γεφύρι, ένα απαλό άγγιγμα, τη φρέσκια φράουλα... όλες οι αισθήσεις μας κατακλύζονται από τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες και τις μέρες... όλες οι αισθήσεις μας έχουν χάσει την αξία τους και απλά υπάρχουν και λειτουργούν κάτω από τις υπηρεσίες του...

Γιατί υπάρχει ο χρόνος... και γιατί πρέπει να τρέχουμε για να τον προλάβουμε; Γιατί καταντήσαμε τη ζωή μας δύσκολη; Ο άνθρωπος ανέκαθεν είχε τάσεις "αυτοκαταστροφικές" με τίμημα την εξέλιξη, όμως στην εποχή μας αλληλοκαταστρέφεται και το αποδέχεται με ένα στωικό μαζοχισμό που δεν έχει προηγούμενο... Αφού εμείς οι ίδιοι δεν αγαπάμε τους εαυτούς μας, πώς έχουμε την πεποιθηση να μας αγαπήσει ο συνάνθρωπος; Αν δε βρούμε εμείς οι ίδιοι χρόνο για τους εαυτούς μας, πώς θα βρούμε χρόνο να αγαπήσουμε το διπλανό μας; Πώς θα βρούμε χρόνο να αισθανθούμε τις μικρές χαρές της ζωής; Πώς θα βρούμε χρόνο να καταργήσουμε το χρόνο στη ζωή μας και την καθημερινότητα;

Εμείς ορίζουμε το χρόνο, εμείς τη διάρκειά του, την ποιότητά του, εμείς και την ουσία του... Στο χέρι μας είναι να θέσουμε καινούριες αξίες στη ζωή μας, στο χέρι μας είναι να αξιοποιήσουμε το χρόνο μας, αυτό τον απειροελάχιστο που μας απομένει, ουσιαστικά... Μόνο έτσι θα μπορέσουμε, έστω και για λίγο, να αγγίξουμε την αιωνιότητα... 




Αφορμή της δημοσίευσης στάθηκε η στρατιωτική θητεία μου και ότι μετρώ 130 μέρες και σήμερα για να απολυθώ... 

Λ. Δ.

2 σχόλια:

  1. ....άντε και καλός δούλος του system...μιά χαρά ήσουν στο στρατό,τι θέλεις να απολυθείς φίλε μου...θα με θυμηθείς μιά μέρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. σιγα σιγα αρχιζω να το πιστευω ολοενα και περισσοτερο... :S

    ΑπάντησηΔιαγραφή


It's just me...

Επισκέπτες