Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

"...FAKE ART"

...Ψεύτικη Τέχνη, όπως λέμε ψεύτικες σπουδές, ψεύτικη χαρά, ψεύτικη αισιοδοξία, ψεύτικα όνειρα, ψεύτικες ελπίδες... όλα είναι ψεύτικα, όπως λέμε όλα είναι αληθινά... 

15 χρονών ήμουν όταν αποφάσισα πως θέλω να σπουδάσω στο τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. 15 χρονών, γεμάτος αληθινά όνειρα, γεμάτος αληθινή αισιοδοξία και αληθινες ελπίδες για το μέλλον... Μία σχολή, που όπως όλα έδειχναν είχε κάθε προοπτική για μένα... Νεοιδρυθίσασα, με ολοκληρωμένη άποψη πάνω στο αντικείμενο της Τέχνης, καθώς εργαστήρια και θεωρία συμβαδίζανε. Μία σχολή, που θα αναδείκνυε Ιστορικούς Τέχνης, Εικαστικούς, Καθηγητές... Ένα αντικείμενο που πάντα με γοήτευε, με ξεχώριζε, γεννούσε τον αληθινό εαυτό μου. Οι τελευταίες τάξεις του Λυκείου, κάθε μέρα και μια προσπάθεια, κάθε μήνας και ένα βήμα ακόμα πιο κοντά στο όνειρο... Και όσο περνούσε ο καιρός τόσο πιο ανανεωμένος βρισκόμουν να αντιμετωπίζω την καθημερινότητα...

Κάπως έτσι έφτασα στον Οκτώβρη του 2002, είχα περάσει στη σχολή έννατος στους εκατό με σειρά προτεραιότητας, ανάλογα με το βαθμό πρόσβασης... Τα πρώτα μαθήματα ξεχωριστά... επιτέλους μαθαίνω κάτι που με ενδιαφέρει... επιτέλους... Διάβασμα, εργασίες, εργαστήρια, θεωρία, βόλτες, παρέες, διάβασμα, έξω, διάβασμα... Κάθε χρόνο με χαρτί υποτροφίας από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών για άριστη επίδοση στις σπουδές, κάθε χρόνο και ακόμα μια χαρά... Τα χρόνια περνούν και οι πρώτοι απόφοιτοι έχουν τα πτυχία στα χέρια τους... Καλή σταδιοδρομία!!! ... όπως λέμε καλό κουράγιο...

Η πρώτη ένδειξη ήρθε όταν θελήσανε να συμμετέχουν στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ και εκεί η απάντηση ήταν ένα κατηγορηματικό όχι... Η σχολή σας κύριοι δεν αναγνωρίζεται, είναι σα να μην έχετε σπουδάσει... Απευθήνθηκαν στον ιδιωτικό τομέα, τα ίδια... απεγνωσμένοι κάνουν μεταπτυχιακά, φεύγουν στο εξωτερικό, σπουδάζουν σε άλλες σχολές, προσπαθούν με κάθε τρόπο να αναγνωριστούν οι κόποι τόσων χρόνων... Δικαστήρια, διαλέξεις, εκθέσεις και ξανά δικαστήρια... Η ίδια η σχολή αναφέρει πως μπορείς να παρακολουθήσεις κάποιο μεταπτυχιακό της, όμως για να κάνεις τα χαρτιά σου ως καθηγητής με ένα μεταπτυχιακό από την Αγγλία, δεν αναγνωρίζονται οι προπτυχιακές σου σπουδές... Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, με τον καιρό ανοίγουν κι άλλες αντίστοιχες σχολές σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας... Καλό κουράγιο... 

Για άλλη μια φορά στη Δημοκρατική Ελλάδα, όπως υπερηφανευόμαστε τα τελευταία χρόνια, επικράτησαν οι "συντεχνίες"... Για άλλη μια φορά το ίδιο το σύστημα καταντάει αντάξιο της μοίρας του... Δε θέλω να μιλήσω για τα χαμένα όνειρα όλων αυτών των συμφοιτητών και φίλων, για τις ψεύτικες ελπίδες και την ψεύτικη τέχνη που μας δίδαξαν... τουλάχιστον ας παραδεχτούν το λάθος δημιουργίας μιας σχολής που τελικά ίσως αποδείχθηκε πολύ μικρή ή αντίστοιχα πολύ μεγάλη για τα ελληνικά δεδομένα... Ας παραδεχτούνε τις μίζες που έχουν αποκομίσει από όλη αυτή τη διαδικασία... Ας παραδεχθούνε πως ζούμε σε ένα τόπο όπου αλληλοτρωγόμαστε... Που δε δίνουμε το δικαίωμα στον πολίτη να πει την άποψή του, να υποστηρίξει τη θέση του, να αποδείξει ότι έχει τη θέληση να τα καταφέρει... 

Και όμως, δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν, παρά μόνο στον ίδιο μου τον εαυτό πως έχω ανέβει ακόμα ένα σκαλοπάτι ψηλότερα... Δε θέλω να παραιτηθώ από την προσπάθεια μου... Θα κυνηγήσω το όνειρο που έχω τα τελευταία 11 χρόνια, θα προσπαθήσω να ελπίζω και πάλι, να βλέπω τον εαυτό μου να δημιουργεί από το μηδέν, να ξαναχτίζει όλα όσα η πολιτεία του γκρέμισε, να ξαναγεννά ψεύτικη τέχνη, όπως ψεύτικη χαρακτηρίζουν τη μέχρι τώρα πορεία του... Ψεύτικες ελπίδες και ξανά από την αρχή... 

Χρώματα, πινέλα, βιβλία, ένας σωρός από άδειους καμβάδες, εκθέσεις, σποραδικές δουλειές για το μεροκάματο, εκμετάλλευση, κοροιδία, φίλοι, καινούριες τεχνικές, διάβασμα, ηλεκτρονικός υπολογιστής, μουσική, αγιογραφία, συναυλίες, υποσχέσεις, διλλήματα, οικογένεια, ατέλειωτα βράδια, βόλτες στην παραλία, έμπνευση από το πουθενά... Αυτή είναι η ζωή μου και δε θέλω να στριμώξω τη μιζέρια που εσείς μου επιβάλλετε... Η άρνηση είναι δικαίωμα της Δημοκρατίας, όχι αυτής που δημιουργήσατε εσείς... αλλά αυτής που ορίζει η συνείδησή μου και η συνείδηση του καθενός... Και σας διαβεβαιώ πως αυτή παραμένει αληθινή... ίσως το μόνο αληθινό γύρω μας... 

Καλό κουράγιο εαυτέ...

Δ. Λ.

3 σχόλια:

  1. πιο ομορφα δημητρη ειλικρινα δε μπορουσες να το θεσεις για τα ονειρα που μας στερουν αλλοι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δημήτρη μου, πράγματι η σημερινή κοινωνία μς καταστρέφει ελπίδες,χρόνια προσπάθειας και ότι άλλο μπορεί να καταστρέψει.. Υπέροχα λόγια πραγματικά με άγγιξαν και σε αφυπνίζουνε απο το λύθαργο που προσπαθούνε να μας ρίξουνε....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ...απλα προσπαθω να βρω το δικιο μου... γιατι γνωριζω πως εχω δικιο... τον τελευταιο μηνα σχεδον γινεται μια προσπαθεια να μαζευτουμε ολοι οι αποφοιτησαντες απο τη σχολη να δουμε τι μπορουμε να κανουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή


It's just me...

Επισκέπτες