Χαλκιδική, 2010. Εκθεση Ζωγραφικής στην Αίθουσα Τέχνης του Pallini Beach Hotel

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

"ΔΗΛΩΣΗ"





Πρόκειται για μια εικόνα που κυκλοφόρησε κατά βάση στα διάφορα κοινωνικα δίκτυα και με χιουμοριστικό τρόπο δείχνει το συνηθέστερο πρόβλημα ανθρώπων του "σιναφιού" μου, όπως και δικό μου... 
Αλλά πως να μιλήσεις σε ένα κράτος, που το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να  παρακολουθεί φιλήδονα τα στήθη της Τζούλιας, να ξεσαλώνει με τα σουξέ τυχάρπαστων κατασκευασμάτων των δισκογραφικών και να παραλυρεί στο άκουσμα ενός νέου τηλεοπτικού ριάλιτι. Και από την άλλη, το ίδιο το κράτος ακυρώνει σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, βλπ τμήμα "Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης" Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, κόβει επιχορηγήσεις από τον πολιτισμό, αρνείται την ίδια του την ιστορία και τις αξίες που το ανέδειξε... 
Αμπελοφιλοσοφώντας, θα μου πείτε βέβαια πως η Τέχνη είναι για την Τέχνη και όχι για κανένα άλλο κέρδος ή προσωπικές φιλοδοξίες. Όμως, μέσα σε ένα ευρύτερο κλίμα αναθεώρησης των πάντων, μήπως θα πρέπει να εξετάσουμε διαφορετικά τα πράγματα; Μήπως η τέχνη είναι για το λαό, ή ο λαός για την τέχνη, ή ακόμα ακόμα ο λαός είναι για το λαό; Στο τελευταίο καταντήσαμε να ζούμε, να έχουμε ξεχάσει κάθε είδους και έννοια της τέχνης, να την έχουμε διαγράψει από τη ζωή μας... Δε φταίνε οι πολίτες σε αυτό... Μέρα με τη μέρα το καλοστημένο παιχνίδι των ΜΜΕ μάς έπλασε σε άβουλα όντα, που μασούν, αναμασούν και ποτέ δε χωνεύουν οτιδήποτε μας φέρνουν στο πιάτο, και φυσικά οτιδήποτε τους συμφέρει τη δεδομένη στιγμή... 
Ας πάρουμε όμως με τη σειρά κάποια γεγονότα από το προσωπικό μου αρχείο που έχω διαφυλάξει στη συνείδησή μου, το μοναδικό ίσως μέρος που δε μπορεί να έχει κανείς πρόσβαση, πολλές φορές ούτε εγώ ο ίδιος...
 Το ότι είμαι απόφοιτος μιας αμφιλεγόμενης κατά πολλούς σχολής είναι πλέον γνωστό, όπως έχω αναφέρει και σε παλιότερες δημοσιεύσεις. Όμως εδώ είναι το κρίσιμο ερώτημα... Όταν έμπαιναν οι υπογραφές για την ίδρυση αυτής της σχολής ποιες επιτροπές και ποιοι σύμβουλοι από υπουργείο σε υπουργείο θεώρησαν πως είναι ένα ακόμη βήμα στην ανάπτυξη της καλλιτεχνικής παιδείας, και τί άλλαξε έπειτα από 4 χρόνια, όταν δηλαδή οι πρώτοι απόφοιτοι βγήκαν στην αγορά εργασίας; Και ερχόμαστε μετά από 11 ολόκληρα χρόνια, μέσα στη γενικότερη κρίση να αγωνιζόμαστε για το αυτονόητο... Να αναγνωριστεί το πτυχίο μας, ως απόφοιτοι πανεπιστημιακής κατάρτισης, να αναγνωριστούν οι κόποι οι δικοί μας, των γονιών μας που στερήθηκαν για να μας σπουδάσουν, να αναπτερωθούν οι ελπίδες όλων μας. Όταν την ίδια στιγμή σε διάφορους φορείς έχουν βολευτεί άτομα αγράμματα, χωρίς ίχνος παιδείας, αξιοπρέπειας, ανθρωπιάς, με ένα κομπλεξικό σύνδρομο  που τους καθορίζει τη ζωή, άτομα που από τον τομέα καθαρισμού ξαφνικά μετεπήδησαν σε διευθυντικές θέσεις,  άτομα που ο γνωστός του γνωστού έκανε το κουμάντο του και χώθηκαν, άτομα που δεν ένιωσαν καν την απόρριψη και υποκρίνονται τους χτυπημένους από τη μοίρα, άτομα που σε κάνουν να τους λυπάσαι και μόνο από την όψη τους...
Ένα τέτοιο ζευγάρι ανθρώπων συνάντησα κάποτε και στους διαδρόμους του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας. Είχα πρόβα με τη χορωδία για μια όπερα που ετοιμάζαμε, ενώ ταυτόχρονα στην αίθουσα εκδηλώσεων έπαιζε μια επιθεώρηση. Η γυναίκα έβαλε τα καλά της, μαύρο σακάκι με φουλ χρυσή δαντέλα, πράσινο φωσφορούχο σατέν παντελόνι και μαλλί 80's, που νομίζεις πως της βαραίνει το κεφάλι με τόσο αέρα που εγκλωβίζεται ανάμεσα στις τρίχες και ο σύζυγος άσπρο καρό σακάκι, μωβ πουκάμισο και 2 χρυσα δαχτυλίδια να γυαλίζουν στα δάχτυλα. Για να μην τα πολυλογώ, τους πέτυχα στο διάδρομο, με τη γυναίκα να είναι πεσμένη κάτω, να κλαίει και ο άντρας να προσπαθεί να τη συνεφέρει... Έκανα πως είχα δουλειά εκεί κοντά και στάθηκα να ακούσω τί έγινε. Το αποτέλεσμα με εξέπληξε. Όλο αυτό το σκηνικό που διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια μου είχε αφορμή το γεγονός ότι ο σύζυγος δεν είχε προνοήσει να βγάλει εγκαίρως εισιτήρια για την επιθεώρηση και η αίθουσα  είχε γεμίσει από κόσμο, και έτσι δε μπόρεσαν να απολαύσουν την υπερπαραγωγη... Ε όχι... Πού πας ρε νεοέλληνα; Και δεν είμαι εντελώς αρνητικός σε αυτού του είδους τις παραγωγές... Μάλιστα, πολλοί λένε πως η επιθεώρηση είναι ο αριστοφανικός λόγος της εποχής μας... όμως για κάτσε και δες δυο παραστάσεις, μια του μέγιστου Αριστοφάνη που γράφτηκε χιλιάδες χρόνια πριν και μια επιθεώρηση που γράφτηκε πέρυσι και έπειτα κρίνε ποιά απόλαυσες περισσότερο και ποιά σε "άγγιξε" με τα μηνύματά της...
Το μήνυμα λοιπόν είναι σαφές... μας μεγάλωσαν για να είμαστε κατευθυνόμενα ανθρωπάκια, χωρίς ίχνος βούλησης, αχόρταγα για άρτο και πρόσκαιρα θεάματα, αχόρταγα μπρος στον καταναλωτισμό των ΜΜΕ, όπου φυσικά ο χρόνος είναι το μοναδικό όριο που υφίσταται...
Έτσι, κάποια στιγμή μαζεμένοι σε ένα φιλικό σπίτι η συζήτηση ήρθε στην τιμή που έπρεπε να ορίσω σε μια αγιογραφία που είχα φτιάξει. Λέω την άποψή μου, η οποία προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων... εντάξει δεν έγιναν και τόσο τραγικά τα πράγματα, απλά μου αρέσει να υπερβάλλω που και που. Η τιμή που ειπα ήταν υπερβολικά μεγάλη για τις 3 ημέρες που δούλεψα το έργο, μέχρι την ολοκλήρωσή του. Μα δεν είναι μόνο αυτές οι τρεις μέρες δουλειάς πάνω από τη ζωγραφική επιφάνεια... για να φτάσω στο σημείο να τελειώνω μια αγιογραφία σε μόλις λίγες μέρες έχω ξοδέψει άπειρο προσωπικό χρόνο για την κατανόηση, τόσο των τεχνικών όσο και της μορφολογίας του είδους. Ατέλειωτες μέρες πίσω από ένα καβαλέτο και αναζήτησης αυτού που λέμε "προσωπικό στυλ". 
Για να φτάσω στο σημείο στις 100 λήψεις με μια φωτογραφική μηχανή οι 40 να έχουν κάτι ιδιαίτερο, για να φτάσω στο σημείο να τραγουδάω όπως τραγουδάω, να δημιουργώ ψηφιακή τέχνη , να γράφω , παιδεύτηκα, διάβασα, πειραματίστηκα, ξόδεψα, αμφέβαλα, απογοητεύτηκα, τα παράτησα και ξανααχολήθηκα... Αυτή είναι και η διαφορά του ανθρώπινου είδους με τα υπόλοιπα πλάσματα, η ανακατεύθυνση στόχων, μα όσες φορές κι αν προσπάθησα να αλλάξω, τα βήματά μου με οδηγούσαν παλί εκεί από όπου ξεκίνησα, στα μονοπάτια της τέχνης... καλό ζώο είμαι και του λόγου μου...και ποιά η αναγνώριση; "Μπράβο, είσαι καλλιτέχνης..." μου λένε πολλοί... "Χέστηκα..." είναι η πιο σωστή απάντηση, όμως για λόγους ευγένειας και καλού προφίλ λέω και ένα ευχαριστώ... Αυτό που κάνω είναι να δημιουργώ από το μηδέν εικαστικά αποτελέσματα της δικής μου αισθητικής αντίληψης. Να γίνομαι ένα είδος θεού, μπρος στο κάλεσμα της δημιουργίας. Να γεμίζω επιφάνειες με τα συμπληρώματα των κενών του σώματος και της ψυχής μου και μέσα από την Τέχνη να ενώνω το παζλ του ίδιου μου του εαυτού... Και επειδή ζούμε στην εποχή των αριθμών όπου τα πάντα έχουν ένα κόστος, τί τιμή να βάλεις σε αυτού του είδους την Τέχνη; Τί μπορεί να μετριάσει η αναγνώριση από τρίτους ότι είσαι καλλιτέχνης; Όταν φτάσω στο τεχνολογικό επίτευγμα να μπορέσω να θραφώ με αυτή την αόριστη αναγνώριση, τότε και το ευχαριστώ θα έχει ουσία...
Ίσως το "ευχαριστώ" θα έπρεπε να το λέω μόνο στους δικούς μου ανθρώπους  που ακόμα με ανέχονται... που με στηρίζουν, με ενθαρρύνουν, που είναι στο πλευρό μου και δέχονται να με συντηρούν... ίσως, έχοντας αυτή την ασφάλεια ξαναγυρνούσα πάντα στα μονοπάτια της τέχνης απλά ενστικτωδώς... Ίσως έμαθα να ζω μέσα από αυτή... Ως πότε όμως; Μέσα στην πλάνη της καθημερινότητας έγινα κι εγώ ρομποτάκι του συστήματος, χωρίς την αίσθηση της παιδείας, χωρίς  την αναγνώριση των πραγματικών αξιών, που επαναστατώ πίσω από την οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή και από την καρέκλα που βρίσκομαι δημιουργώ ένα ιδεατό μέλλον... χωρις ίχνος εκμετάλλευσης, χωρίς ανθρώπους που σε θυμούνται μόνο όταν σε χρειάζονται, χωρίς, χωρίς, χωρίς... Απλά κουράστηκα... βαρέθηκα... κι αν με ρωτήσεις τί έχει πιο πολύ σημασία η Ιθάκη ως προορισμός ή το ταξίδι θα σου απαντήσω το ταξίδι, αρκεί μεσοπέλαγα όπως θα βρίσκεσαι να δεις κάπου στο βάθος το νησί... να έχεις μια ελπίδα για να το παλεύεις... 
Τί σύγχυση σκέψεων κι αυτή; Ζητώ ειλικρινά συγγνώμη σε όσους μπήκατε στη διαδικασία να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο. Κι αν θέλω να σας μείνει κάτι από όλο αυτό το χαλασμό είναι να ξαναδείτε την εικόνα και να αναλογιστείτε κάποια πράγματα... Ευχαριστώ... 

Δ.Λ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


It's just me...

Επισκέπτες